Οι εκτάσεις που συνδέονταν με κατοίκους της Χλώρακας έφθαναν μέχρι τον φάρο της Κάτω Πάφου, ανέβαιναν προς τις παρυφές της πόλης του Κτήματος, στα σημερινά Κάτω Περιβόλια, άγγιζαν τις παρυφές του οροπεδίου του Μουττάλλου και έφθαναν μέχρι τα σημερινά Διπλαρκάτσια.
Από εκεί ακολουθούσαν την περιοχή προς την Έμπα, μέχρι το σημερινό δημοτικό σχολείο, και στη συνέχεια προς την Κισσόνεργα, όπου λίγο πριν από την περιοχή Ζιλιχός ολοκληρώνονταν τα παλιά όρια της Χλώρακας.
Μέσα σε αυτή την ευρύτερη περιοχή βρισκόταν και η σημερινή περιοχή της Λέμπας, η οποία κατά παλαιότερους χρόνους είχε στενή σχέση με τη Χλώρακα, κυρίως όσον αφορά τις ιδιοκτησίες και τη γεωργική εκμετάλλευση της γης.
Τη σχέση αυτή μαρτυρούν διάφορα γεγονότα και παραδόσεις.
Ολόκληρες οι περιουσίες της περιοχής πάνω από τη σημερινή λεωφόρο Μακαρίου και μέχρι την Έμπα και τη Ζυλιχό, βρίσκονται μέχρι σήμερα σε ιδιοκτησία κατοίκων της Χλώρακας.
Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό συνέβη το 1920, επί κοινοταρχίας Γιωρκάτζιη, γνωστού και ως Γιωρκακούιν (1913–1923). Μεγάλη πυρκαγιά κατέκαυσε αυή τη γη. Μετά από έρευνες της αποικιακής κυβέρνησης, η φωτιά αποδόθηκε σε κακόβουλη ενέργεια. Σύμφωνα με τους τότε κανονισμούς, όταν ο υπεύθυνος δεν εντοπιζόταν, η ζημιά επιβαλλόταν να πληρωθεί από την κοινότητα. Η αποικιακή κυβέρνηση απαίτησε το ποσό των οκτώ λιρών από την κοινότητα της Χλώρακας, επειδή οι περισσότερες εκτάσεις της περιοχής ανήκαν σε Χλωρακιώτες.
Ο κοινοτάρχης της Χλώρακας Γιωρκάτζιης αρνήθηκε να πληρώσει, υποστηρίζοντας ότι η περιοχή δεν ανήκε διοικητικά στη Χλώρακα αλλά στην Έμπα. Η κοινότητα της Έμπας αποδέχθηκε την κατάσταση και κατέβαλε το πρόστιμο.
Χρόνια αργότερα, όταν τέθηκε θέμα χαρτογράφησης της περιοχής, ο Έπαρχος Πάφου ενημέρωσε τον κοινοτάρχη Χλώρακας Ιωάννη Λιασίδη ότι μπορούσε να υποβληθεί αίτηση ώστε η περιοχή αυτή, μαζί με τις εκτάσεις της Κάτω Πάφου και των Κάτω Περιβολιών, να ενταχθεί στη Χλώρακα, αφού οι περισσότερες περιουσίες ανήκαν σε κατοίκους της κοινότητας.
Η προσπάθεια όμως δεν προχώρησε και έτσι οι περιοχές αυτές παρέμειναν διοικητικά στις γειτονικές κοινότητες.
Όμως η γεωγραφία ενός τόπου δεν καθορίζεται μόνο από τις γραμμές που χαράσσονται στους χάρτες. Καθορίζεται και από τους ανθρώπους που έζησαν πάνω στη γη του, καλλιέργησαν τα χωράφια του, έκτισαν τα σπίτια τους και άφησαν πίσω τους τις μνήμες τους.
