ΝΑΤΑΛΙΑ ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΗ miss Swansea Inspiration

ΝΑΤΑΛΙΑ ΜΑΥΡΟΜΟΥΣΤΑΚΗ

Η Ναταλία Μαυρομουστάκη 22 ετών φοιτήτρια κοινωνικής εργασίας στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, απο τη Χλώρακα της Πάφου ετοιμάζεται τον επόμενο μήνα να αναχωρίσει για την Μεγάλη Βρετανία γιά να εκπροσωπίσει την πόλη της Swansea, σε διαγωνισμό ομορφιάς. Θα έχει να αντιμετωπίσει κοπέλες από όλες τις πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Ναταλία με πατέρα Κύπριο και μητέρα από την Ουαλία πόλη Swansea. Θα προσπαθήσει να φέρει πίσω το στέμμα στην Κύπρο. Αυτός είναι ο δεύτερος διαγωνισμός της Ναταλίας, το καλοκαίρι πήρε πρόκριση όταν κέρδισε στά καλιστεία τής Ουαλλίας. Η Ναταλία είναι άτομο που ασχολείται με πολλές εθελοντικές δουλειές, δουλεύει σε τηλεφωνική γραμμή στήριξης, μαζεύει λεφτά για το lullaby trust μια οργάνωση που στηρίζει γονείς πού έχασαν τα βρέφη τους σε αιφνίδιο θάνατο, και προσφέρει και την βοήθεια της στους φτωχούς της κοινωνίας μας.

ΝΕΚΡΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΕΝ ΚΥΠΡΩ

ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗ, ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Η γνωριμία με τον τόπο μας μέσα από τα έθιμα μας. Ένα ταξίδι πολιτιστικό, πνευματικό και θεολογικό για να γνωρίσουμε την Κύπρο μας.

ΝΕΚΡΙΚΑ ΕΘΙΜΑ Α΄ΜΕΡΟΣ

Ο θάνατος είναι η μεγάλη αλήθεια της ζωής. Ο άνθρωπος στάθηκε πάντα μπροστά σ’ αυτό το σημαντικό γεγονός με δέος και μόνο άνθρωποι βαθιά θρησκευόμενοι ή άνθρωποι με φιλοσοφικές τάσεις μπόρεσαν να συμφιλιωθούν με αυτή την τραγικότητα που περικλείει η ζωή.

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα ζωή και ψυχή. Η ψυχή εγκαταλείπει  το σώμα μονο όταν αυτό παψει να είναι ζωντανό. Η λέξη ψυχή κυριολεκτικά σημαίνει πνοή, διότι προέρχεται από το ρήμα ψύχω, που σημαίνει πνέω, δηλαδή είναι η ένδειξη της ζωής στο σώμα η οποία εκδηλώνεται μέσω της αναπνοής. Εντούτοις ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει πολύ περισσότερα, ιδίως όσον αφορά τη μετά θάνατον ζωή, τόσο που κυριάρχησε στη θρησκεία και τη φιλοσοφία.

Η λέξη θάνατος σημαίνει η παύση της λειτουργίας ενός οργανισμού. Με το θάνατο η θερμοκρασία του σώματος πέφτει στους 20 °C, η αναπνοή μαζί με τους χτύπους της καρδιάς σταματά και το πρόσωπο κιτρινίζει. Ορισμένα κύτταρα του σώματος ζουν και δυο μέρες μετά το θάνατο του.

Επειδή οι άνθρωποι αγαπούσαν τη ζωή και φοβούνταν τον θάνατο, για να παρηγορούνται πίστεψαν ότι υπάρχει η ψυχή που είναι αθάνατη, γι αυτό κηδεύουν τους πεθαμένους ανθρώπους με τιμές.

Με τη λεξη κηδεία ονομάζουμε το σύνολο των τελετών που γίνονται μετά το θάνατο. Ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από το ρήμα «κήδομαι» που σημαίνει στη νεοελληνική φροντίζω, επιμελούμαι.

Η τελετή της κηδείας αποτελεί τρόπο έκφρασης της αγάπης των ζωντανών προς τον εκλιπόντα. Οι χριστιανοί πιστεύοντας ότι το σώμα είναι προορισμένο να αναστηθεί θάβουν τον νεκρό με όλες τις τιμές. Για αυτό το λόγο πριν από την ταφή τον λούουν, τον στολίζουν, τον ντύνουν με τη καλή στολή και τον τοποθετούν ακάλυπτο σε φέρετρο.

Σύμφωνα με τα έθιμα και το νόμο ο νεκρός θα πρέπει να παραμείνει άταφος τουλάχιστον 24 ώρες από τη διάγνωση του θανάτου. Ίσως ο λόγος να είναι για τις περιπτώσεις της νεκροφάνειας, ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να θάψουν κάποιον ζωντανό.

Υπάρχει συνήθεια να φυτεύονται λουλούδια στο τάφο ώστε να αγαλλιάσει η ψυχή του νεκρού και να εξαγνιστεί το έδαφος.

Μετά το θάνατο γίνονται μνημόσυνα για να ενθυμούνται τον νεκρό  Σε αυτά προσφέρονται κόλλυβα στους παρευρισκόμενους στην εκκλησία. Η λέξη κόλλυβα προέρχεται από την αρχαία Ελληνική λέξη «κόλλυβος» που σημαίνει σταθμικό μέτρο για τον προσδιορισμό του βάρους του χρυσού, όπως επίσης και κάθε νόμισμα μικρής αξίας, δηλαδή το πολύ λεπτό σε πάχος και αξία νόμισμα. Με τη λέξη κόλλυβα εννοείται κάθε είδος μικρού γλυκού από σιτάρι και το έθιμο των κολλύβων οφείλεται στην παλαιά συνήθεια της διανομής νομισμάτων κατά τα μνημόσυνα. Η διανομή νομισμάτων - κολλύβων συνδέονταν με την ελεημοσύνη κατά τα χρόνια του χριστιανισμού. Αυτές τις ελεημοσύνες ελάμβαναν, από τα υπάρχοντα του αναπαυομένου, οι πτωχοί, οι συγγενείς και οι φίλοι του μεταστάντος, οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι. Σήμερα το έθιμο της προσφοράς νομισμάτων στους παρευρισκομένους σε κηδεία το έχουν οι Μουσουλμάνοι.

Συνεχίζεται…

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Η ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗ

Απεβίωσε την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013 ύστερα από σύντομη ασθένεια η Μαρινέλλα Ταπακούδη σε ηλικία 53 ετών, σύζυγος του δημοσιογράφου και εκδότη της εφημερίδας της Χλώρακας Κυριάκου Ταπακούδη. Τους τελευταίους μήνες έδωσε τη δύσκολη μάχη με την επάρατο νόσο, αλλά τις τελευταίες μέρες η κατάσταση της επιδεινώθηκε με αποτέλεσμα να χάσει τη μάχη για ζωή και να αποβιώσει.

Η κηδεία θα γίνει την Τρίτη στις 1.30 μμ, στην εκκλησία Παναγίας Χρυσελεούσας  στη Χλώρακα.

Η οικογένεια της εκλιπούσας ανακοίνωσε την επιθυμία και παράκληση της, αντί στεφάνων κατά την κηδεία να κατατίθενται εισφορές για ενίσχυση του έργου του αντικαρκινικού συνδέσμου PASYKAF και υπέρ του ταμείου υποστήριξης των απόρων οικογενειών Χλώρακας.

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΡΤΕΜΗΣ ΣΤΗ ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΡΤΕΜΗΣ: Είμαι ευτυχής που έχω φίλους αγαπημένους, ανθρώπους ποιοτικούς, που μου δίνουν δύναμη και έμπνευση για δημιουργία.

Ο Ανδρέας Αρτέμης είναι ένας καταξιωμένος μουσικοσυνθέτης και ταυτόχρονα ένα εξαίρετος τραγουδοποιός, αλλά κυρίως είναι άνθρωπος της υπέρβασης που  ίσως κάποιους τους κάνει να   θεωρούν πως ασχολείται ολίγον με χίμαιρες, καθώς έχει αφιερώσει τα μουσικά ταλέντα του στην ποιοτική και ποιητική μουσική μόνο και αποκλειστικά, χωρίς καμιά φορά στην πολύχρονη μουσική παρουσία του να αφεθεί να παρασυρθεί στους ρυθμούς του χρήματος και της εύκολης δόξας.    

Η  ενασχόληση του με την μελοποιημένη ποίηση είναι συνδεδεμένη με τη φόρμα των φωνητικών ερμηνευτικών δυνατοτήτων του που προσφέρονται λόγω ηχοχρώματος της ίδιας της φωνής του, και σε όλο το φάσμα της συνθετικής του δραστηριότητας κυριαρχεί  η ερμηνεία της ποίησης μαζί με τη μουσική της.

Το καιρό αυτό ο Ανδρέας Αρτέμης τραγουδά στην μπουάτ Ορφέας στη Χλώρακα όπου με την στεντώρια και ψιθυριστή του φωνή, μαγεύει τον εκλεχτό κόσμο που συναθροίζεται στο χώρο προσφέροντας τους ανεπανάληπτες  στιγμές, αλλά και Ελληνική μουσική κουλτούρα η οποία έχει εκλείψει τα τελευταια χρόνια από τον τόπο μας. Με μεγάλη επιτυχία κατορθώνει να δημιουργεί εσωτερική επικοινωνία μεταξύ των θαμώνων χρησιμοποιώντας μόνο φωνή και απλή μελωδία πιάνου, αποδεικνύοντας πως η καλή μουσική εύκολα μεταδίδεται απλά και απέριττα, εάν πραγματικώς είναι καλή. 

Αγγούρια της Χλώρακας, μια ιστορική αναδρομή –μελέτη 2011–

Η Χλωρακα έχει το όνομα και τη φήμη ως ιστορικός τόπος παραγωγής αγγουριών ξακουστών ανά την Κυπρο και σε άλλες χώρες, ένεκα της προημότητας και του μεγέθους των, καθώς και για ευτράπελες ιστορίες συνδεδεμένες με τα αγγούρια.

Το αγγούρι είναι είδος λαχανικού που με αυτό εάν ασχοληθεί ένας Φυσιοδίφης δεν θα μπορούσε να γράψει πάρα πολλά, διότι είναι ένα απλό ζαρζαβατικό με λίγη ιστορία. Εάν όμως κάποιος ιστορικός ασχοληθεί με τα αγγούρια της Χλώρακας, μπορεί να γράψει πολλές σελίδες. Εγώ αποφάσισα να γράψω λίγη ιστορία περί τούτου, ύστερα που μου εζητήθην με περισσήν ευγένεια ώστε να μην μπορώ να αρνηθώ, από τον φίλτατο πρόεδρο του Ακρίτα Λουκά Γιουκκά. Δεν είναι σίγουρο υπό ποίαν ιδιότητα μου εζητήθην να γράψω περί τούτου, ως θα ξέρετε όλοι, ήμουν για δεκαετίες φθαρτέμπορος, ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκα με την συγγραφή και την έκδοση της εφημερίδας της Χλώρακας. Κατά συνέπεια έχω επίγνωση του αντικειμένου, μπορώ ακόμα να περιγράψω περί αυτού, αφου ασχολούμαι με το γράψιμο.

Μια ερευνητική διατριβή, ή εργασία, ή έστω αναφορά περί του αντικειμένου τούτου, σίγουρα δεν είναι και πολύ ευχάριστη, παρ όλα αυτά, αποφάσισα να αναπτύξω το θέμα, και έτσι νάμαι, να ιστορώ  και να καταγράφω όλη την ιστορία του αγγουριού της Χλώρακας…

Στις αρχές του αιώνα οι κάτοικοι της κοινότητας ησχολούντο κυρίως με τη γεωργία. Υπήρχε εύφορο έδαφος κατάλληλο για παραγωγή του αγγουριού. Είχε γλυκύ κλίμα ως προς την καλλιέργεια του, υπήρχε μόνο ένα μειονέκτημα, το νερό ήταν λιγοστό. Έτσι οι κάτοικοι επιδίδονταν κυρίως στην καλλιέργεια σιτηρών. Στις πάνω περιοχές της κοινότητας όμως, που τα χωράφια ήταν φτανοχώραφα και καυκάλλες, οι χωριανοί με πολλή κόπο τα επιχωμάτωναν με ξένα χώματα που κουβαλούσαν με γαιδούρια από αλλού, έτσι που να γίνονται  ιδανικοί τόποι για τέτοιες καλλιέργειες, εκεί λοιπόν, φύτευαν τις αγγουριές. Έφερναν νερό από την Έμπα με αυλάκια, ένα δύσκολο εγχείρημα το οποίον όμως επιχειρούσαν, έγινε έτσι η κοινότητα από τα πολύ παλιά χρόνια τόπος μεγάλης παραγωγής αγγουριών.

Τα αγγούρια της Χλώρακας έγιναν πασίγνωστα πρώτα ανά την Κύπρο και ύστερα ανά την Ευρώπη καθώς και άλλες χώρες, την δεκαετία του 1960 όταν οι πρωτοπόροι Χλωρακιώτες γεωργοί κατασκεύασαν τα γυάλινα θερμοκήπια καταφέρνοντας έτσι να παράξουν εν μέσω χειμώνος αγγούρια. Ήταν το είδος του μεγάλου αγγουριού της αυλακιάς. Μια φορά, την εποχή εκείνη πωλήθηκε στην αστρονομική τιμή των δυόμιση λιρών η οκά και το έγραψε πρωτοσέλιδα σαν κύρια είδηση με μεγάλα κόκκινα γράμματα η Παγκύπριας εμβέλειας και μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα, «Τελευταία ωρα».

Τα αγγούρια της Χλώρακας τους παλαιότερους καιρούς ήταν μεγάλα σε μέγεθος, και στραβά.

Για τούτο τον λόγο, καθώς και δια της τσουχτερής των τιμής, αλλά κυριότερα από παλαιότερη φράση κάποιου παλιού ιερέως στα τέλη του 18ου αιώνα του Παπάσαββα, έμεινε η περιώνυμος φράση «αγγούρκα της Χλώρακας». Αυτή η φράση υποδηλώνει από τη μια, την απαξίωση από αυτόν που την δηλώνει στον άλλο που την απευθύνει, και από την άλλη, επειδή είναι τόσο ακριβά, η αξία τους ισούται με το να «κάτσει» κάποιος πάνω σε ένα στραβό και χοντρό αγγούρι της Χλώρακας.

Τα ίσια αγγούρια ήταν περισσότερο εμπορεύσιμα, έτσι για να επιτυγχάνουν τέτοια παραγωγή οι γεωργοί τσάπιζαν τις τάβλες, ώστε πάνω στο μαλακό χώμα να μεγαλώνουν και να αναπτύσσονται με τρόπο που να μην βρίσκουν αντίσταση σε σβώλους ή αλλα εμπόδια, και να καταλήγουν ίσια και ευθυγραμμισμένα.  

Με την εξέλιξη και τα πειράματα των επιστημόνων του εξωτερικού, τα στραβά αγγούρια της Χλωρακας αντικατεστάθησαν με φυτά υβρίδια τα οποία παρήγαγαν μεγάλες ποσότητες, ήταν κρεμαστά και ίσια, ονομάστηκαν δέ αγγούρια τεμάχια, διότι επωλούντο συνήθως με το ένα. Αργότερα αντικατεστάθησαν και αυτά με τα σημερινά κοντά αγγουράκια τα οποία κυκλοφορούν στις αγορές, αλλά που η γεύση τους καμία σχέση εχει με την παλιά που ήταν σπουδαιοτάτη, και η μυρωδιά τους ωραιοτάτη.

Η παραγωγή του αγγουριού στη Χλωρακα μέχρι το 2000 ήταν κύρια ασχολία σχεδόν όλων των Χλωρακιωτων. Παρήγαγαν απεριόριστες ποσότητες, τόσες που δεν τις απορροφούσε η Κυπριακή αγορά, με αποτελεσμα πολλοι έμποροι να ασχοληθούν με τις εξαγωγές, και να τα αποστέλλουν σε άλλες χώρες.

Όμως ο κυριότερος λόγος για την τόσο μεγαλη ανάπτυξη της φυτείας αυτής, ήταν όταν το 1960 μετά την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, διορίζεται από τον Μακάριο ο εκ Χλώρακας Ανδρέας Αζίνας ως υφυπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων και λίγο αργότερα ως διοικητής του Συνεργατικού κινήματος, θέση από την οποία προωθεί τα συμφέροντα των Αγροτών σε μεγάλο βαθμό. Προωθεί κυρίως τις εξαγωγές γεωργικών προϊόντων, με αποτελεσμα ήλοι οι κάτοικοι της Χλώρακας να ενθαρρυνθούν και να κατασκευάσουν υπερσύγχρονα θερμοκήπια, έτσι που όλη η κοινότητα να καταστεί ένα μεγάλο και απέραντο θερμοκήπιο παραγωγής αγγουριού. Βοηθεί με επιχορηγήσεις και δάνεια όλους τους γεωργούς να εγκαταστήσουν στα θερμοκήπια κλιματιστικές εγκαταστάσεις, εισάγει από το εξωτερικό καλύτερες ποικιλίες, και ναυλώνει φορτηγά αεροπλάνα για την εξαγωγή φθαρτών στο εξωτερικό.

Με αυτό τον τρόπο η φήμη των αγγουριών της Χλώρακας έφτασε σε όλη την Ευρώπη.

Όταν το 1971 η φημισμένη ηθοποιός Ράκελ Γουέλς επισκέφτηκε την Κύπρο για το γύρισμα της ταινίας του  σκηνοθέτη Γ. Κοσμάτου, «Πολυαγαπημένη» στο χωριό Κάρμι, σε ερωτήσεις δημοσιογράφων ρωτήθηκε πρώτα η γνώμη της για τον Μακάριο, αυτή απάντησε ότι ήταν ένας θερμός μεσογειακός άνθρωπος και άξιος ηγέτης της πατρίδας του. Σε δεύτερη ερώτηση «τι άλλο σας άρεσε στην Κυπρο, αυτή απάντησε “ The best and more tasteful cucumbers of Chlorakas”, δηλαδή, τα εύγεστα και μυρωδάτα αγγούρια της Χλώρακας.

Σήμερα η Χλώρακα έχει το όνομα, αλλά δεν έχει τη χάρη. Δυστυχώς στη δεκαετία του 2000 – 2010, ύστερα από την απότομη αύξηση της τιμής της γης λογω του οικοδομικού οργασμού, η γη έχει πουληθεί, ή έχει κτιστεί με σπίτια και μπετόν, με αποτελεσμα να παύσει αυτή η φημισμένη και ξακουστή παραγωγή του αγγουριού της Χλώρακας… 

Κυριάκος Ταπακούδης

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα και οι περισσότεροι άνθρωποι στον τόπο μας δεν κινούνται στους γνώριμους ρυθμούς της προετοιμασίας για την υποδοχή τους. Υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν ψωνίσει γιατί δεν έχουν εργασία και χρήματα, υπάρχουν και οι υπόλοιποι χαμηλόμισθοι που περιμένουν τον δέκατο τρίτο μισθό, το δώρο δηλαδή των Χριστουγέννων για να στολίσουν πλουσιότερα το τραπέζι τους, ένα δέκατο τρίτο όμως, που οι περισσότεροι πιστεύουν δεν θα λάβουν ξέροντας ότι τα ταμεία είναι άδεια.

Οι γιορτές έφτασαν, αλλά άφτιαχτα κι αστόλιστα παραμένουν τα περισσότερα έλατα σε σπίτια και πλατείες. Λιγότερα από άλλα χρόνια είναι τα πολύχρωμα φώτα και λαμπιόνια που αναβοσβήνουν, και πολλοί οι δρόμοι που έμειναν σκοτεινιασμένοι χωρίς αστέρια και Αϊ Βασίληδες.

Τη φετινή χρονιά, κανείς μας στην Κυπρο δεν θα γιορτάσει όπως πριν. Λόγω ελλείψεως χρημάτων πολλοί δεν θα πάμε σε ρεβεγιόν, δεν θα φάμε μέχρι σκασμού, ούτε θα μεθύσουμε, ούτε θα ξεσαλώσουμε μέχρι πρωίας σε κάποια νυχτερινά κέντρα. Οι πιο πολλοί θα μαζευτούμε οικογενειακά, θα ακολουθήσουμε τα ήθη και έθιμα μας, θα ξαναγυρίσουμε ίσως στα χρόνια τα παλιά με τις οικογενειακές συγκεντρώσεις, το σφάξιμο του χοίρου, το ψήσιμο των δικών μας ζαλατίνων και τόσων άλλων παρασκευασμάτων, εδεσμάτων και λιχουδιών που θα μας στοιχίσουν οικονομικότερα παρά να τα αγοράσουμε όπως συνηθίσαμε να κάνουμε τα τελευταια χρόνια.

Τα Χριστούγεννα λοιπόν που κατάντησαν μια καταναλωτική γιορτή, είναι καιρός ένεκα της οικονομικής κρίσης να αλλάξουν. Η σκέψη μας αντί να είναι στραμμένη στην υλική μας ευμάρεια, πρεπει να στραφεί στον συνάνθρωπο μας και στη γέννηση του Θεανθρώπου. Να στραφούμε πίσω στα χρόνια τα παλιά που οι προγονοί μας κυρίως στην ύπαιθρο, περίμεναν τα Χριστούγεννα και το Πάσχα για να φάνε κρέας επειδή ζούσαν μέσα στη φτώχεια. Δεν είχαν χρήματα να ξοδέψουν,  όμως ένιωθαν ευτυχισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο.

Οι ημέρες των Χριστουγέννων προσφέρονται για περισυλλογή και προσευχή. Να ανανήψουμε πνευματικά, να αφήσουμε τον ατομικισμό και να δούμε τον πλησίον μας. Να σκεφτούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι πεινασμένοι και άστεγοι και ότι σε πολλά παιδιά ο Αϊ Βασίλης δεν φέρει δώρα.

Με τον άκρατο υλισμό που μας προέκυψε ένεκα της οικονομικής ευμάρειας που κυριάρχησε στον τόπο μας τα προηγούμενα χρόνια, ξεχάσαμε τον μικρό Χριστό που γεννήθηκε, αυτόν που γιορτάζουμε, αυτόν που ήρθε για να φέρει στον κόσμο την αγάπη. Φέτος όμως με την οικονομική κρίση να μας ταλαιπωρεί και να μας προειδοποιεί, είναι καιρός να ξανασκεφτούμε τις προταιρεότητες μας.

Όταν λοιπόν τα ξημερώματα των Χριστουγέννων θα χτυπήσουν οι καμπάνες, ας οδηγήσουμε τα βήματά μας στην Εκκλησία, να λειτουργηθούμε και να ξεχάσουμε τα προβλήματα μας. Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή αγάπης, ελπίδας και χαράς για όλους τους ανθρώπους. Ας ξεχάσουμε τα πάθη και τα μίση, ας αφήσουμε την καρδιά να μιλήσει με χαρά. Aς αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, έχουμε οι άνθρωποι ανάγκη αυτό το συναίσθημα.

Είναι Χριστούγεννα, είναι ημέρες αγάπης, ας κάνουμε μια νέα αρχή.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Μετά από άδεια του Επισκόπου Πάφου Γεωργίου, από το Δεκέμβριο του 2008 η Αρμενική παροικία της Πάφου χρησιμοποιεί το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, όπου εκεί τελούνται λειτουργίες μια φορά το μήνα από ιερέα της Λευκωσίας, εν αντιθέσει με τον ιερέα της Χλώρακας στον οποίο έχει απαγορευτεί να λειτουργεί από τον ίδιο επίσκοπο από πληροφορίες που έχουμε.
Απο το περιοδικό "Οι Αρμένιοι της Κύπρου (http://www.cyprusarmenians.com/media/files/cyprus-armenians/the_armenians_of_cyprus_el.pdf)  στη σελιδα 20, διαβάζουμε: 
• Από το 2008, χάρη στην ευγενή παραχώρηση του Μητροπολίτη Πάφου Γεώργιου, οι Αρμένιοι της Πάφου χρησιμοποιούν μερικές φορές το χρόνο το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στη Χλώρακα.

Αξίζει να σημειωθεί πως το εκκλησάκι κτίστηκε δαπάνη της ευεργέτιδος Ζήνας Κάνθερ, και μαζί με τη γη στην οποία ευρίσκεται κτισμένο καθώς και την πέριξ αυτού, δώρισε στην κοινότητα της Χλώρακας, ενώ κατά παράδοξο τρόπο, τώρα ανήκουν σε ξενοδοχειακή εταιρεία μαζί με το ξενοδοχείο του Αγίου Γεωργίου.

ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΗ ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ

Οι φετινές μουσικές παρουσιάσεις -ήδει αρχής γενομένης- στη μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ στη Χλώρακα από τον μουσικοσυνθέτη Ανδρέα Αρτέμη και τον τραγουδιστή Γιώργο Σαξιατέ, είναι το καλλιτεχνικό γεγονός της χρονιάς στη Πάφο.

Τη περασμένη εβδομάδα τη πρεμιέρα παρακολούθησαν μόνο λάτρεις της καλής Ελληνικής μουσικής, που σαν μουσική παράσταση εξελίχθηκε σε μια τεράστια επιτυχία αναβίωσης κυρίως των λεγομένων τραγουδιών της μπουάτ και του νέου κύματος, αφήνοντας απόλυτα ικανοποιημένους τους θαμώνες.

Ήταν μια σπουδαία παράσταση, ένα μουσικό ταξίδι με σταθμούς στα γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ελληνική μουσική ιστορία. Ένα καλλιτεχνικό γεγονός που το κοινό αγκάλιασε με θέρμη, μια μουσική παράσταση που θα επαναλαμβάνεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και κάθε γιορτή, στη μπουάτ Ορφεας.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΒΡΑΔΙΕΣ ΕΝΤΕΧΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΣΤΗΝ ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο η μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ φιλοξενεί τον μουσικοσυνθέτη λογοτέχνη Ανδρέα Αρτέμη και τον τραγουδιστή δημοσιογράφο Γιώργο Σαξιατέ, για βραδιές μουσικής κοινωνίας με τραγούδια γνωστών Ελλήνων συνθετών που σημάδεψαν την Ελληνική μουσική, καθώς και συνθέσεις του ίδιου του συνθέτη.

Η μουσική και τα τραγούδια των "μπουάτ" που σε εποχές δύσκολες και μεταβατικές έφερνε τους ανθρώπους πιο κοντά, απάλυνε τη μοναξιά τους, διέγειρε τη φαντασία τους και μαλάκωνε τη σκληρότητα της καθημερινότητάς... με αντιστάσεις, τώρα, ταξιδεύοντάς μας η μουσική αυτή σε δρόμους και τόπους που αγνοούσαμε, μας φέρνει σε επαφή με όλες τις μορφές της τέχνης της Μουσικής, του Θεάτρου, της Λογοτεχνίας και του Κινηματογράφου, αποτελώντας μια κυψέλη μόρφωσης και κοινωνικής αγωγής.

Ελάτε να τραγουδήσουμε στην κατάλληλη ατμόσφαιρα, να ενεργοποιήσουμε τη φαντασία και τα συναισθήματα...

Εκ της διευθύνσεως

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ

Ο μουσικοσυνθέτης Ανδρέας Αρτέμης και ο τραγουδιστής Γιώργος Σαξατε (καλλιτεχνικός διευθυντής του μουσικού σχήματος ΑΕΝΑΟΝ), από τις 15 Νοεμβρίου και μόνο κάθε Παρασκευή και Σάββατο, θα εμφανίζονται στον ΟΡΦΕΑ στη Χλώρακα, την ιστορική μπουάτ που την δεκαετία του ’90 παρουσίαζε αποσπάσματα από την έντεχνη ελληνική μουσική. Σ’ αυτόν το χώρο και πάλι ο μουσικοσυνθέτης Ανδρέας Αρτέμης θα παρουσιάσει έντεχνη μουσική και τραγούδια αλλά και δική του μουσική που έχει συνθέσει στη διαχρονική του μουσική πορεία. Όπως ο ίδιος μαρτυρεί, στον ίδιο χώρο βίωσε μέρες μοναδικές παρουσιάζοντας τη μουσική του στο κοινό τότε της Πάφου. Τώρα 20 χρόνια μετά, αποφάσισε στον ίδιο ιστορικό χώρο να επανέλθει θέλοντας να συμβάλει σε μια νέα ουσιαστική μουσική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Πιστεύει πως οι παλιές εποχές πρεπει να ανακυκλώνονται με τις τωρινές με ταλαντούχους νέους ανθρώπους... Ο Ανδρέας Αρτέμης θα παρουσιάσει και δικές του συνθέσεις αλλά και τραγούδια γνωστών Ελλήνων συνθετών που σημάδεψαν την Ελληνική μουσική με συνοδοιπόρο αυτή τη φορά το σπουδαίο ερμηνευτή Γιώργο Σαξατέ.  

Χρέωση μουσικής €7

ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

Ο ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΜΙΧΑΗΛ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ

Εκυκλοφορησε DVD με το γενικό τίτλο «Λευτεριά για λίγο πάψε να χτυπάς με το σπαθί» και το οποίον αναφέρεται σε  άγνωστες πτυχές του αγώνα της ΕΟΚΑ. Συμπεριλαμβάνει αναφορές από το ημερολόγιο του πρώην εκπαιδευτικού και αγωνιστή της ΕΟΚΑ Ζαχαρία Μιχαήλ, ο οποίος είναι και ο παραγωγός του έργου. Μέσα από την παραστατική του αφήγηση, ο θεατής με αγωνία θα παρακολουθήσει συμβάντα γνωστά και άγνωστα στα οποία συμμετείχαν νέα αμούστακα παιδιά μαθητές του γυμνασίου, που συμμετέχοντας στον επικό απελευθερωτικό αγώνα ανδρώθηκαν από ενωρίς ως ενταγμένοι στις τάξεις της ΕΟΚΑ προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες.

Με γλαφυρότητα ο παραγωγός και πρωταγωνιστής του έργου Ζαχαρίας Μιχαηλ, αναφέρεται σε γεγονότα και ονόματα συντρόφων του, σε μια του προσπάθεια τώρα στην μεγάλη ηλικία που βρίσκεται, να αφήσει την δική του μικρή μαρτυρία για τον μεγάλο αγώνα.

Είναι ένα αξιόλογο έργο μικρής διάρκειας με στοιχεία άγνωστα στους νεότερους, που αξίζει ο καθένας να το παρακολουθήσει. Μέσα από αυτό πολλοί θα γνωρίσουν πράξεις και ενέργειες δικών τους προγόνων αγωνιστών κατά των Άγγλων στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα.

Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΞΗΣ - διήγημα (3/11/ 2013)

 Μιά φορά στη Χλώρακα ήταν ένας ποταμός, ο ποταμός της Βρέξης έτσι τον έλεγαν, που έτρεχε ήρεμα μέσα σε ένα ξέβαθο φαράγγι. Τα νερά του τα καλοκαίρια έρεαν ήρεμα και ήταν καθαρά, ενώ τους χειμώνες ήταν αγριεμένα και έτρεχαν θολά. Μέσα στο ποτάμι, γύρω ή κοντά, ζούσε ένας τεράστιος πολύμορφος και πολύχρωμος ζωικός και φυτικός κόσμος. Λάχταροι, βάτραχοι, έντομα, ερπετά και πουλιά αποτελούσαν σημαντική πανίδα στην άγρια χλωρίδα που απλωνόταν γύρω στις όχθες και τις πλαγιές.

Ήταν μια άγρια περιοχή με συνθήκες ιδανικές για να ζήσουν και να φωλιάσουν, να τραφούν και να μεγαλώσουν, να ζευγαρώσουν και να αναπαραχθούν χιλιάδες έντομα, σαύρες, νυφίτσες και αμφίβια, ενώ τον τόπο χρησιμοποιούσαν ακόμα ως σταθμό για να ξεκουραστούν και να βρούν τροφή πολλά μεταναστευτικά πουλιά όπως ερωδιοί, πελαργοί, πάπιες και χήνες.

Μέσα στις πυκνόφυτες όχθες του ποταμού της Βρέξης και στις θαμνώδεις βραχώδεις γύρω περιοχές που ακουμπούσαν στην άκρη της θάλασσας, κατοικούσαν τη φθινοπωρινή και χειμωνιάτικη εποχή οι αλκυόνες, τα μικρά εντυπωσιακά πτηνά με την κοντή ουρά και πόδια, το μεγάλο χοντρό κεφάλι και το δυσανάλογα μακρύ δυνατό ίσιο ράμφος, και σε αντίθεση με όλη την ασχήμια, το πανέμορφο πτέρωμα τους για το οποίο  ο λαϊκός μύθος αναφέρει πως το αρχικό χρώμα ήταν γκρίζο, και πως η αλκυόνη φτερούγισε πολύ ψηλά τόσο, που η ράχη της πήρε το χρώμα του ουρανού και το στήθος και η κοιλιά της κάηκαν από τον ήλιο αποκτώντας γαλαζοπράσινες φτερούγες και κορώνα, λαμπερές γαλάζιες ανταύγειες στη πλάτη και στην κοντή ουρά, κάτασπρο χρώμα στο λαιμό και πορτοκαλιά πλευρά του κεφαλιού, του στήθους και της κοιλιάς.

Εκεί λοιπόν στην άκρια της θάλασσας ξεχειμώνιαζαν και γεννούσαν τα αυγά τους τον Ιανουάριο οι αλκυόνες, και γι αυτό το λόγο λέει ο μύθος, πως ο Δίας επέτρεψε στον ήλιο να λάμπει δυνατά και να τις ζεσταίνει μέχρι να επωαστούν τα αυγά τους, γι αυτό ονομάζουν οι άνθρωποι τις ζεστές αυτές μέρες του Γενάρη, αλκυονίδες μέρες.

Ο ποταμός ήταν ρηχός και γύρω του η περιοχή καλυμμένη από πυκνή βλάστηση γεμάτη υδρόβια φυτά και οργανισμούς. Το νερό γλυκό ως την τελειωση του, εκεί αλμύριζε καθώς η θάλασσα έσμιγε μαζί του σχηματίζοντας μια λίμνη πάνω στην άμμο. Σε κάποια σημεία ήταν πολύ αβαθής και οι άνθρωποι τον περνούσαν εύκολα κάποτε πηδώντας, κάποτε ρίχνοντας μέσα μεγάλες πέτρες φτιάχνοντας μονοπάτια έτσι που να μην βρέχονται από τα ήρεμα και αργά νερά του. Τα ζώα τον περνούσαν στα μέρη που ήταν λιγότερο βαθιά, και μέσα σε αυτόν έσκυβαν και ποτίζονταν άμα διψούσαν.

Ο πόταμος ξεκινούσε από τα ψηλά βουνά και κατέληγε στη θάλασσα, πριν από αυτήν ήταν στενός και δύσβατος με καλαμιώνες βάτα και άλλα δένδρα που βλάσταιναν στα πλευρά του, αλλά εκεί λίγο πριν ενωθεί με τα αλμυρά νερά πλάταινε και άνοιγε, σχημάτιζε ήρεμη και αβαθή τη λίμνη πάνω στην άμμο του γιαλού. Εκεί σ αυτή τη μεγάλη βούρνα που έσμιγε η θάλασσα με το γλυκό νερό, τα καλοκαίρια ο αέρας γέμιζε φωνές μικρών παιδιών που χαρούμενα βουτούσαν και ξέπλεναν την ξανθή άμμο που λέρωνε τα μικρά κορμιά τους, και έπαιρνε τη χαρούμενη βοή τους και τη σκόρπιζε σε όλη την χρυσαφένια παραλία ως πέρα μακριά στις άκριες του ποταμού που έσμιγαν με τα άγονα χωράφια τα πέτρινα, τις άγονες καυκάλλες που δεν μπορούσαν να οργωθούν ούτε να καλλιεργηθούν.

Ανάμεσα στην άγονη όμως γη, εκεί που σχεδόν τελείωνε ο ποταμός λίγο πριν τη θάλασσα, είχε ένα μικρό κομμάτι γης από χώμα, παρατημενο απ τους ανθρώπους σκληρό και μοναχικό, ένα κομμάτι μικρό τόσο δα, μια στάλα. Ήταν ψηλότερα από τον ποταμό και πλάι του δεν μπορούσε τίποτα να βλαστήσει καθώς το νερό έτρεχε τόσο κοντά, αλλά κάτω στη βαθιά κοίτη, φεύγοντας κελαρυστό και περιγελώντας με τον φλοίσβο του.

Εκεί στο μικρό χωραφάκι έναν καιρό, ένα φτωχό ορφανό κοπέλι από το πάνω χωριό της Χλώρακας σκέφτηκε να μετοικήσει, εκεί να κατοικήσει, και να καλλιεργήσει την άγονη γη, να τη ρεντέψει και από αυτήν να ζήσει καθώς για να τον βοηθήσουν συγγενείς δεν είχε, αλλά ούτε στον ήλιο μοίρα. Με τα δυο του χέρια και σκληρή δουλειά την ξεχέρσωσε, την ίσιωσε και την καλλιέργησε. Τη ρέντεψε και με κάδους κουβαλούσε νερό και τη πότιζε.

Μέσα εκεί σ’ αυτή τη γη στην άκρια της, υπήρχε ένα κούφωμα στο βράχο που το μετέτρεψε προσωρινό καταφύγιο για τις κρύες νύχτες. Έφτιαξε τοίχο από πέτρες και λάσπη, σιγά με τον καιρό δημιούργησε ένα μικρό καμαράκι και μέσα διέμενε.

Ήταν δύσκολη η ζωή που ζούσε και πολύ κοπιαστική, αλλά την διάβαινε και δεν παραπονιόταν, γιατι πάντα μετά τη σχόλη λουζόταν στη λίμνη  και μέσα στα ρηχά νερά της ξάπλωνε και ξαπόσταινε. Και όταν ο ήλιος έγερνε πίσω από τη θάλασσα, ανέβαινε λίγο ψηλότερα στην όχθη του ποταμού, και καθισμένος σ ένα μεγάλο βράχο με στοχασμό περίσσιο συνομιλούσε με τον γέρο ποταμό. Άφηνε πίσω τον σκληρό μόχθο της ημέρας και όλες τις έγνοιες, και με ρομαντική διάθεση ονειρευόταν καλύτερες μέρες που έλπιζε να έρθουν.

Και περνούσε ο καιρός, το παλικάρι αγάπησε μια κοπέλα που κατοικούσε πάνω στο χωριό  Την είδε μια μέρα που πήγε να ψωνίσει και μόλις την αντίκρισε στο δρόμο που περνούσε, κεραυνοβόλος ο έρωτας φώλιασε μέσα στην καρδιά του. Την αγάπησε πολύ και την σκεφτόταν συνέχεια. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί, ούτε με όρεξη να δουλέψει. Ότι και να έκανε ήταν στη σκέψη του η γλυκεία μορφή της και έκανε τα σωθικά του να πονούν από παράφορο ερωτά. Καθημερινά ανέβαινε στο χωριό για να ψωνίσει, και όσο περισσότερο την αντίκριζε, πιότερο την αγαπούσε.

Μια φορά μη έχοντας τίποτα να χάσει, είπε τον πόνο του στον μπακάλη και του ζήτησε βοήθεια να την γυρέψει από τον πατέρα της.

Και ο μπακάλης του έκαμε τη χάρη, πήγε ο ίδιος στον πατερά της και του μίλησε πόσο καλό παιδί και δουλευτής ήταν. Πως μπορεί να ήταν φτωχός και να μην είχε πλούτη, αλλά ήταν πλούσιος στη ψυχή και είχε μια καλή καρδιά.

Αλλά ο πατέρας της περιπαικτικά του απάντησε πως η καλοσύνη μοναχά δεν φτάνει, και για να μην φανεί άκαρπος, του παράγγειλε άμα προκόψει, ύστερα να του τη γυρέψει.

Ο νταλκάς που είχε ο νέος για την κοπέλα ήταν πολύ μεγάλος, γι αυτό έλαβε πολύ σοβαρά υπ όψιν τα λόγια του πατέρα της. Καθόταν στην άκρια του ποταμού πάνω στο ψηλό βράχο και παρακολουθώντας τον ήλιο που έγερνε να δύσει, με παρέα τον ποταμό σκεφτόταν τι να έκαμνε για να προκόψει. Ένιωθε μέσα του βαθιά μειλίχια του μια προσταγή πως οπωσδήποτε έπρεπε να παντρευτεί την καλή του, ήταν σίγουρος πως χωρίς αυτήν δεν θα μπορούσε να ζήσει. Έπρεπε να προκόψει, πήρε μια απόφαση αμετάκλητη πως θα έβρισκε έναν τρόπο.

Με σκέψεις βασανιστικές που του τριβέλιζαν το μυαλό, απασχολούσε καθημερινά το νου του προσπαθώντας να βρει τη λύση που θα του έφερνε την προκοπή κατά τα πρότυπα του φιλοχρήματου πατέρα της κόρης, ώστε να του την παραδώσει ως νύφη.

Ώσπου μια μέρα τούρθε μια καλή ιδέα, και είπε να την συζητήσει φωναχτά με τον φίλο του τον ποταμό,

-αν είχα ένα μύλο και άλεθα τα σιτάρια και τα κριθάρια του κόσμου, γρήγορα θα γινόμουν πλούσιος.

Του άρεσε πολύ η ιδέα, και την σκεφτόταν με τις ώρες θέλοντας να τη βάλει σε εφαρμογή.

Ήξερε όμως ότι αυτό ήταν πολύ δύσκολο έως ακατόρθωτο, γιατί το νερό που έτρεχε στον ποταμό ήταν στον πάτο του φαραγγιού, ήταν πιο χαμηλό από τη γη που ήταν δική του, ώστε δεν θα μπορούσε να γυρίζει το μύλο.

Όμως μέσα στην πολλή του σκέψη, του φάνηκε πως άκουσε τον ποταμό να του απαντά,

-εσύ κτίσε το Μύλο, και εγώ θα τον γυρίσω…

Ήταν σίγουρος πως τοθελε η μοίρα να χτίσει τον νερόμυλο, έτσι ήταν γραφτό να γίνει. Τι κι αν το νερό ήταν χαμηλό; Πίστευε πως αφού ο ποταμός του είχε μιλήσει, σίγουρα θα τον βοηθούσε. Αλλά και να μην είχε τη βοήθεια του, ο ίδιος με τα δυο του χέρια όσο δύσκολο και αν ήταν, όσο χρόνος και αν χρειαζονταν, θα έσκαφτε αυλάκι από ψηλότερα και θα οδηγούσε το νερό στο μύλο.

Ο νερόμυλος ήταν η πρώτη μηχανή που κατασκεύασαν οι άνθρωποι με τη χρήση φυσικής ενέργειας. Με τη δύναμη που δημιουργεί η ροή του νερού γυρίζοντας τον τροχό, οι κινητήριες δυνάμεις εκ του αποτελέσματος αυτού, αποχτούσαν έργο που άλλως δια χειρός, θα χρειάζονταν ατελείωτες ώρες.

Γνωρίζοντας το καλό παλικάρι πως στην κοντινή περιοχή δεν υπήρχε άλλος μύλος, ήταν σίγουρος πως αν τον έχτιζε και κατάφερνε να τον γυρίσει, θα γινόταν πλούσιος. Γι αυτό ξεκίνησε να τον κτίζει με μια ελπίδα στην καρδιά πως θα τα κατάφερνε. Οι άλλοι χωριανοί που τον έβλεπαν γελούσαν και τον περιέπαιζαν αφού ήξεραν πως για να οδηγήσει το νερό στο μύλο από ψηλότερα χρειαζόταν πολλούς εργάτες και μηχανήματα, πράγματα ακατόρθωτα για τον φτωχό νέο.

Αυτός όμως χωρίς να τους λαμβάνει υπ όψη συνέχισε να κτίζει, πέρασε κάμποσος καιρός, τέλειωσε, ήταν ένας ωραίος στρογγυλός μύλος. Ύστερα επισκέφτηκε τον τοκογλύφο του χωριού, δανείστηκε χρήματα και αγόρασε τους μηχανισμούς για να γυρίζει και να αλέθει ο Μύλος.

Αυτό που παρέμενε ήταν ο ποταμός να γυρίσει τον Μύλο όπως του είχε υποσχεθεί. Δεν ανησυχούσε, ήξερε ότι θα κρατούσε την υπόσχεση του…αλλά κι αυτό αν δεν συνεβαινε, ήταν αποφασισμένος αυτός από μόνος του να γυρίσει το μύλο σκάβοντας ένα μακρύ αυλάκι ως πέρα, ως εκεί που χρειαζόταν.

Όμως αυτό δεν χρειάστηκε, μια μέρα του χειμώνα ο ποταμός πάνω στα ψηλά βουνά στην αρχή ανακατεύτηκε, ύστερα άρχισε να αναστενάζει, αλλά γρήγορα ανακάλυψε τη χαρά να πηδάει πάνω από τους βράχους, και μ' ένα μουγκρητό άρχισε να ισοπεδώνει δέντρα καλάμια και βάτα, και να ανοίγει δρόμους, πηδώντας πάνω από εμπόδια και ορμώντας ενάντια στους βράχους. Το νερό του που κατέβαινε στη θάλασσα έγινε θολό, ανέβηκε ψηλά σχεδόν ίσα με τις όχτες. Έτρεξε το νερό από τα ψηλά βουνά και ψήλωσε η στάθμη μέσα στις όχτες του ποταμού, σχεδόν ίσα να ξεχειλίσουν.

Πάει το παλικάρι, ανοίγει ένα αυλάκι και οδήγησε το νερό στη φτερωτή του Μύλου, που άρχισε να γυρίζει. Ο κόσμος χαρούμενος έτρεξε κοντά του, ήθελαν όλοι να αλέσουν το σιτάρι…

Και βλέποντας όλα αυτά και πολλά ακόμα που δεν σας διηγούμαι, το παλικάρι έγινε άρχοντας του χωριού και όλου του τόπου, ύστερα στάθηκε στην άκρη του ποταμού εκεί που έστεκε πάντα, και δυό δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. Είχε τον ποταμό για φίλο του, ήταν πλούσιος και θα παντρευόταν την καλή του, ήταν απόλυτα ευχαριστημένος.

Τα χρόνια πέρασαν εκατόν και βάλε, τα απομεινάρια του παλιού μύλου ευρίσκονται ακόμα εκεί στην παραλία της Βρέξης, είναι χαλάσματα που απέμειναν και υπάρχουν. Έχουν γλιτώσει από την ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση της γης από τους ανθρώπους… μέχρι στιγμής…

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΑΜΟΧΩΣΤΙΑΝΟΥ ΑΝΔΡΕΑ Γ. ΘΩΜΑ

Επιτυχία σημείωσε η μουσικοποιητική βραδιά που διοργάνωσαν από κοινού στη Πάφο η Εταιρεία Λογοτεχνών Πάφου, η Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου και ο Παγκύπριος Πολιτιστικός Σύλλογος με την ευγενική στήριξη της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Πάφου... “Ο Ανδρέας Θωμάς είναι ο ποιητής της Κυπριακής Θάλασσας. Ίσως ο στίχος του Σεφέρη :” Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα” εκφράζει απόλυτα το διαχρονικό μήνυμα της καρτερικότητας του λαού μας. Ο ποιητής Ανδρέας Θωμάς με τη στροφή από το ποίημα του “Ετούτος ο τόπος” …”να ρίξει ο ήλιος φωνή δυνατή να φυσήξει στα πανιά της υπομονής μας…” λέει ακριβώς το ίδιο…. Αν η Ποίηση είναι η περιοχή ανατίναξης της έναρθρης έκφρασης, τότε η Ποίηση είναι κίνηση για την ελευθερία και για το δικαίωμα της αναδιάταξης των πραγμάτων. Αναπλαστουργεί τον εμπράγματο κόσμο. Η ποίηση είναι λόγος μαινόμενος…Ο από καιρό θαμμένος πρόγονος εξιστορεί τις ιστορίες του παρόντος με αποστάγματα ψυχής ..για την κατεχόμενη Γη. Το θέλει ο ποιητής: Να διασώσουμε τον εαυτό μας, μέσα από τον κυκεώνα των προσωπείων που μας επιβάλλονται, να τον κοιτάξουμε κατάματα και να ταξιδέψουμε ελεύθεροι από τις γελοίες επιταγές του κατεστημένου, ορατού κόσμου…”

Ο Ανδρέας Γ. Θωμά γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1942 και πέθανε στη Λευκωσία το 2002. Ήταν πτυχιούχος Ελληνικής Φιλολογίας (Πανεπιστήμιο Αθηνών) με ειδίκευση στα Παιδαγωγικά (Πανεπιστήμιο του Λονδίνου) και την Εκπαιδευτική Τεκμηρίωση και πληροφόρηση (Γερμανία).Εργάστηκε σε διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης, δίδαξε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και υπηρέτησε ως διευθυντής της Βιβλιοθήκης του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου και της Δημόσιας Βιβλιοθήκης. 
Όταν πέθανε ήταν διευθυντής σχολείου μέσης εκπαίδευσης. Εξέδωσε τρεις ποιητικές συλλογές: 
1.¨Μικρή Θαλασσινή Πολιτεία ¨(1972) Απόσπασμα του βιβλίου με τον τίτλο ¨Σκάμαντρος ¨βραβεύτηκε από τη Φιλοσοφική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών το 1964.
2.¨Μικρή Θαλασσινή Πολιτεία Β΄ (1976) Απέσπασε έπαινο από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.
3.¨Μυθικό Καλοκαίρι ¨(1987) Βραβεύτηκε από την Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών με το βραβείο ¨Θανάσης Διαμαντόπουλος¨.
Μετά τον θάνατο του η οικογένεια του επιμελήθηκε την έκδοση σχετικού τόμου με όλα τα ποιήματα καθώς και ανέκδοτα του έργα όπως η ενότητα: ¨Για την δικαιοσύνη στην Παραλία μου¨.Ο Ανδρέας Θωμά έγραψε επίσης σειρά εκπαιδευτικών βιβλίων, κριτική τέχνης και λαογραφία κι υπηρέτησε τον Προσκοπισμό μέχρι το τέλος της ζωής του.
Η εκδήλωση περιλάμβανε μουσικοποιητική παρουσίαση του έργου του Ανδρέα Γ.Θωμά από τον μουσικοσυνθέτη- Λογοτέχνη κ. Ανδρέα Α.Αρτέμη με αποσπάσματα από το δισκογραφημένο έργο του (έκδοση 2004) “Μυθικό Καλοκαίρι από μια μικρή θαλασσινή πολιτεία”, με τη συμμετοχή σολιστών και χορωδών από το φωνητικό Σύνολο “Ηχώ” υπό την διεύθυνση του συνθέτη.Ερμήνευσαν: Κώστας Παναγιώτου, Έλενα Αγρότου, Βίκυ Χριστοδούλου, Μάρω Φιλίππου, Γιώργος Σαξατέ, Φρόσω Σιαηλή, Χριστίνα Ιβάνοβα, Χρίστια Κυριάκου,Νόρα Οικονόμου, Μαρίνα Μαυρονικόλα, Νατάσα Κυριάκου, Θεόδωρος Παπαλουκά,Μαρία Κυριάκου, Ευτύχιος Θεοδώρου.
Οι ηθοποιοί : Φιλονίλα Χριστοφόρου και Αντωνία Φιλίππου απήγγειλαν έργα του τιμώμενου.Η εκδήλωση σημείωσε μεγάλη επιτυχία με συμμετοχή πολλών θεατών κι ακροατών.

«ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ» ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Η μπουάτ «ΟΡΦΕΑΣ» ξεκίνησε τον Φεβράρη του 1991 με παρουσίαση εκλεχτών καλλιτεχνών και ποιοτική μουσική. Με χαμηλό φωτισμό, χαμηλά καθίσματα  και χαμηλό  ήχο. Στους τοίχους υπήρχε καλλιτεχνική εικονογράφηση και στους θαμώνες  περίσσια διάθεση για  τραγούδι. Ήταν μια περίοδος προσφοράς έντεχνης μουσικής που έμεινε αξέχαστη και έκαμε την ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ πασίγνωστη σε ολόκληρο τον Ελληνισμό.

Φέτος το χειμώνα θα επιχειρηθεί και πάλιν το ίδιο δύσκολο εγχείρημα. Με τους ίδιους καταξιωμένους μουσικούς που με το πέρασμα τους από το χώρο σφράγισαν και καθιέρωσαν παντοτινά το στίγμα της «ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ» επαναπροσδιορίζοντας ταυτόχρονα το νόημα και την έννοια της πραγματικής ποιοτικής μουσικής, με τα ίδια ακριβώς παλαιά πρότυπα που όλοι γνώρισαν και μέσα σε μουσικούς δρόμους του έντεχνου Ελληνικού τραγουδιού, θα αναβιώσουν οι παλιές καλές μέρες της δεκαετίας του 1990 σε μια μοναδική προσπάθεια να ξαναζωντανέψει ο μουσικός Ορφέας και με τη λύρα του, το τραγούδι του και τη δύναμη της μουσικής του, να ημερέψει τους ανθρώπους.

Φέτος το χειμώνα λοιπόν, ο γνωστός μουσικοσυνθέτης και ερμηνευτής Ανδρέας Αρτέμης μαζί με τον επίσης γνωστό τραγουδιστή, χορογράφο και δημοσιογράφο Γιώργο Σαξατέ, (με φίλους τους..), θα εμφανίζονται στην μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ στη Χλώρακα σε μουσικές βραδιές Έντεχνης Ελληνικής μουσικής.

Από 15 Νοεμβρίου 2013, Ανδρέας Αρτέμης και Γιώργος Σαξατέ, σας περιμένουν στην μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ στη Χλώρακα.

Ώρα έναρξης 10.00 μ.μ.

Για περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο 99435899 (ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ)

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Ο Μ.Α Παπαδάκης στο βιβλίο του «Βιογραφία Ε Βενιζέλου»  έχει την δική του θέση σχετικά τόσο με την καταγωγή του Βενιζέλου όσο και με την προέλευση του ονόματός του. Μας αφηγείται ότι στις αρχές του 19^ου αιώνα μια ορφανή Εβραία από την Κεφαλλονιά έρχεται στην Θεσσαλονίκη , προκειμένου να γνωρίσει τους εκεί κατοικούντες συγγενείς της . Μεταξύ των διαφόρων συγγενών της, ζεί εκεί και ο  Μπενύ Σελόν ( μικρέμπορος γυρολόγος ), δεύτερος εξάδερφος  της Εβραιοπούλας .Τα δύο εξαδέρφια παντρεύονται  το 1810 και το 1816 απέκτησαν έναν γιο, που  κατά τα εβραϊκά έθιμα πήρε το όνομα   του πατρός του. Το 1818 ο Μπενύ Σελόν πεθαίνει . Η μητέρα τα φέρνει δύσκολα. Ο γιος μόλις μεγάλωσε λίγο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην,  ασκεί το επάγγελμα του πατέρα του. Σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα από τον θάνατο του πατρός του πεθαίνει και η μητέρα του .Ο νεαρός Μπενύ Σελόν  ζεί από το μικρεμπόριο. Ο καιρός περνάει και πλησιάζει ο χρόνος της στρατεύσεώς του στον τουρκικό στρατό, γεγονός που ο νέος ήθελε να αποφύγει.

  Την ευκαιρία της φυγής του  από την Θεσσαλονίκη την έδωσε ο αιφνίδιος θάνατος ενός ναυτικού, που ήταν μούτσος σε ένα βατικιώτικο καΐκι .Τον θανόντα μούτσο τον έλεγαν Κυριάκο. Το πλήρωμα του καϊκιού από συνήθεια προσφωνούσε τον νεαρό με το όνομα του προκατόχου του.

  Το καΐκι φόρτωνε από διάφορα μέρη και ξεφόρτωνε σε κάποια άλλα Έφθασε κάποτε και μετά αρκετό καιρό στον Πειραιά. Εκεί, στο Λιμεναρχείο, ο καπετάνιος έπρεπε  να δηλώσει τον θάνατο του μούτσου και να δηλώσει ακόμη τον αντικαταστάτη του. Τότε δήλωσε τον νεαρό Μπενύ Σελόν ως Κυριάκο Μπενυσέλο.

   Ο νεαρός πλέον Κυριάκος Μπενυσέλος  εξακολούθησε να εργάζεται στο καΐκι . Όταν πλησίασε τα είκοσι, μετακινήθηκε ως ναύτης πλέον αλλά σε μικρό καράβι  αυτή τη φορά. Για την προαγωγή και μετακίνησή  του χρειάσθηκε  και πήρε πιστοποιητικό προϋπηρεσίας  από το Λιμεναρχείο Πειραιώς ως Κυριάκος Μπενυσέλος .  Το καράβι βούλιαξε έξω από τα Χανιά από μεγάλη θαλασσοταραχή (είχε πάει να φορτώσει πορτοκάλια ).Ο Κυριάκος βγήκε στη στεριά άνεργος . Τότε  θυμήθηκε την παλιά του τέχνη . Πήρε τα απαιτούμενα και έκανε τον γυρολόγο. Προκειμένου να μπορεί να πηγαίνει σε χριστιανικά χωριά ( οι Εβραίοι γυρολόγοι δεν προτιμώντο), έκρυψε την εβραϊκή καταγωγή του και με την λιμενική βεβαίωση αναγνωρίστηκε από το τότε Ελληνικό Προξενείο ως « Έλλην υπήκοος».

 Από το εμπόριο εκείνα τα χρόνια οι μικροέμποροι εισέπρατταν εκτός από χρήματα, και είδη. Αυτά τα είδη ο Ελλην Κυριάκος πλέον  τα έδιδε στον μεγαλέμπορο Μαρκαντωνάκη ,ο οποίος με την σειρά του τον πίστωνε, ώσπου  να συγκεντρωθεί κάποιο ποσό ικανό να μετατραπεί σε κατάστημα. Ο γυρολόγος Ελλην Κυριάκος  επροτιμάτο σε όλα τα χριστιανικά ελληνικά χωριά έναντι των Εβραίων ανταγωνιστών του λόγω θρησκεύματος (κανείς δεν γνώριζε το πραγματικό του  όνομα  και την καταγωγή του ), αλλά και λόγω του ότι ήτο ο μοναδικός ίσως Έλληνας γυρολόγος. Αυτό βοήθησε πολύ στην οικονομική του εξέλιξη.

  Σε ένα από τα εν λόγω χωριά, το Θέρισο, γνώρισε την Στυλιανή, η οποία προήρχετο από τον πρώτο γάμο του πατρός της Βασιλείου Χαλή. Ο πατέρας της είχε τελέσει δεύτερο γάμο με μία χήρα που είχε δύο γιους και από τον τωρινό του γάμο είχε άλλα τρία παιδιά. Έδωσε την κόρη του Στυλιανή   στον μικρέμπορο Κυριάκο.

 Η Στυλιανή του χάρισε δύο γιους και τρεις κόρες. Την μια κόρη πήρε για γυναίκα του ο Κυριάκος Μητσοτάκης , γεννήτορας των σημερινών κ. κ Μητσοτάκηδων  (κατά συνέπεια και η οικογένεια Μητσοτάκη έχει κοινή καταγωγή με τον Βενιζέλο). Ο ένας αδελφός έπασχε από υδροκεφαλία και πέθανε σχετικά ενωρίς .Ο Ελευθέριος, κατά φήμες, πήρε το όνομά του από την δυσκολία γεννήσεως που είχε η μητέρα του κατά τον τοκετό.  Λέγεται ότι επιστρατεύθηκαν ο ηγούμενος της μονής, για να διαβάσει της ελευθερωτικές ευχές, αλλά και ο μουφτής, προκειμένου να διαβάσει τις λεγόμενες ψείρες .Και οι δύο μαζί δύο μερόνυχτα προσπαθούσαν  με τον τότε τρόπο να βοηθήσουν την Στυλιανή, η οποία κάποια στιγμή γέννησε. Το παιδί μετά καιρό το βάφτισε ο ηγούμενος Ελευθέριο από την λευτεριά της μητρός του. Λέγεται ότι κατά την βάπτιση κόπρισε μέσα στην κολυμπήθρα, οπότε ο ηγούμενος  ως χριστιανός και δεισιδαίμων έντρομος προφήτεψε ότι «το παιδί είναι ο ίδιος ο σατανάς και θα κάνει μεγάλο κακό στην εκκλησία. 

Την μη ελληνική καταγωγή του Βενιζέλου υποστηρίζει και  ο Άγγλος ναύαρχος σερ Τζον Μάικλ ντε Ρόμπεκ.  Σε επιστολή του προς  τον υπουργό Εξωτερικών  λόρδο Κόρζον τονίζει μεταξύ  άλλων:  «Με άλλα λόγια ο Βενιζέλος δεν είναι η Ελλάδα, στην κυριολεξία δεν είναι καν Έλληνας».    Ο Γ Βλάχος στην Καθημερινή στις 19-3-36 γράφει: «Δεν γνωρίζομεν ποιοι υπήρξαν οι γονείς αυτού του ανθρώπου κλπ», Μπαρμπής(2001). 

ΣΤΗΝ ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ ΑΠΟ 15 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Οι παρέες παλιών μουσικών που σμίγουν στους μικρούς χώρους και γίνονται μεγάλες..., ειδικά όταν κάποιοι από αυτούς έχουν “μερίδιo” στην ιστορία της ελληνικής έντεχνης μουσικής είτε ως ερμηνευτές ή συνθέτες ή ακόμα και ως δάσκαλοι ή που έχουν αφομοιώσει τα ακούσματα του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη, θα κουβαλούν πάντα το πνεύμα της διαχρονικής εποχής που σημάδεψε την Ελληνική τραγουδοποιϊα. Αυτό το χειμώνα λοιπόν, ο γνωστός μουσικοσυνθέτης και ερμηνευτής Ανδρέας Αρτέμης μαζί με τον επίσης γνωστό τραγουδιστή, χορογράφο και δημοσιογράφο Γιώργο Σαξατέ,(με φίλους τους..), θα εμφανίζονται στην μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ στη Χλώρακα σε μουσικές βραδιές Έντεχνης Ελληνικής μουσικής.

Από 15 Νοεμβρίου 2013, Ανδρέας Αρτέμης και Γιώργος Σαξιατέ, σας περιμένουν στην μπουάτ ΟΡΦΕΑΣ στη Χλώρακα. Ώρα έναρξης 10.00 μ.μ.

Για περισσότερες πληροφορίες στο τηλέφωνο 99435899 (ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ)

ΑΠOΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2011

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940, Χλωρακιώτες αγωνιστές.

Από τις Κοινοτικές αρχές της Χλώρακας σε διάφορες τιμητικές εκδηλώσεις κατά καιρούς, τιμούνται διάφοροι ήρωες και άλλοι που πρόσφεραν στον τόπο και στην πατρίδα ορισμένοι λιγότερο και ορισμένοι περισσότερο. Αυτό που δεν είδαμε ποτέ να συμβαίνει είναι η απόδοση τιμών στους 30 παλιούς εθελοντές πολεμιστές που αψηφώντας τους κινδύνους έτρεξαν να πολεμήσουν τον Γερμανικό φασισμό και να προασπίσουν την πατρίδα τους και ολόκληρο τον κοσμο.

Αυτους τους Έλληνες πολεμιστές από τη Χλώρακα που θα έπρεπε η κοινότητα να ενθυμείται κάθε χρόνο, οι οποίοι αντί να τιμηθούν με όλες εκείνες τις τιμές που πρέπει σαν ήρωες και να αναφέρονται σήμερα ως παράδειγμα προς μίμηση στους μαθητές και στους νέους της Χλώρακας, τους άφησαν ξεχασμένους και θαμμένους στη λήθη του παρελθόντος.

Η εφημερίδα της Χλώρακας πιστή στην ιδεολογία της προσφοράς αυτών των ανθρώπων, επιχειρεί και φέτος όπως κάθε χρόνο από την ίδρυση της, έστω μικρή μνεία της μεγάλης ιστορίας που άφησαν πλέον ως παγκόσμια παρακαταθήκη για όλους τους Δημοκρατικούς λαούς του κόσμου και ιδιαίτερα των υπόδουλων και καταπιεσμένων:

Τον Οκτώβριο του 1939 με τη συγκρότηση του Κυπριακού Συντάγματος υπό των Άγγλων, πολλοι Κύπριοι έσπευσαν με πολλήν προθυμία και εντάχτηκαν εθελοντικά στις τάξεις του και έλαβαν μέρος στον Β παγκόσμιο πόλεμο εναντίον των φασιστών Γερμανών σε διάφορα μέτωπα. Ο πληθυσμός της Χλώρακας την εποχή εκείνη ανήρχετο περίπου σε 800 κατοίκους. Εξ αυτών κατετάγησαν 30 χωριανοί, εκ των οποίων οι 12 υπηρέτησαν στην Κύπρο, ενώ οι υπόλοιποι σε διάφορες χώρες όπως Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Λιβύη Ιταλία. Μερικοί έλαβαν μέρος σε μάχες, και ορισμένοι πληγώθηκαν. Στην Κύπρο υπηρέτησαν οι Νίκος Γέρος, Κώστας Όθωνος, Ανδρέας Γεωργίου Σοφοκλέους, Αντωνής Χ. Πάφιος, Νικόλας Σοφοκλέους, Αντωνάκης Χατζιούδης, Νεόφυτος Καρεκλάς Μαυρέσιης, Νικόλας Αναξαγόρα, Χαράλαμπος Βασιλείου, Κώστας Ευσταθίου Κυρηναίας, Σάββας Αχιλλέας, Ανδρέας Γεωργίου. Στην Ιταλία έλαβαν μέρος οι Χαρίλαος Χαραλάμπους Μάντης, Νικόλας Παναγιώτου Αλακάτης, Ανδρέας Κούρσαρος, Κυριάκος Αλέξη, Χαράλαμπος Χ’ Αχιλλέας, Γεώργιος Σιέλης, Κώστας Αλέξη, Γεώργιος Σεργίου, Γεώργιος Πολεμίτης και Χρίστος Γεωργίου Πεγειώτης. Στην Αίγυπτο υπηρετήσαν οι Αντώνης Γεωργίου, Νικόλας Ιωάννου, Χριστόδουλος Βασιλείου και Κώστας Δημητρίου Ασπρος. Υπηρέτησε επίσης στην Αίγυπτο και Ιταλία ο Μενέλαος Αριστείδου, στην Αίγυπτο και Παλαιστίνη ο Θεόδωρος Σοφόκλη, στην Ιταλία και Αίγυπτο ο Ιωάννης Χ. Αζίνας, και τέλος σε Λιβύη και Αίγυπτο υπηρέτησε ο Χαράλαμπος Κ. Ταπακούδης.

Όλοι σχεδόν οι Χλωρακιώτες αγωνιστές του Β Παγκοσμίου πολέμου εχουν πεθάνει, στη ζωή ευρίσκονται οι Νίκος Γέρος, Κώστας Όθωνος, Νεόφυτος Καρεκλάς Μαυρέσης, Κυριάκος Αλέξη, Αντώνης Γεωργίου, Χριστόδουλος Βασιλείου, Θεόδωρος Σοφόκλη.

Είναι καιρός ελπίζουμε, για αυτούς που έμειναν αλλά και για αυτούς που έφυγαν, η κοινότητα της Χλώρακας να προβεί έστω σε απλή πράξη τιμής, σημάδι για αναγνώριση της μεγάλης των προσφοράς.

Πρέπει να μάθουν οι άνθρωποι να αποδίδουν τα δέοντα σε αυτούς που πρέπει και να μην καθυστερούν.

Μενέλαος Αριστείδου, ένα μικρό ιστορικό μνημης και τιμής

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΜΗΝΟΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2010

Επετειακό - 28 Οκτωβρίου Β΄Παγκόσμιος πόλεμος

Όταν η Ελλάς μπήκε σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ιταλία, παραλήρημα ενθουσιασμού εξαπλώθη στην Κύπρο, και νέοι απ όλο το νησί έτρεξαν να στρατευθούν. Περισσότεροι από 30.000 Κύπριοι κατετάγησαν στο Κυπριακό σύνταγμα υπό την διοίκηση  Άγγλων ως εθελοντές για να πολεμήσουν τούς Γερμανούς. Εξ αυτών 30 ήσαν Χλωρακιώτες, και ένας, ο Μενέλαος Αριστείδης από το 1939 πρώτος απ όλους κατετάγει και μετεφέρθει πρώτα στην Αίγυπτο για εκπαίδευση και ύστερα στην Ελλάδα όπου έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Με αγάπη και ενθουσιασμό, μαζί με τους άλλους Έλληνες προσέτρεξε για να πράξει το καθήκον του απέναντι των ανθρώπων.  Σε ατμόσφαιρα ηρωική και με αναβαπτισμένο το  πνεύμα, μέσα στο μεθύσι των μαχών, χωρίς να λογαριάζει τις ταλαιπωρίες του πολέμου έπραξε ακέραια το καθήκον του, πολέμησε με όλες του τις δυνάμεις ενάντια στον Φασισμό πρώτα του Μουσολίνι, και ύστερα του Χίτλερ. 

Όταν η Ελλάς ηττήθει από τους Γερμανούς, όσοι Κύπριοι δεν αιχμαλωτίστηκαν από τον εχθρό, πολέμησαν στη Μάχη της Κρήτης και στην Αίγυπτο, ή παρέμειναν στην Ελλάδα και πήραν μέρος στην Αντίσταση. Η Κύπρος έγινε εκείνη την εποχή καταφύγιο χιλιάδων Ελλήνων προσφύγων και Άγγλων στρατιωτών. Ο Μενέλαος Αριστείδου τις τραγικές ήμερες του 1941 της παράδοσης της Ελλάδος στους Γερμανούς, υπηρετούσε στην Καλαμάτα. Μαζί με άλλους πατριώτες επιβιβάσθει σε Αγγλικό πολεμικό πλοίο και μετεφέρθησαν στην Αίγυπτο όπου εκεί εσυνέχισαν την αντίσταση τους ενάντια στον Χιτλερικό φασισμό.

Το καλοκαίρι του 1942 ο Άξονας υπό την αρχηγία του Ρόμελ εισέβαλε στην Αίγυπτο με σκοπό την κατάληψη της διώρυγας του Σουέζ. Οι Βρετανοί στη προσπάθεια τους να σταματήσουν την επέλαση, ανεπτύχθησαν και οχύρωσαν τη περιοχή γύρω από το Ελ Αλαμέιν. Εκεί διεξήχθησαν δύο μεγάλες μάχες, η πρώτη τον Ιούλιο, και η δεύτερη τον Οκτώβριο του 1942. Στην πρώτη μάχη σταμάτησε προσωρινά η επέλαση των δυνάμεων του Άξονα στην Αίγυπτο, ωστόσο με μεγάλες απώλειες καθώς σκοτώθηκαν πάνω από 13.000 στρατιώτες των Συμμάχων και 17.000 στρατιώτες του Άξονα, Ιταλοί κυρίως.  Στη Δεύτερη μάχη μετά από πολλές συγκρούσεις και μεγάλες απώλειες, 13.500 για τους Συμμάχους, 30.000 για τον Άξονα, οι δυνάμεις του Άξονα υποχώρησαν στην Τυνησία όπου και οι εναπομείναντες στρατιώτες παρεδόθησαν στους συμμάχους στις αρχές του 1943.

Οι μάχες της Ερήμου ήταν πολύ δύσκολες, περπατούσαν μέσα στην Έρημο τεράστιες αποστάσεις, οι μάχες αδυσώπητες, πολλοί ήσαν που άφησαν την ζωή τους μέσα στην καυτή έρημο ειτε γιατί είχαν χαθεί, ή σκοτωθεί. Ήταν πορείες αναγνώρισης και διείσδυσης στις περιοχές του εχθρού που διαρκούσαν πολλές ημέρες και εβδομάδες. Σε δυο πορείες αναγνώρισης, μια στην πρώτη μάχη και άλλη στην δεύτερη, η διμοιρία του Μελή Αριστείδου χάθηκε,  πέρασε ένας μήνας περίπου την κάθε φορά χωρίς σημεία αναφοράς, όλοι υπολόγισαν ότι σκοτώθηκαν ή πέθαναν χαμένοι στην αχανή έρημο. Κηρύχτηκαν ως απολεσθέντες, εστάλει δε επίσημος επιστολή στις οικογένειες τους ότι ήσαν αγνοούμενοι. Και τις δυο φορές η διμοιρία επέστρεψε στη βάση της και στο τάγμα όπου ανήκε, αλλά ήταν ένα τεράστιο βάσανο για τις οικογένειες αυτών των ανθρώπων όπου κατά την διάρκεια λίγων μηνών, πληροφορήθηκαν δύο φόρες ότι οι άνθρωποι τους ήσαν αγνοούμενοι πολέμου, κάτι που ήταν απολύτως σίγουρο για όλους ότι αυτό σήμαινε δεν ευρίσκονταν εν ζωή. Τέλειωσε ο πόλεμος, επέστρεψαν οι αγωνιστές ήρωες στα σπίτια τους με μονο κέρδος αμέτρητα παράσημα και μνείες γενναίου πολεμιστή, χωρίς άλλο κέρδος, είχαν μέσα τους όμως καμάρι ότι έλαβαν μέρος σε ένα Επικό αγώνα που όμοιος του δεν ξανάγινε στην ανθρωπότητα ολόκληρη. Δεν ήταν μόνο η φιλοπατρία και ο ηρωισμός της φυλής η κινητήρια δύναμη που τους έκαμε να συντρέξουν στα πολεμικά μέτωπα της μητρόπολης πατρίδας, ήταν και ο πόθος μαζί με την ελπίδα να συμπορευθούν σε μια κοινή μοίρα με τους υπόλοιπους Έλληνες, να πάψουν να είναι οι αποκομμένοι αδελφοί, να ενωθούν με τον εθνικό κορμό.

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940, και Χλωρακιώτες αγωνιστές

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΠΟΥ ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ 2010

Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου η Χλώρακα εκτός των εθελοντών στρατιωτών προσέφερε και χρήματα τα οποία εμαζεύοντο από εράνους και στους οποίους οι κάτοικοι έδιναν απλόχερα από το υστέρημα τους, τόσο, ώστε η εφημερίδα «Πάφος» στις 29 Αυγούστου 1940 έγραψε πολύ εγκωμιαστικά σχόλια για την Χλώρακα. Οι έρανοι διενεργούντο για να ναυπηγηθεί μια νέα «Έλλη» στη θέση του αντιτορπιλικού «Έλλη» που βύθισαν οι Ιταλοί για να προκαλέσουν τον πόλεμο με την Ελλάδα. Και μπαίνοντας η Ελλάδα στον πόλεμο, ήταν όπως να εδόθη σύνθημα και μαζικά οι Κύπριοι, περί τις 33.000 προσέτρεξαν να καταταγούν. Έτσι όταν τον Οκτώβριο του 1939 άρχισε η συγκρότηση του Κυπριακού Συντάγματος υπό τη διοίκηση των Άγγλων, εντάχθηκε σε αυτό αριθμός Κυπρίων μετά απο παρότρυνση του Αρχιεπισκόπου Λεοντίου, αλλά και για οικονομικούς λόγους. Πολλοι ήσαν οι Κύπριοι που συνέρρευσαν μαζικά και πύκνωσαν εθελοντικά τις τάξεις του Κυπριακού Συντάγματος, και έλαβαν μέρος στον πόλεμο σε διάφορα μέτωπα. Άλλος ένας σοβαρός λόγος για αυτή την αθρόα ένταξη στο Κυπριακό σύνταγμα ήταν η υπόσχεση που έδωσαν οι Βρετανοί αποικιοκράτες ότι με τη λήξη του πολέμου θα έδιναν ελευθερία στην Κύπρο. Την εποχή εκείνη ο πληθυσμός της Χλώρακας ήταν περιπου 800 κάτοικοι. Εξ αυτών κατετάγησαν 30 χωριανοί, εκ των οποίων οι 12 υπηρέτησαν στην Κύπρο, ενώ οι υπόλοιποι σε διάφορες χώρες όπως Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Λιβύη Ιταλία. Μερικοί έλαβαν μέρος σε μάχες, και ορισμένοι πληγώθηκαν. Στην Κύπρο υπηρέτησαν οι Νίκος Γέρος, Κώστας Όθωνος, Ανδρέας Γεωργίου Σοφοκλέους, Αντώνης Χ. Πάφιος, Νικόλας Σοφοκλέους, Αντωνάκης Χατζιούδης, Νεόφυτος Χρ. Μαυρέσιης, Νικόλας Αναξαγόρα, Χαράλαμπος Βασιλείου, Κώστας Ευσταθίου Κυρηναίας, Σάββας Αχιλλέας, Ανδρέας Γεωργίου. Στην Ιταλία έλαβαν μέρος οι Χαρίλαος Χαραλάμπους Μάντης, Νικόλας Παναγιώτου Αλακάτης, Ανδρέας Κουρσάρος, Κυριάκος Αλέξη, Χαράλαμπος Χ’ Αχιλλέας, Γεώργιος Σιέλης, Κώστας Αλέξη, Γεώργιος Σεργίου, Γεώργιος Πολεμίτης και Χρίστος Γεωργίου Πεγειώτης. Στην Αίγυπτο υπηρετήσαν οι Αντώνης Γεωργίου, Νικόλας Ιωάννου, Χριστόδουλος Βασιλείου και Κώστας Δημητρίου Ασπρος. Υπηρέτησε επίσης στην Αίγυπτο και Ιταλία ο Μενέλαος Αριστείδου, στην Αίγυπτο και Παλαιστίνη ο Θεόδωρος Σοφόκλη, στην Ιταλία και Αίγυπτο ο Ιωάννης Χ. Αζίνας, και τέλος σε Λιβύη και Αίγυπτο υπηρέτησε ο Χαράλαμπος Κ. Ταπακούδης. Κύριο σύνθημα για τη συστράτευση των Κυπρίων από τους ίδιους τους Βρετανούς, ήταν το «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης», καθώς και το σύνθημα «πολεμώντας για την ελευθερία των λαών, πολεμάτε για τη δική σας ελευθερία». Αυτή βεβαίως ήταν και η μεγάλη προσδοκία των Κυπρίων. Με τη λήξη του πολέμου όμως οι Βρετανοί, αγνοώντας τις υποσχέσεις τους, απέρριψαν οποιαδήποτε συζήτηση για ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Έτσι ξεκίνησε ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ ο οποίος μετά την επιτυχή του έκβαση επέφερε τις Συμφωνίες της Ζυρίχης. Όλοι σχεδόν αυτοί οι αγωνιστές του Β Παγκοσμίου πολέμου εχουν πεθάνει, και στη ζωή ευρίσκονται μόνο οι Νίκος Γέρος, Κώστας Όθωνος, Νεόφυτος Καρεκλάς, Χαράλαμπος Βασιλείου, Κυριάκος Αλέξη, Κώστας Αλέξη, Αντώνης Γεωργίου, Χριστόδουλος Βασιλείου, Θεόδωρος Σοφόκλη. Είναι καιρός ελπίζουμε, για αυτούς που έμειναν αλλά και για αυτούς που έφυγαν, η κοινότητα Χλώρακας να προβεί έστω σε απλή πράξη τιμής, σημάδι για αναγνώριση της μεγάλης των προσφοράς. Πρέπει να μάθουν οι άνθρωποι να αποδίδουν τα δέοντα σε αυτούς που πρέπει και να μην καθυστερούν. 

(Πηγή πληροφοριών, από το βιβλίο του Χρίστου Μ. Μαυρέση «Χλώρακα, ιστορική και λαογραφική μελέτη»).

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΕΚΔΟΣΗΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010

Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΑΡΤΕΜΗΣ ΩΣ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ 

Την χρυσή δεκαετία του 1990 όταν η «Μπουάτ Ορφέας» μεσουρανούσε στην μεγαλη της επιτυχία και είχε επισκέψεις από όλο τον Κυπριακό και Ελλαδικό χώρο, ήταν εξ υπαιτιοτήτος του Ανδρέα Αρτέμη, που ειτε ως ιδιοκτήτης, ή ως διευθυντής, ή πρώτα και κύρια ως καλλιτέχνης στη σκηνή, που με την δυνατή, γλυκιά, και ψιθυριστή του φωνη, ως ενας καινουργιος Στέντωρας, 
μάγευε τον κόσμο, με την ποιοτική του Μουσική προσφέροντας διασκέδαση, αλλά κυρίως μουσική μόρφωση δημιουργώντας κουλτούρα και καθιστώντας την Χλώρακα πασίγνωστη ανά το Πανελλήνιο.
Όλο το διάστημα τω καιρό εκείνο, υπήρξε ο σπουδαίος καλλιτέχνης κάτοικος Χλώρακας, και κατόρθωσε να κρατήσει τον χώρο της Μπουάτ ζωντανό για πολλά χρόνια. 
Μπόρεσε να δημιουργήσει μια εσωτερική επικοινωνία αναμεταξύ των θαμώνων μόνο με απλή μελωδία, χωρίς πολλά όργανα και τραγουδιστές, παρά μόνο με δυο κιθάρες και δυο φωνές. Κατάφερε να αποδώσει το μεγαλείο της μουσικής απλά και απέριττα, αποδεικνύοντας έτσι ότι το είδος της Μπουάτ είναι χρήσιμο και ίσως περισσότερο αποδοτικό παρά μια συμφωνική ορχήστρα.

ΑΝΔΡΕΑΣ Α. ΑΡΤΕΜΗΣ

Η ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ 
ΤΟΥ ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΗ ΑΝΔΡΕΑ Α.ΑΡΤΕΜΗ

Ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Ανδρέας  Αρτέμης  μπήκε στη δισκογραφία το 2000. Είχαν προηγηθεί μέχρι τότε εικοσιπέντε παραγωγικά χρόνια συγκομιδής υπηρετώντας και παρουσιάζοντας μελοποιημένη ποίηση στην Αθήνα αλλά και στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο.
Το 1990 ταξίδεψε στη Β. Κορέα κι αμέσως μετά Ουγγαρία, Ιταλία, Γερμανία, μελετώντας πάντα μουσική και ερμηνεία.
Μελοποιεί  ποιήματα που ίδιος πάντα αυστηρά επιλέγει. Μέχρι σήμερα απαριθμεί ένα μεγάλο αριθμό εμφανίσεων σε δημόσιους κι ιδιωτικούς χώρους προβάλλοντας δικές του συνθετικές εργασίες μέσα από παραστάσεις αλλά δεν διστάζει να ερμηνεύσει κι έργα άλλων αξιόλογων συνθετών. Μαθήτευσε κοντά σε  εμπνευσμένους δασκάλους όπως ο Λαρνακέας  μουσικός και συνθέτης Γιώργος Πυλιώτης (και σε άλλους κύπριους μουσικούς της δεκαετίας του 1970). Η εξαίρετη πριμαντόνα της Λυρικής σκηνής και σπουδαία δασκάλα φωνητικής Γιολάντα Ντι Τάσσο, (που του έδωσε την καθοριστική πλεύση στην ερμηνεία) και που έγινε αφορμή βέβαια να γνωρίσει ο ίδιος μια άλλη μεγάλη μορφή της έντεχνης ελληνικής μουσικής, τον Μάνο Χατζιδάκι. Κι αργότερα πολλούς αξιόλογους ανθρώπους από το χώρο του πνεύματος και της Τέχνης. Με τους περισσότερους ποιητές που μελοποίησε γνωρίστηκε στις δεκαετίες 1980 και 1990. Μελοποίησε έργα πολλών δημιουργών Ελλήνων και ξένων. Το έργο του καλύπτει ένα ευρύ φάσμα συνθετικής και ποιητικής δραστηριότητας ξεκινώντας από την Σαπφώ μέχρι και τους Μεσοπολεμικούς ποιητές του 1930, ενώ μετά θα συνδέσει τους ποιητές του 1950 με τους δημιουργούς της αμφισβήτησης 1970 μελοποιώντας και μη ομοιοκαταληκτικά ποιήματα  δικά του.

Η  ενασχόληση του με την μελοποιημένη ποίηση είναι συνδεδεμένη με τη φόρμα των φωνητικών ερμηνευτικών δυνατοτήτων του που προσφέρονται λόγω ηχοχρώματος της ίδιας της φωνής του.

 Επεξηγηματικά να πούμε ότι σε όλο το φάσμα της συνθετικής δραστηριότητας του Ανδρέα  Αρτέμη, κυριαρχεί  η ερμηνεία της ποίησης μαζί με τη μουσική της. Το 2000 με την επιστροφή του στην Κύπρο δημιούργησε τη δική του προσωπική "Ερμηνευτική  Σχολή" διδάσκοντας Αγωγή του Λόγου και Τραγούδι,δίνοντας παράλληλα και ευκαιρίες σε αρκετούς ταλαντούχους νέους και μη να επιδείξουν τις φωνητικές τους δυνατότητες. Ο μουσικοσυνθέτης Α. Αρτέμης δημιουργεί  "Μυστικούς Μονολόγους ψυχής" με ηλεκτρονικούς ήχους. Αυτό βέβαια δεν τον εμποδίζει  να προσθέτει και φυσικά (κλασικά) όργανα συνοδευτικού χαρακτήρα. Σε όλο το φάσμα της δραστηριότητας του σε παραστάσεις που ο ίδιος σκηνοθετεί κι ενίοτε τις δισκογραφεί σε cd's, (σε δικές του παραγωγές), συνεργάζεται με σπουδαίους κύπριους δασκάλους μουσικής.

Αν εξετάσει κάποιος σε βάθος το σύστημα μουσικής σύνθεσης  που ακολουθεί θα διαπιστώσει ότι οι ήχοι που επιλέγει έχουν άλλες οπτικοακουστικές παραμέτρους, σε χώρους που ο ανθρώπινος νους δύσκολα κάποτε μπορεί να εννοήσει…

Υπάρχει  η Τέχνη στο άκουσμα της μουσικής του. Ο προικισμένος ακροατής είναι ασφαλώς ο αποδέκτης. Απορροφά, ακούει…, όχι μόνο με το αυτί... Κρατάει ίσως ο δημιουργός όλων αυτών, την αρμονία της Πύλης τ’ Ουρανού... Γνωρίζει το οριακό σημείο που το φυσικό σώμα συναντά τη γη και επιτρέπει στην ενέργεια να εισέλθει εντός του σώματος.

Ειναι οι ήχοι του δημιουργού Αρτέμη συνεχόμενοι κυματισμοί προς τα μέσα, πηγή δημιουργίας και ανάπτυξης. Μάλλον έτσι, καθώς εναλλάσσονται οι παλμοί με καθαρή ενέργεια ζωής, στη δίνη μιας άλλης «μουσικής πρότασης»

ΜΠΟΥΑΤ ΟΡΦΕΑΣ: Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΟΡΦΕΑ

Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία ο Ορφέας ήταν η κύρια εκπροσώπηση της τραγουδιστικής τέχνης και της λύρας, γι αυτό οι άνθρωποι τον είπαν Θεό της Μουσικής. Είχε επίσης ιδιαίτερη σημασία στη θρησκευτική ιστορία της Ελλάδας. Τα Ορφικά Μυστήρια τελετουργικά αγνώστου περιεχομένου, πήραν το όνομά τους από τον Ορφέα.

Ο Πίνδαρος τον τοποθετεί μεταξύ των αρχαιότερων ηρώων, αφού συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία. Οι Αργοναύτες σώθηκαν δύο φορές από τους κινδύνους στη θάλασσα χάρη στον Ορφέα που ήταν μυημένος στα μυστήρια της Σαμοθράκης.

Ο Ορφέας πήρε ως δώρο από τον Απόλλωνα τη λύρα και μυήθηκε από τις Μούσες στην τέχνη του τραγουδιού και της ποίησης. Η δύναμη της μουσικής του ήταν τέτοια που ημέρευε τα θηρία και έκανε τα δέντρα και τις πέτρες να χορεύουν. Από μικρός ενδιαφερόταν για τους θεούς, τους μύθους, τις ιεροτελεστίες και σε νεαρή ηλικία πραγματοποίησε ταξίδι στην Αίγυπτο, από το οποίο επέστρεψε σοφότατος και μυημένος σε ανώτερες δυνάμεις.

Σύμφωνα με τον Ερατοσθένη, όταν για χάρη της γυναίκας του Ευριδίκης κατέβηκε στον Άδη και καθώς είδε τι ήταν εκεί κάτω, έπαψε να τιμά τον Διόνυσο, θεώρησε τον Ήλιο ως τον σημαντικότερο από όλους τους θεούς και σηκωνόταν τη νύχτα νωρίς το πρωί, ανέβαινε στο βουνό Παγγαίον για να δει πρώτος τον Ήλιο όταν ανέτελλε. Οργισμένος ο Διόνυσος έστειλε τις Βασσαρίδες που τον διαμέλισαν και σκόρπισαν τα κομμάτια του. Οι Μούσες τα συναρμολόγησαν και τον έθαψαν.

Σύμφωνα με τον Οβίδιο, οι Θρακικές Μαινάδες ακόλουθοι του Διονύσου, περιφρονημένες από τον Ορφέα, αρχικά του έριξαν ραβδιά και πέτρες ενώ έπαιζε, αλλά η μουσική του ήταν τόσο όμορφη που ακόμα και οι πέτρες και τα κλαδιά αρνιόντουσαν να τον χτυπήσουν. Εξαγριωμένες οι Μαινάδες τον έσκισαν σε κομμάτια κατά τη φρενίτιδα των Βακχικών τους οργίων. Όμως μεσαιωνικές παραδόσεις αποκαλούν τον Ορφέα ως πρώτο σοδομίτη.

Το κεφάλι και η λύρα του τα πήραν οι άνεμοι και τα κύματα και τα μετέφεραν στη Λεσβιακή ακτή, όπου οι Μούσες μετέφεραν τη λύρα ανάμεσα στα αστέρια, και τα κομμάτια του κορμιού του  τα έθαψαν κάτω από τον Όλυμπο όπου τα αηδόνια κελαηδούσαν πάνω από τον τάφο του. Η ψυχή του επέστρεψε στον κάτω κόσμο όπου επανενώθηκε τελικά με την αγαπημένη του Ευρυδίκη. Όσο για την λύρα του, έγινε αστερισμός στον ουράνιο θόλο.

Στην Πάφο ωστόσο, η παράδοση θέλει τον Ορφέα μετά από πολλές περιπλανήσεις να  εγκαθίσταται στην Μπουάτ Ορφέας στη Χλώρακα τραγουδώντας θρηνητικά τραγούδια για την αγαπημένη του Ευρυδίκη.