Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Ο Καρκίνος είναι ασθενεα που έχει σχέση με την αφύσικη κυτταρική ανάπτυξη που διαδίδονται σε άλλα μέρη του σώματος. Ο όρος αποδίδεται σε μια ομάδα ασθενειών που χαρακτηρίζονται από τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Σε αντίθεση με τα φυσιολογικά κύτταρα στο σώμα μας τα οποία αυξάνονται, διαιρούνται και πεθαίνουν με έναν αυστηρά ελεγχόμενο τρόπο, τα καρκινικά κύτταρα διαφέρουν από τα άλλα, διότι συνεχίζουν να διαιρούνται ανεξέλεγκτα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη μιας μάζας κυττάρων, που ονομάζεται όγκος και προκαλεί βλάβες στα όργανα του σώματος.

Στη Χλώρακα ο καρκίνος είναι η κυριότερη και συχνότερη αιτία θανάτου. Έρευνες που έχουν γίνει, έχουν καταδείξει πως παρά του ότι σε πληθυσμό υστερεί κατά πολύ από ορισμένες άλλες κοινότητες, εντούτοις έρχεται πρώτη απ όλη την Πάφο στα κρούσματα της κακής αρρώστιας.

Η Χλώρακα είναι μια περιοχή που τον τελευταίο καιρό ο καρκίνος καταγράφει απειλητικά αυξανόμενα ποσοστά οδηγώντας στην αναζήτηση αιτιών σε σχέση με το περιβάλλον και τη λειτουργία δομών. Οι κάτοικοι άρχισαν να ανησυχούν καθώς όλο και περισσότερο αυξάνονται τα κρούσματα, και μάλιστα τα περισσότερα οδηγούν στο θάνατο νέους ανθρώπους.

Πρέπει κάποιοι να οργανωθούν τέλος πάντων, και να δράσουν ώστε να ενεργοποιήσουν τους φορείς, να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες και κυρίως να δώσουν στους καρκινοπαθείς τη δύναμη να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν καλύτερους όρους ζωής και συνθήκες για τη θεραπεία τους, αλλά κυρίως να αναζητήσουν τις αιτίες γιατί τα τελευταία χρόνια η Χλώρακα έχει αυτή τη δυσάρεστη πρωτιά.

Δυστυχώς εις βάρος της υγείας μας, οφέλη και σκοπιμότητες παραμερίζουν την αίσθηση της αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, και οργανισμοί όπως η ηλεκτρική, οι τηλεφωνικές υπηρεσίες και άλλοι, προχωρούν σε εγκαταστάσεις υποσταθμών και κεραιών που βλάπτουν την υγεία των πολιτών.

Η ζωή ως υπέρτατο αγαθό πρέπει να διαφυλαχτεί και να προσεχθεί. Οφείλουν οι θεσμικές αρχές και όσοι τις εκπροσωπούν, να μεριμνούν για την αποφυγή δράσεων και ενεργειών που προκαλούν παρενέργειες και μεταδίδουν την κακή αρρώστια.

Η λέξη καρκίνος πρέπει να είναι αφορμή αφύπνισης και εγρήγορσης, γιατί η ζωή είναι πολύτιμη και πρέπει να διεκδικείται.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ, Η ΚΑΚΗ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ

Στη Χλώρακα ο καρκίνος είναι η κυριότερη και συχνότερη αιτία θανάτου. Έρευνες που έχουν γίνει, έχουν καταδείξει πως παρά του ότι σε πληθυσμό υστερεί κατά πολύ από ορισμένες άλλες κοινότητες, εντούτοις έρχεται πρώτη απ όλη την Πάφο στα κρούσματα της κακής αρρώστιας.

Η Χλώρακα είναι μια περιοχή που τον τελευταίο καιρό ο καρκίνος καταγράφει απειλητικά αυξανόμενα ποσοστά οδηγώντας στην αναζήτηση αιτιών σε σχέση με το περιβάλλον και τη λειτουργία δομών. Οι κάτοικοι άρχισαν να ανησυχούν καθώς όλο και περισσότερο αυξάνονται τα κρούσματα, και μάλιστα τα περισσότερα οδηγούν στο θάνατο νέους ανθρώπους.

Πρέπει κάποιοι να οργανωθούν τέλος πάντων, και να δράσουν ώστε να ενεργοποιήσουν τους φορείς, να ευαισθητοποιήσουν τους πολίτες και κυρίως να δώσουν στους καρκινοπαθείς τη δύναμη να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν καλύτερους όρους ζωής και συνθήκες για τη θεραπεία τους, αλλά κυρίως να αναζητήσουν τις αιτίες γιατί τα τελευταία χρόνια η Χλώρακα έχει αυτή τη δυσάρεστη πρωτιά.

Δυστυχώς εις βάρος της υγείας μας, οφέλη και σκοπιμότητες παραμερίζουν την αίσθηση της αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, και οργανισμοί όπως η ηλεκτρική, οι τηλεφωνικές υπηρεσίες και άλλοι, προχωρούν σε εγκαταστάσεις υποσταθμών και κεραιών που βλάπτουν την υγεία των πολιτών.

Η ζωή ως υπέρτατο αγαθό πρέπει να διαφυλαχτεί και να προσεχθεί. Οφείλουν οι θεσμικές αρχές και όσοι τις εκπροσωπούν, να μεριμνούν για την αποφυγή δράσεων και ενεργειών που προκαλούν παρενέργειες και μεταδίδουν την κακή αρρώστια.

Η λέξη καρκίνος πρέπει να είναι αφορμή αφύπνισης και εγρήγορσης, γιατί η ζωή είναι πολύτιμη και πρέπει να διεκδικείται.

ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Στην Κύπρο τα περιστατικά καρκίνου αυξάνονται χρόνο με τον χρόνο και χάνουν τη ζωή τους ανά έτος περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι. Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες οι άνθρωποι που έχουν άγχος ή κατάθλιψη είναι πιθανόν να πεθάνουν πρόωρα, ενώ όσοι έχουν ήπιο άγχος ή μέτρια κατάθλιψη, δεν πρέπει να θεωρούν τους εαυτούς τους καταδικασμένους σε πρόωρο θάνατο. Οι έρευνες έδειξαν ότι τα υψηλά επίπεδα ψυχικού στρες αυξάνουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου από οποιανδήποτε αιτία κατά 67%, με τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο περισσότερο αυξημένο. Έχουν δείξει ότι η ψυχολογία, το στρες και το άγχος, είναι επιβαρυντικοί παράγοντες που δημιουργούν μορφές καρκίνου, ενώ αντίθετα η θετική σκέψη είναι πολύ σημαντική για την πρόληψη αλλά και την αντιμετώπισή του.

Σύμφωνα με την ψυχολογία της υγείας σημασία έχει το πώς οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη ζωή τους στο σύνολό της, την αξία που δίνουν στα πράγματα και πόσο σέβονται τον οργανισμό τους. Αν τρώνε σωστά, αν αθλούνται σωστά, αν έχουν άγχος και αν κάνουν προληπτικές ιατρικές εξετάσεις. Πώς μπορούν όμως να αντιμετωπίζουν τη ζωή τους σωστά και να έχουν θετική σκέψη, να μην έχουν άγχος και να τρώνε σωστά, όταν ενώ είχαν τις δουλειές τους και τα κομποδέματά τους, το κράτος για να στηρίξει τις ιδιωτικές τράπεζες που φαλίρισαν κούρεψε τις οικονομίες των καταθετών, και τις άφησε να συνεχίζουν την αναίσχυντη τοκογλυφία τους και τις υπερχρεώσεις τους.

Πώς να μην αγχώνονται όταν το ίδιο το κράτος για να σώσει την εθνική οικονομία των τραπεζών, φόρτωσε τον λαό φόρους και ασέλγησε επί του μισού πληθυσμού οδηγώντας τους στην πτώχευση και στην ανεργία; Όλα αυτά έκαναν τους ανθρώπους στην Κύπρο να μην δύνανται να κοιμούνται ήσυχοι, ούτε να μπορούν να ελέγξουν τα αισθήματά τους στην απραξία της ανεργίας τους, με αποτέλεσμα να στεναχωριούνται, να αγχώνονται και να αρρωσταίνουν. Να πεθαίνουν νέοι είτε από καρδιά είτε από καρκίνο, ακόμα και από αυτοκτονίες που εν τη σοφία τους οι πολιτευτές απαγορεύουν στα ΜΜΕ να μεταδίδουν.

Αυτός ο τόπος ανά τους αιώνες πέρασε από συμπληγάδες και γνώρισε κακουχίες, πολέμους, σκλαβιά και καταπίεση. Ήταν όμως δεινά που προκλήθηκαν εξ υπαιτιότητας άλλων ξένων λαών, ενώ τα τωρινά δεινά προκλήθηκαν από ανθρώπους ντόπιους Έλληνες απάτριδες και πουλημένους. Από πολιτικούς ανίδεους και μικρόψυχους που επέτρεψαν στους μεγάλους διευθυντές των τραπεζών να ασελγήσουν επί των καταθετών και των δανειοληπτών, επιφέροντας τη μεγάλη οικονομική κρίση που κατέστρεψε τον τόπο. Γι' αυτό λοιπόν, για να υπάρξει ελπίδα ξανά, πρεπει οι διεφθαρμένοι πολιτικοί να αλλάξουν και τίμιοι άνθρωποι να αναλάβουν τα ηνία. Χωρίς εξάρτηση από πάτρωνες, τίμια και καθαρά να ψηφίσουν νόμους υπέρ του συνόλου του λαού. Να αποτρέψουν το κράτος από το να αποκόπτει επιδόματα των πτωχών και να λειτουργεί με διακρίσεις, να βάλουν πλαφόν στους υπερβολικούς κυβερνητικούς και πολιτικούς μισθούς, και να δώσουν τοιουτοτρόπως ένα καινούργιο μήνυμα ελπίδας και καρτερίας στους απελπισμένους. Διότι αν η κατάσταση συνεχίζει η ίδια, οι πτωχοί άνεργοι και οι καταπονημένοι άποροι που παρακολουθούν τα όσα παράδοξα συμβαίνουν στην Κύπρο στεναχωριούνται, εξανίστανται, και μη μπορώντας να αντιδράσουν αγχώνονται, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν.

ΤΙ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ;

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται πως ο καρκίνος προτιμά ιδιαίτερα τη Χλώρακα. Γενικά στη Πάφο τα κρούσματα είναι περισσότερα από άλλες επαρχίες, αλλά ιδιαίτερα οξύ πρόβλημα παρουσιάζεται στη Χλώρακα καθώς τα τελευταία χρόνια κυριολεκτικά θερίζει τους κατοίκους.

Προηγουμένως άλλες περιοχές της Πάφου πέραν της Γεροσκήπους, είχαν το προβάδισμα της κακής αρρώστιας. Τώρα δυστυχώς, και χωρίς κανένα φαινομενικό λόγο, τα σκήπτρα έχει η Χλώρακα. Πολύ συχνά έχουμε νέα περιστατικά, νέοι, γνωστοί, φίλοι, συγγενείς, μαρτυρούν και πεθαίνουν νέοι. Και οι πολίτες της Κοινότητας παρακολουθούν ανήμποροι να κάνουν τι, εκτός του να θλίβονται και να πικραίνονται.

Όλοι σκεφτόμαστε ποιοι παράγοντες επενεργούν τόσο πολύ στην εξάπλωση της κακής ασθένειας, και αδυνατούμε να εντοπίσουμε τους λόγους. Έχουμε ζητήσει τη γνώμη ιατρών και άλλων ειδημόνων, αλλά η στερεότυπη τους απάντηση στην αδυναμία τους να έχουν γνώση, είναι ότι φταίνε τα φυτοφάρμακα, η διατροφή, η κληρονομικότητα.

Έχουμε όμως ενσκήψει του θέματος, και χρησιμοποιώντας τη κοινή λογική, ένα προς ένα αυτά τα επιχειρήματα τα απορρίπτουμε ως μόνη αιτία του προβλήματος.

Διότι φυτοφάρμακα εδώ και δεκαετίες δεν χρησιμοποιούν οι άνθρωποι, καθώς η Χλώρακα δεν είναι πλέον Γεωργική περιοχή. Διότι η διατροφή των κατοίκων είναι ακριβώς όπως και των υπολοίπων Κυπρίων πολιτών. Διότι η κληρονομικότητα στην ασθένεια εδώ και δεκαετίες δεν ήταν ο κύριος λόγος, κατά συνέπεια με τους νόμους των πιθανοτήτων, ούτε τώρα είναι ο λόγος.

Όμως σίγουρα κάποιοι λόγοι υπάρχουν. Ίσως από τις καιρικές συνθήκες, ίσως να ψεκάζουν την ατμόσφαιρα, ίσως η ατμόσφαιρα να επηρεάζεται από τα απόβλητα των αερίων των βομβαρδισμών στις γειτονικές Αραβικές χώρες.

Όμως εγώ πιστεύω ως πιθανότερο παράγοντα τον ηλεκτρισμό αφού καλώδια υψηλής τάσης διαπερνούν το χωριό παρέχοντας ηλεκτρισμό σε άλλες κοινότητες. Πριν ορισμένα χρόνια όταν ο καρκίνος δεν ήταν μάστιγα στην κοινότητα της Χλώρακας, η ηλεκτρική σε συνεννόηση με το τότε Κοινοτικό συμβούλιο του χωριού, συνήψαν συμφωνία για κατασκευή υποσταθμού υψηλής τάσης ηλεκτρισμού από τον οποίο θα τροφοδοτείτο όλη η Πάφος μέχρι τον Ακάμα. Μετά από αντίδραση και ξεσηκωμό κάποιων χωριανών, ο υποσταθμός δεν κατασκευάστηκε, αφήνοντας μας ευχαριστημένους ότι γλυτώσαμε από μια πηγή καρκίνου.

Όμως,

τα κρούσματα από εκείνο τον καιρό πολλαπλασιάστηκαν, αφήνοντας μας μεγάλα ερωτηματικά. Σε αναζήτηση της αλήθειας, εγώ προσωπικά προέβηκα σε έλεγχο κάποιων μεγάλων κτιριακών συγκροτημάτων στην περιοχή που θα κτιζόταν ο υποσταθμός. Ανακάλυψα σε κτιριακό συγκρότημα μεγάλες εγκαταστάσεις ηλεκτρισμού που κατά τη γνώμη μου δεν εξυπηρετούν το κτίριο, αλλά ίσως εν κρυπτώ να είναι είδος υποσταθμού υψηλής τάσης ρεύματος, σε αντικατάσταση αυτού που οι πολίτες απέτρεψαν να γίνει.

Σε προηγούμενα άρθρα μας-καταγγελίες, έχουμε ζητήσει από τις Κοινοτικές αρχές να προβούν σε έρευνα, να καλέσουν ανεξάρτητους ειδικούς επί του θέματος για να δοθούν λύσεις αν υπάρχουν, διότι είναι κρίμα και άδικο η Χλώρακα να έχει μόνο κακές πρωτιές. Είμαστε ξανά αναγκασμένοι να καλέσουμε τις Κοινοτικές αρχές να μην ολιγωρήσουν ξανά καθώς τη προηγούμενη φορά τίποτα δεν έπραξαν, και να προχωρήσουν σε έρευνα.

Φτάνει πλέον τόσο συχνά στη Χλώρακα να πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι από καρκίνο.

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ ΘΕΡΙΖΕΙ

Ο καρκίνος φαίνεται πως προτιμά ιδιαίτερα κάποιες περιοχές περισσότερο από άλλες.

Στη Πάφο τα κρούσματα είναι πολύ περισσότερα από άλλες επαρχίες, αλλά οξύ πρόβλημα παρουσιάζεται στη Χλώρακα καθώς τα τελευταία χρόνια κυριολεκτικά θερίζει τους κατοίκους. Κάθε μέρα σχεδόν, ακούμε νέα περιστατικά, ακούμε για γνωστούς, φίλους, συγγενείς, και όλοι θλιβόμαστε, αλλά περισσότερο στενοχωριόμαστε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Όλοι σκεφτόμαστε ποιοι παράγοντες επενεργούν στην εξάπλωση της κακής ασθένειας, και αδυνατούμε να εντοπίσουμε κάποιους λόγους. Από φυτοφάρμακα μάλλον όχι, καθώς οι κάτοικοι δεν ασχολούνται με τη γεωργία, ούτε τη κτηνοτροφία. Από κληρονομικότητα ούτε, αφού πριν δε συνέβαινε σε τόσο μεγάλο βαθμό.

Από τις καιρικές συνθήκες και τη ατμόσφαιρα είναι το πιθανότερο να συμβαίνει, καθώς η μόλυνση από τις γειτονικές χώρες είναι μεγάλη, και η Χλώρακα επηρεάζεται πρώτη καθώς είναι δίπλα στη θάλασσα. Ένας άλλος πιθανός παράγοντας είναι ο ηλεκτρισμός αφού καλώδια υψηλής τάσης διαπερνούν το χωριό παρέχοντας ηλεκτρισμό σε άλλες κοινότητες.

Όμως σημασία έχει μόνο το γεγονός της μεγάλης εξάπλωσης της ασθένειας σε πολλούς κατοίκους. Κάθε πρωί στις καθημερινές κουβέντες των χωριανών, αν μια μέρα περάσει χωρίς κακά μαντάτα, οι κάτοικοι αισθάνονται ανακούφιση. Δυστυχώς όμως, σχεδόν καθημερινά έχουμε κακές ειδήσεις που μας θλίβουν και μας στεναχωρούν.

Η γνώμη μου είναι πώς, οι αρχές της Χλώρακας πρέπει α καλέσουν επιστήμονες να ερευνήσουν το θέμα. 

ΑΥΤΟΚΤΟΝΟΥΝ ΟΙ ΣΚΥΛΛΟΙ;

ΟΙ ΣΚΥΛΟΙ ΜΥΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΩΝ ΩΟΘΗΚΩΝ

Με τη μαρτυρία μου αυτή θέλω να ομολογήσω την προσωπική μου εμπειρία περί του θέματος του καρκίνου τον οποίο παρακολούθησα να σκοτώνει την αγαπημένη μου σύζυγο Μαρινέλλα.

Καθώς είχα διαβάσει πως ερευνητές επιστήμονες προσπαθούν να αναπτύξουν και να χρησιμοποιήσουν ως διαγνωστικό όπλο για τον καρκίνο των ωοθηκών την καλή όσφρηση των σκύλων, αφού όπως ισχυρίζονται τα συμπαθητικά αυτά ζώα μπορούν να τον μοιρήσουν έγκαιρα και τοιουτοτρόπως να διαγνωστεί έγκαιρα και να θεραπευτεί, ανησύχησα από τη συμπεριφορά του μικρού μας σκύλου και με τον τρόπο που σκοτώθηκε από αυτοκίνητο, που δεν έμοιαζε με ατύχημα, αλλά ίδια ως αυτοκτονία.

Συγκεκριμένα οι ερευνητές λέγουν πως ο καρκίνος των ωοθηκών αρχικού σταδίου αλλάζει τις οσμές χημικών ουσιών και ότι σκύλοι μπορούν να εντοπίσουν τον καρκίνο στην ουροδόχο κύστη ανθρώπων μυρίζοντας τα ούρα τους.

Η σύζυγος μου Μαρινελλα είχε πρόβλημα με αιμορραγίες και είχε πάει σε κλινική όπου της έγινε τεστ Παπανικολάου και απόξυση. Το τεστ έδειξε καθαρό, ενώ από δείγμα που σταληκε για αναλύσεις μας είπε ο γιατρός πως δεν έδειξαν καθαρά αποτελέσματα και πως έπρεπε να υποστεί την ίδια διαδικασία και ταλαιπωρία από την αρχή για περαιτέρω εξετάσεις.

Εκείνη τη μέρα επήγαμε στο περβόλι μας στο χωριό της Μεσόγης για να το φροντίσουμε, και μαζι μας πήραμε τον Σάμυ το μικρό μας σκυλάκι που είχαμε στο σπίτι και που το αγαπούσαμε όλοι πάρα πολύ το ίδιο και αυτό εμάς, αλλά που πιο πολύ αυτό αγαπούσε τη σύζυγο μου. Το αφήσαμε ελεύθερο και άφοβα να παίξει αφού το περβόλι ήταν καλά περιφραγμένο και δεν θα μπορούσε να απομακρυνθεί, ούτε να κινδυνεύσει από αυτοκίνητα που περνούσαν έξω στο δρόμο.

Όμως το μικρό μας σκυλάκι αντί να παίζει  και να τρέχει όπως συνήθιζε, καθόταν στα δυό του πόδια όλη την ώρα και κοίταζε λυπημένα τη σύζυγο μου. Μας έκανε μεγάλη εντύπωση αυτή του η στάση, και διερωτηθήκαμε γιατι να συμβαίνει αυτό.

Εμένα το μυαλό μου πήγε αμέσως στο κακό και σκέφτηκα τα χειρότερα. Η ανησυχία και ο φόβος με έζωσε ενθυμούμενος ότι είχα διαβάσει για την όσφρηση των σκύλων για τον καρκίνο.

Σε κάποια στιγμή ακούστηκε η αργή μηχανή κάποιου αυτοκινήτου να περνά έξω στο δρόμο, και το μικρό μας σκυλάκι με ένα απότομο σάλτο και μεγάλη ταχύτητα όρμισε προς τα εκεί. Βρήκε μια μικρή τρύπα στα ττέλια που περιέφρασσαν το περιβόλι, και με μεγάλη φόρα και δύναμη κουτούλισε στον τροχό του αυτοκινήτου βρίσκοντας ακαριαίο το θάνατο σπάζοντας προφανώς ο σβέρκος του. Η λύπη μας ήταν αφάνταστη, και η σύζυγος μου το πήρε αγκαλιά και έκλαιγε απαρηγόρητη. Κρατούσε το νεκρό σκυλάκι που φαινόταν μόνο να κοιμάται καθώς δεν είχε πληγές και αίματα, μη θέλοντας να πιστέψει το κακό που μας βρήκε. Ύστερα από πολλή ώρα που πάγωσε το μικρό του κορμάκι και ήταν σίγουρο πλέον πως πέθανε, το θάψαμε έξω από το σπίτι στο περβόλι.

Μαζί με τη μεγάλη μου λύπη για το μικρό σκυλάκι, μεγάλη ανησυχία με κυρίευσε γιατί σκέφτηκα πως οι σκέψεις μου για την όσφρηση του σκύλου ήταν αληθινή και πως το μικρό σκυλάκι μυρίζοντας τον επερχόμενο θάνατο της αγαπημένης του κυράς, αυτοκτόνησε πέφτοντας πάνω στον τροχό του αυτοκινήτου.

Δεν είπα τίποτα μη θέλοντας να ενσπείρω ανησυχίες, αλλά συζητώντας με τη σύζυγο μου αποφασίσαμε την επόμενη μέρα να πηγαίναμε στο νοσοκομείο για να κάνει εκεί τις εξετάσεις της, αφού όλοι καλά γνωρίζουμε πως στα νοσοκομεία της Κύπρου η νοσηλεία είναι καλύτερη από τον ιδιωτικό τομεα.

Από εκείνη τη στιγμή με κρατούσε ο φόβος για το χειρότερο, και αυτό κράτησε ως το τέλος του μεγάλου Γολγοθά που ακολουθήσαμε και που δυστυχώς οι φόβοι μου για την κακή και επάρατο νόσο που σκότωσε τη σύζυγο μου Μαρινέλλα απαληθεύτηκαν.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Η δύναμη του χρήματος δεν μπορεί να γίνεται ρυθμιστής καταργώντας την Ηθική, το Δίκαιο, και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Παρακολουθούμε παγκόσμια δημόσια πρόσωπα που έχουν εξουσία και πλούτη, να έχουν εύκολη πρόσβαση στην υγεία και στην αποθεραπεία, ακόμα και της κακής ασθένειας.

Είναι φανερό πώς σε κάποιους για την επάρατη νόσο προσφέρεται σωστή περίθαλψη και αποθεραπεία, ενώ σε άλλους -στους πολλούς- αυτό δεν συμβαίνει.

Είναι φανερό πως η υγεία των ανθρώπων είναι μέσο για απόκτηση πλούτου, γι αυτό τίθεται πρώτα το κέρδος και ύστερα η θεραπεία.

Έχω γράψει πλειστάκις φορές πώς στη Χλώρακα πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν νέοι κτυπημένοι από την επάρατο νόσο. ένα μικρό χωριό κατοικημένο από δυο-τρεις χιλιάδες ιθαγενείς, όπου πολύ τακτικά έχουμε ένα νέο κρούσμα καρκίνου που χτυπά έναν άλλο νέο. Οι κάτοικοι είναι ανάστατοι, και στενοχωρημένοι καθώς γνωρίζουν πώς σε λίγο καιρό θα επισκεφτεί και το δικό τους κατώφλι η κακή αρρώστια. Στις απέλπιδες προσπάθειες τους να καταλάβουν γιατί όλο αυτό το κακό, ρωτούν τον καθένα μήπως ξέρει το γιατί, αλλά κανείς δεν έχει απάντηση.

Αυτές τις μέρες ακόμα ένα νέο παιδί είναι κθ’ οδόν ζώντας τον Γολγοθά του, μέσα στη σιωπή της ασθένειας και της φτώχειας του, βασανισμένο και ταλαιπωρημένο προσμένοντας τη λύτρωση του.

Και εγώ όπως συνήθως φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ακόμα μια φορά κάνω έκκληση στις αρμόδιες αρχές να επιληφθούν του ζητήματος, και να ερευνήσουν το γιατί. Γιατί στη Χλώρακα τα κρούσματα καρκίνου είναι τόσα πολλά, και γιατί κυρίως χτυπά τους νέους. Μπορεί να υπάρχει αιτία, μπορεί να υπάρχει κάτι που προκαλεί αυτό το κακό. Πρέπει κάποιοι υπεύθυνοι να αναλάβουν δράση, να διορίσουν ερευνητές, τουλάχιστον να προσπαθήσουν.

Οι χωριανοί είναι ανάστατοι, είναι καζάνι που σιγοβράζει. Αλλά κανείς δεν ακούει. Ίσως οι αρχές να χρειάζονται ένα ταρακούνημα, μια διαδήλωση, μια επανάσταση.

Όμως το ζήτημα είναι απλό: Οι πολίτες της Χλώρακας απαιτούν έστω μια έρευνα γιατί ο καρκίνος χτυπά τόσο συχνά τη Χλώρακα.  

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

Η Χλώρακα είναι κτισμένη σε οροπέδιο, με απεριόριστη θέα όλο τον ορίζοντα τής θάλασσας που χάνεται στα βάθη του πελάγου της Μεσογείου και κάθε δείλι, όταν ο ήλιος πάει να γύρει, χρυσίζει τα γαλανά νερά, δημιουργώντας θέα εξαιρετική και μοναδική. Είναι ένας τόπος με όμορφες παραλίες και έντονες αντιθέσεις. Παραλίες με απόκρημνους βράχους και κρυστάλλινα καταγάλανα νερά, καθώς και παραλίες με χρυσές αμμουδιές.

Οι θάλασσες της Χλώρακας είναι συνήθως άγριες και τρικυμισμένες, αλλά και ήρεμες κατά καιρούς. Μεγάλα κύματα πασκίζουν να κατατρώουν τα βράχια στις ακτές προσδίδοντας ένα μεγαλοπρεπές άγριο σκηνικό, αλλά και ένα πανέμορφο θέαμα όταν ο ήρεμος φλοίσβος των κυμάτων ηρεμεί τις αισθήσεις και τις ανησυχίες στις σκέψεις των ανθρώπων καθώς τα ήρεμα νερά τραβηγμένα μέσα φανερώνουν τον βλαστημένο βυθό να χρυσαφίζει από τα κίτρινα φύκια.

Οι παραλίες της Χλώρακας είναι από τις ωραιότερες του κόσμου. Προσφέρουν ξεκούραση στην όραση και ξεγνοιασιά στην ψυχή. Η σπουδαία βλάστηση πάνω στα κακοτράχαλα βράχια, που αποτελούν σχεδόν όλη την ακτογραμμή, χρήζει θαυμασμού και παρατήρησης καθώς διαθέτει σπάνια και πανέμορφη χλωρίδα.

Η σπουδαία βιοποικιλότητα λειτουργεί ως δείκτης της υγείας των θαλασσών και των ακτών, καθώς είναι πλούσια και σπάνια όπως τα κρίνα του γιαλού, τα αθάνατα λουλούδια, τα κύρταμα και τόσα άλλα. Μια βιοποικιλότητα που αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα και που οφείλουμε να διαφυλάξουμε.

Δυστυχώς όμως στη Χλώρακα, σχεδόν όλες οι παραλίες έχουν καταστραφεί από κάποιους μικρούς και μεγάλους επιχειρηματίες, οι οποίοι, χωρίς σεβασμό στον ίδιο τον Θεό που τις έφτιαξε, τις καταπάτησαν και τις ξεχέρσωσαν στήνοντας φραγμούς και κτίζοντας δρόμους και παράνομα υποστατικά.

Τις άλλαξαν και τις λέρωσαν.

Τους έδωσαν άλλο σχήμα και άλλη μορφή. Έσκαψαν τους βράχους μέσα στην ίδια τη θάλασσα και έκτισαν πάνω και μέσα σ’ αυτήν μπαρ και καντίνες προς εξυπηρέτηση των πελατών τους. Η χλωρίδα καταστράφηκε και η πανίδα εξαφανίστηκε.

Και ενώ όλοι συμφωνούμε για όμορφες παραλίες, και ενώ όλοι διαφωνούμε με τους καταπατητές, μόλις φτάσουμε σε αυτές, αρκετοί αδιαφορούμε.

Ξέρουμε ότι τα σκουπίδια υποβαθμίζουν την ομορφιά των ακτών μας και καταστρέφουν το θαλάσσιο περιβάλλον. Ξέρουμε ότι απαγορεύεται αυστηρά να χαλούμε το φυσικό περιβάλλον. Ούτε μια πέτρα να σηκώσουμε, ούτε να τοποθετήσουμε, αλλά ούτε και πρόχειρα υποστατικά καθώς και ομπρέλες με κρεβατάκια να τοποθετούνται για προσκόμιση παράνομου κέρδους.

Ξέρουμε ότι πρέπει να σεβόμαστε και να φροντίζουμε να μένουν καθαρές. Ξέρουμε ότι πρέπει να μην επιτρέπουμε σε κανέναν να τις παραμορφώνει.

Παρ’ όλ’ αυτά, πολλοί δεν νοιάζονται, ή και αν νοιάζονται, δεν το δείχνουν στην πράξη. Για να αλλάξει η εικόνα χρειάζεται να αλλάξουμε συμπεριφορά. Πρέπει όλοι να αποκτήσουμε περιβαλλοντική συνείδηση, πρέπει να αγαπήσουμε τη φύση και να την προστατεύσουμε.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΕΘΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

 Σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας το Εθνικό Μνημόσυνο των Πεσόντων ηρώων της Χλώρακας κατα το πραξικόπημα ΑΝΔΡΕΑ ΕΛΛΗΝΑ, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ, ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΕΤΡΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΖΗΝΙΕΡΗ, κατα την Τουρκική εισβολή ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ.

Το Μνημόσυνο θα γίνει την Κυριακή 12 Ιουλίου 2020, στην Εκκλησία Παναγίας Χρυσοαιματούσης στη Χλώρακα.

Επιμνημόσυνο λόγο θα εκφωνήσει ο Πρόεδρος της ΕΔΕΚ Μαρίνος Σιζόπουλος.

Κατάθεση στεφάνων θα γίνει στο χώρο του Μνημείου που βρίσκεται στη πλατεία της Εκκλησίας.

Το μνημόσυνο διωργανώνει το Κοινοτικό Συμβούλιο Χλώρακας

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

Μετά που ο κουρνιαχτός μιας πρωτόγνωρης ρατσιστικής μισαλλοδοξίας εναντίον των ξένων νόμιμων ή παράνομων μεταναστών έχει κατακαθίσει, με νηφαλιότητα αν ενδιατρίψουμε, θα δούμε ότι το όλο θέμα ήταν έναν προκατασκευασμένο κατηγορώ  που προήλθε  από μερικούς δήθεν εθνικιστές οι οποίοι παραχαράσσοντας την ιερότητα του προσφυγισμού,

δημιούργησαν και ανήγαγαν ανύπαρκτα γεγονότα σε δριμείες κατηγορίες. Χρησιμοποιώντας ρατσιστικά ή και πληρωμένα ΜΜΕ, προήγαγαν τον ρατσισμό και τον ξενοφοβισμό ως φοβικό μπαμπούλα στα μυαλά των απλοϊκών ανθρώπων. Με συνεχή βομβαρδισμό και μαύρη προπαγάνδα κατάφεραν να ενσπείρουν τον φόβο και να κάνουν πολλούς  να πιστέψουν ότι στη Χλώρακα κυρίως αλλά και αλλού, υπάρχει κίνδυνος από τους Σύριους πρόσφυγες. Με μια πρωτόγνωρη μανία κάποιοι λιγοστοί μετρημένοι  στα δάχτυλα των χεριών  γνωστοί για την πρωτινή τους συμπεριφορά έναντι άλλων θρησκειών, κατάφεραν να εμπεδώσουν την δική τους μανία και μίσος σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού ολόκληρης της Κύπρου. Με την ανοχή της Κυβέρνησης που ήθελε τα φώτα στραμμένα αλλού από την ίδια, αλλά κυρίως με την μεγάλη προβολή από κάποια ΜΜΕ και της μονόπλευρης παρουσίασης των γεγονότων,  πέτυχαν τον σκοπό τους.

Αλλά επειδή το ψέμα έχει κοντά ποδάρια, τώρα εκ των υστέρων καθώς οι απλοί πολίτες τους πήραν χαμπάρι, φανερώθηκε η αλήθεια. Φανερώθηκαν οι ψεύτικες κατηγορίες, φανερώθηκαν ότι όσα πλείστα γεγονότα δεν έλαβαν χώραν στη Χλώρακα, και ότι πολλά αδικήματα έγιναν από άλλους μετανάστες άλλων εθνοτήτων, όμως το μίσος στράφηκε μόνο προς τους Σύριους πρόσφυγες και έκανε τον κόσμο να τους φοβάται και να τους αποφεύγει. Δεν τους ενοικιάζει σπίτια, δεν τους αναθέτει δουλειές, τους αποφεύγει και τους μισεί.

Στη Χλώρακα ο πόλεμος εναντίον τους ήταν ανηλεής, και με πρωτοστάτη τον μεγάλο δημοσιογράφο Τσουρούλλη, τρομοκράτησαν τον κόσμο και έσπειραν στις καρδιές τους ξενοφοβισμό και ρατσισμό. Τους έκαναν να ξεχάσουν την δικιά μας προσφυγιά και την ευτελή συμπεριφορά εναντίον μας κυρίως από άλλους  Χριστιανικούς λαούς, έκανε τον μεγάλο δημοσιογράφο να ξεχάσει την ιδιότητα του και την καταγωγή του ως μισός Τουρκοκύπριος, και εσκεμμένως ώθησε τα πράγματα να εκτραχυνθούν και τους ανθρώπους να παρεκτραπούν. Τους έκανε να μισούν και να τους διώχνουν από τα σπίτια που τους ενοικίαζαν, να τους κόβουν το νερό και να τους εκδιώκουν. Και όσοι δεν το έκαναν, διώκονταν με εκφοβισμό, με απειλές, με υβρισίες  ή και ψεύτικες καταγγελίες από τις τοπικές και Επαρχιακές αρχές.

Τώρα ο κουρνιαχτός έχει κατακαθίσει, αλλά το μεγάλο κακό έγινε. Οι πολίτες στη Χλώρακα διαχωρίστηκαν σε Εθνοσωτήρες και προδότες, το όνομα του χωριού παγκόσμια αμαυρώθηκε, οι επισκέπτες θεωρούν τον τόπο ως επικίνδυνο τουριστικό προορισμό, τα σπίτια από Σύριους αδειάζουν καθώς από φόβο μεταναστεύουν, και την οικονομική ζημιά θα την πληρώσει ο απλός λαός. Όσοι έχουν δημιουργήσει το όλο ζήτημα μάλλον πέτυχαν τον στόχο ους, αφού οι ίδιοι -καθώς γνωστοί οι κύκλοι- δεν είχαν τίποτα να χάσουν, παρα αναδεικνύοντας εαυτούς ως πατριώτες και φανατικούς ορθόδοξους Χριστιανούς πολέμιους του Ισλάμ.

Τώρα που όλα τέλειωσαν, θα πρέπει τα σπασμένα να μην αφεθούν να τα πληρώσουν οι κάτοικοι του χωριού, αλλά η κυβέρνηση που επέτρεψε ένα ανύπαρκτο γεγονός να αναδειχτεί σε μείζον εθνικό θέμα και να διχάσει τους ανθρώπους.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΤΑ ΔΕΛΦΙΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΑ

Οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν πως τα δελφίνια μπορούσαν νοητικά να επικοινωνούν με τους ανθρώπους και ότι ήταν ορισμένα από τους Θεούς να τους συντροφεύουν και να τους προστατεύουν.

Οι μύθοι γι αυτή τη σχέση βρίθουν στην Ελληνική μυθολογία, και ο Μιχαλάκης έναν μικρόν παιδίν που είχε μια μανία αγάπης για αυτά και τη θάλασσα, και καθώς γνώριζε ότι ανέβαιναν στην επιφάνεια για να αναπνεύσουν, με μια ελπίδα στην καρδιά καθισμένος στον ψηλό γκρεμό του Πάρακα πρόσμενε με λαχτάρα να τα δει να παίζουν στους αφρούς της θάλασσας της Χλώρακας. Του είχε καρφωθεί η ιδέα πως μπορούσε να συνεννοηθεί μαζί τους, γι αυτό με ένα διακαή πόθο να τα συναντήσει, όλο σεργιάνιζε τις θάλασσες με αυτό το σκοπό.

Μια φορά κάτω από τον ψηλό γκρεμό είδε να αναδύονται δυο δελφίνια και με πολλή χαρά άρχισε να χοροπηδά και να τους φωνάζει. Τα δελφίνια τον άκουσαν και γύρισαν προς το μέρος του, ύστερα βούτηξαν και χάθηκαν στα βαθιά νερά.

Στεναχωρήθηκε ο Μιχαλάκης που δεν του έδωσαν πολλή σημασία, αλλά από εκείνη τη μέρα κάθε πρωί τα καλοκαίρια που δεν είχε σχολείο, μόλις ξυπνούσε πήγαινε στον Πάρακα να τα αναζητήσει.

Μια μέρα τα είδε πάλι να αναδύονται από τη θάλασσα και περιχαρής άρχισε να τα καλεί. Τα δελφίνια έμειναν λίγη ώρα να παίζουν στον αφρό, και ύστερα πάλιν έφυγαν μακριά.
Όσο περνούσε ο καιρός, τα δελφίνια πύκνωναν την παρουσία τους, και σιγά με τον καιρό, το μικρόν παιδί ένιωσε πως ένας δεσμός φιλίας αναπτύχθηκε μεταξύ τους. Τους σφυρούσε, τους τραγουδούσε, τους μιλούσε. Αυτά έδειχναν να ανταποκρίνονται και με τη διαπεραστική φωνή τους απαντούσαν στα καλέσματα του. Ύστερα μια μέρα κατέβηκε από τον γκρεμό και φωνάζοντας τους να τον περιμένουν, βούτηξε στο νερό και άρχισε να κολυμπά μαζί τους κάνοντας κύκλους και παίζοντας μαζί τους.

Πέρασε ο καιρός, το μικρόν παιδί μεγάλωσε και έφυγε στην Ελλάδα να σπουδάσει. Και ύστερα από πολλά χρόνια γυρίζοντας, πήγε στον ψηλό γκρεμό και τα γύρεψε, αλλά αυτά δεν φάνηκαν. Στεναχωρημένος σκέφτηκε μήπως δεν ζούσαν πια, ή στην καλύτερη περίπτωση έλπιζε απλώς να έπαυσαν να έρχονται καθώς δεν τον εύρισκαν αφού έλειπε στη ξενιτιά.
Όμως η ζωή συνεχίζεται, έτσι σταμάτησε και αυτός να τα γυρεύει. Έπιασε δουλειά και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο χωριό του.

Ο Μιχαλάκης είχε έναν αδερφό τον Κωστάκη που ήταν ψαράς και καμιά φορά πήγαινε μαζί του με τη βάρκα να ρίξουν τα δίχτυα να ψαρέψουν. Μια μέρα έλυσαν την βάρκα που ήταν δεμένη στον μικρό κόλπο στο Δήμμα, και λάμνοντας τα κουπιά, πέρασαν τις ξέρες του Φουρφουρή, και έβαλαν πλώρη στα βάθη του πελάγου. Όταν έφτασαν εκεί που ήθελαν, ετοιμάστηκαν να καλάρουν τα δίχτυα. Όμως πριν προλάβουν, ξαφνικά ένας μεγάλος καρχαρίας πετάχτηκε από το νερό θέλοντας να πηδήξει μέσα στη βάρκα. Χτύπησε πάνω της ταρακουνώντας τους και με ένα μεγάλο παφλασμό, έπεσε ξανά στα νερά. Σε λίγο όμως αχ τι φοβερό, μέσα στη θάλασσα φάνηκαν πολλοί καρχαρίες να κάνουν κύκλους γύρω τους και ο μεγαλύτερος από όλους, με πείσμα συνέχιζε να πηδά από το νερό και να χτυπά στα πλάγια την μικρή βάρκα.

Προσπάθησαν με ψυχραιμία και χτυπώντας τους με τα κουπιά να τους διώξουν, αλλά όσο τους χτυπούσαν, με περισσότερη μανία ο μεγάλος καρχαρίας τους χτυπούσε στα πλάγια θέλοντας να τους βουλιάξει.

Βλέποντας τον χάρον τέσσερα και φοβισμένοι, πίστεψαν πλέον πως δεν είχαν σωτηρία.

Αλλά εκεί που ήταν σίγουροι πως ήρθε το τέλος τους και γυρίζοντας προς τον ουρανό παρακάλεσαν τον Άγιο Νικόλα να τους γλυτώσει, ξαφνικά ένα μεγάλο σμήνος από δελφίνια εμφανίστηκε που άρχισαν να επιτίθενται στους καρχαρίες.

Τα δυό αδέρφια γλύτωσαν και άρχισαν να δοξάζουν τον Άγιο που τους άκουσε και τους βοήθησε. Ακόμα φοβισμένοι, μόλις έφυγαν οι καρχαρίες πήραν τα κουπιά να βγούνε τη στεριά.
Τα δελφίνια δεν έφυγαν, παρά τους ακολούθησαν δημιουργώντας γύρω τους έναν προστατευτικό κλοιό.

Και ανάμεσα τους δυο δελφίνια συνέχεια πηδούσαν από το νερό και με χαρούμενες φωνές φώναζαν στον Μηχαλάκη. Ήταν οι παιδικοί του φίλοι που τον συνάντησαν ξανά, που οδήγησαν το κοπάδι των συντρόφων τους και τους γλύτωσαν από του χάρου τα δόντια.
Ο Μηχαλάκης και αυτός χαρούμενος ξεχνώντας την τρομάρα που τράβηξε, αρχίνησε να τους φωνάζει και να τους καλωσορίζει. Και ευχαριστούσε το Θεό που του έλαχε να έχει δυο δελφίνια για καλούς φίλους.

Σε λίγο καιρό ο Μηχαλάκης έκτισε το σπίτι του κοντά στη θάλασσα στον κόλπο του Δημμάτου, και κάθε πρωί πριν πάει στη δουλειά του, συνηθίζει να πηγαίνει στη θάλασσα και να χαιρετά τους φίλους τους που τον περινένουν στα αβαθή νερά. Και αυτά χαρούμενα παιχνιδίζουν λίγο στη θάλασσα, και ύστερα φεύγουν στα βαθιά να συναντήσουν τους συντρόφους τους.

Η ΒΟΥΒΑΛΟΠΕΤΡΑ

Στα βάθη των θαλασσών υπάρχουν ψάρια παράξενα, τέρατα, δράκοι. Υπάρχουν πλάσματα αφανέρωτα που όταν κάποιος τα αντικρύσει τον κυριεύει φόβος που του γίνεται εφιάλτης εφ όρου ζωής να τον κατατρέχει στα όνειρα του.

Πολλοί πιστεύουν ότι η θάλασσα πραγματικά κρύβει πράγματα και θάματα, καθώς τα ανεξερεύνητα άδυτα των βυθών, κανείς δεν τα έχει πλήρως χαρτογραφήσει. Όμως στα ρηχά κοντά στις στεριές, σπάνια φανερώνονται τέτοια πλάσματα, και γι αυτό κανείς δεν πιστεύει ότι θα του λάχει η μοίρα να τα συναντήσει. Μια ιστορία λοιπόν θα σας διηγηθώ, για έναν καλό ψαρά ο οποίος όταν συνάντησε ένα τέρας φοβήθηκε πολύ, και δεν ξανακόντεψε τη θάλασσα που για μια ολόκληρη ζωή του ήταν πάθος, μάνα, μοίρα, αγαπητικιά.

Στον κόλπο του Πηλού στη Χλώρακα υπάρχει μια πέτρα η Βουβαλόπετρα, ένας μεγάλος βράχος ριζωμένος στέρεος και ακίνητος από τις μεγάλες τρικυμίες, του οποίου όνομα δόθηκε κατά το παλιό παρελθόν από κάτοικο ο οποίος γνώριζε τα εξωτερικά βοοειδή βουβάλια, καθώς ο βράχος έμοιαζε με ράχη βουβαλιού. Όταν η θάλασσα ήταν ήρεμη η ράχη εξείχε από τα νερά, και οι ψαράδες με τα καλάμια τους είχαν έγνοια από τα χαράματα να πιάσουν πόστο, καθώς στη περιοχή τα ψάρια ήταν πολλά.

Ο Άντωνος ένας ξακουστός εργολάβος και φανατικός ψαράς, τις ημέρες της σχόλης του κατάφερνε πάντα να καταλαμβάνει πρώτος το πόστο, έτσι ο βράχος απόχτησε ουρά, και τον ονόμασαν η Βουβαλόπετρα του Άντωνου. Δεινός ψαράς με περίσσια υπομονή, καθόταν στο βράχο υπό τον καυτό ήλιο ή το τσουχτερό κρύο, και με ένα καπέλο των καουμπόηδων, και φαντάζοντας γραφική φιγούρα ζωγραφικού μαυρόασπρου πίνακα, ψάρευε με τις ώρες. Ήταν ο καλύτερος ψαράς του χωριού και το παινευόταν, αλλά όμως ήταν η πραγματική αλήθεια και όλοι οι χωριανοί το παραδέχονταν.

Τα βράδια στο μικρό ταβερνάκι με την παρέα του απολάμβαναν τηγανιτά ψάρια που ο Φκωνής ο ταβερνιάρης τηγάνιζε με περίσσια τέχνη σε τρεμιχόλαο, και τους σερβίριζε πάντα το ίδιο ποτό, κρασί στερκό ή κοκκινέλι. Στο φαγοπότι και στη μέθη του ποτού, ο καθένας έλεγε τα δικά του, και ο Άντωνος τους έλεγε ιστορίες για τη θάλασσα και τα ψάρια που ψάρευε με το καλάμι εκεί στην Βουβαλόπετρα, την πέτρα που την θεωρούσε δικιά του.

Μιλούσε πολύ παραστατικά, και τους έλεγε καμιά φορά ιστορίες παράξενες, που οι συνδαιτημόνες του αν ήθελαν τις πίστευαν, αλλά από ευγένεια να μην τον κακοφανήσουν, δεν έφερναν αντίρρηση.

Τους είπε λοιπόν πώς μια μέρα ένιωσε το καλάμι βαρετό και δεν μπορούσε να το σηκώσει. Όμως με υπομονή, πείσμα και τέχνη, κατάφερε σιγά αλλά σταθερά να ανεβάσει τη λία του στην επιφάνεια,. Αλλά ω θεέ μου τι να δεί, είδε ένα άσχημο και αποκρουστικό πράγμα χλωμό σε χρώμα ξέβαθου ροζ, που είχε μια κεφαλή ίδια του καρχαρία γεμάτη κοφτερά δόντια, σώμα ίδιο ανθρώπου, σε μέγεθος ανθρώπου, με την κεφαλή δυσανάλογη, πολύ μεγάλη, ένα σιχαμερό τέρας, ένα ανατριχιαστικό όν.

Το αντίκρυσε κάτω από την επιφάνεια που ανέβαινε και οι ματιές τους διασταυρώθηκαν. Τον έλουσε κρύος φόβος καθώς αντίκρυζε ένα πράγμα ανακαττσιαστό που δεν είχε ματαδεί, ένα φοβερό τέρας που τον κοίταζε και τον και τον έλκυε σαν μαγνήτης. Με το μυαλό να θέλει να αντιδράσει, αλλά το κορμί να μην μπορεί, πίστεψε ήρθε το τέλος του. Ήθελε να αφήσει την πετονιά να τρέξει να γλυτώσει, αλλά παραλυμένος και μαγνητισμένος έμεινε να χάσκει το φοβερό θεριό που με το βλέμμα τον πάγωνε και τον παρέλυε κυριολεκτικά, ένα βλέμμα ίδιο της Γοργώς της μυθικής Μέδουσας του φρικτού τέρατος σύμβολο του κακού, που δεν τον άφηνε να αντιδράσει. Τα απειροελάχιστα δευτερόλεπτα που διήρκησε το κακό συνάντημα, του φάνηκαν αιώνες αγωνίας και με αίμα παγωμένο, συνειδητοποίησε το τέλος του καθώς πλήρως κατανόησε ότι μαγνητίστηκε, ότι ήθελε να σπεύσει να συναντήσει το θηρίο, να ανταμώσει το θάνατο του.

Απελπισμένος αισθανόταν ότι η τρομακτική ματιά του όντος τον είχε υπνωτήσει. Στο στόμα τα κοφτερά δόντια έτοιμα να τον κατασπαράξουν φαίνονταν απαίσια και τρομακτικά. Το φοβερό βλέμμα διαπεραστικό ένιωθε ότι τον είχε απολιθώσει, και δεν μπορούσε να αντιδράσει. Τελείως απελπισμένος πίστεψε ότι σωτηρία δεν είχε, ότι ήρθε το τέλος.

Και ξαφνικά το θεριό με ένα δυνατό σάλτο όρμηξε έξω από το νερό να τον καταβροχθίσει, να τον χάψει στα φοβερά του σαγόνια.

Αλλά φαίνεται η μοίρα διάβαινε με τον Άντωνο γιατί είχε Άγιο που τον πρόσεχε, καθώς εκείνη τη μικρή στιγμή, την απειροελάχιστη στιγμή που διήρκησε το σάλτο, το βλέμμα του θεριού ξεστράτισε και απελευθερωμένος από την ύπνωση ο Άντωνος ασυναίσθητα έγειρε στο πλάι, και το θηρίο πέρασε ξυστά κτυπώντας τον με δύναμη ρίχνοντας το κάτω, και με φόρα έπεσε στο νερό, στην άλλη μεριά.

Έτσι παρατρίχα γλύτωσε ο καλός ψαράς, αλλά από το φόβο του δεν ξαναπήγε στη θάλασσα.

Και όταν είπε την ιστορία στους φίλους του μια νύχτα στην ταβέρνα του Φκωνή, λογικό ήταν να μην τον πιστέψουν, από την άλλη όμως δεν μπορούσαν να είναι εντελώς σίγουροι, καθώς κανείς τους δεν μπορούσε να εξηγήσει γιατί ο Άντωνος που είχε τη θάλασσα μάνα μοίρα κι αγαπητικιά, εδώ και μέρες είχε ξεκόψει μαζί της δίχως άλλο φανερό λόγο.

Η ΠΑΦΙΤΙΚΗ ΠΙΣΣΑ

Η Άννα Τσέλεπου η γνωστή ακτιβίστρια της Πάφου, μου ζήτησε κάποιες πληροφορίες για μια μελέτη που διεξάγει, έτσι νάμαι εγώ σήμερα να γράφω τα παρακάτω με την ελπίδα η φίλη μου να μείνει ευχαριστημένη.

Όταν ήμουν μικρόν παιδί του δημοτικού σχολείου δηλαδή σε ηλικία που όλοι μας πλέον καλώς ενθυμούμαστε όσα γεγονότα επισυνέβησαν μέχρι και τέλους της ζωής μας, ενθυμούμαι την όλη πράξη παραγωγής της Παφίτικης πίσσας καθώς παρακολουθούσα αλλά και συμμετείχα στην όλη διαδικασία, την οποία η στετέ μου η Δεσποινού έφερνεν εις πέρας σε επαγγελματική βάση.
Παλιά εκείνους τους πέτρινους καιρούς πριν τον πρώτο πόλεμο, ύστερα τον μεσοπόλεμο αλλά και έως τα πρώτα χρόνια της Κυπριακής ανεξαρτησίας, οι χωρικοί δηλαδή η πλειονότης του πληθυσμού, ασχολούνταν με πολλές δουλειές ώστε να μπορούν να έχουν έναν φτωχικό επιούσιο για να θρέψουν εαυτούς και τέκνα.
Θυμάμαι που μικρά παιδιά με τα ξαδέρφια μου μαζευόμασταν στο σπίτι της στετές μας και αυτή για να ησυχάσει από τις φωνές μας και τις αταξίες μας, αλλά ταυτόχρονα τοιουτοτρόπως και εμείς να είμαστε εις θέσην να προσφέρουμε στην οικογένεια, μας έβαζε να κάνουμε διάφορες δουλειές.
Μαζεύαμε τρεμίθια για την παραγωγή τρεμιχόλαου ή αν ήταν καλοτσάκιστα να τα αλμυρίσουμε υπό την καθοδήγηση της και να τα απλώσουμε στην ταράτσα να ξεράνουν στον ήλιο.
Βακλούσαμε τεράτσια και βελανίδια,
μαζεύαμε αλάτι από τις Αλυκές του χωριού,
προσέχαμε τα πρόβατα, τα λούζαμε στη θάλασσα, τα κουρεύαμε, τα γαλεύαμε.
Τέλος κάθε πρωί με τη δροσιά, τα καλοκαίρια μαζεύαμε την πίσσα από τις τρεμιθιές οι οποίες ήταν βλαστημένες κατά εκατοντάδες σε όλη τη Χλώρακα.
Με ένα ξινάρι η στετέ μου η Δεσποινού χτυπούσε τους χοντρούς κορμούς των αιωνόβιων δεντρών και τα κόντρωνε, δηλαδή τους δημιουργούσε πληγές. Από αντίδραση τα δένδρα ωστε να θεραπεύσουν τις πληγές τους έκχυναν μια παχύρευστη υγρή ασπροειδή προς κιτρινο χρώμα πίσσα και κάλυπταν τις πληγές, αλλά αρκετό από αυτό έπεφτε κάτω στη γη. Γι αυτό το χώμα κάτω έπρεπε να είναι καθαρισμένο από φύλλα και ακαθαρσίες, και κάθε πρωί με ένα κομματάκι ξύλο μαζεύαμε την πίσσα από χάμω και από τις κόντρες στους κορμούς. Αυτό γινόταν καθημερινά ώστε η πίσσα να μην σκληραίνει και να μαζεύεται εύκολα. Καθώς λοιπόν τη μαζεύαμε, τα δένδρα έκχυναν καινούργια για τη συνέχεια της επούλωσης των πληγών τους.
Έτσι κάθε πρωί ολόφρεσκια μαζεύαμε την πίσσα και την τοποθετούσαμε σε ένα μαστράπι (μικρό κουβαδάκι κονσέρβας συνήθως βουτύρου Μαργαρίνης ή γάλακτος Νουννού ή Βλάχας) και το παίρναμε της στετές μας. Αυτή την φύλαγε, και όταν μαζευόταν αρκετή ποσότητα, την επεξεργαζόταν και έφτιαχνε την λεγόμενη Παφίτικη πίσσα την οποίαν ο παππούς μας ο Λεωνής την πουλούσε μαζί με άλλα προϊόντα στα διάφορα πανηγύρια. Με τον γάιδαρον τον Σιερκά ταξίδευε ώρες πολλές ακόμα μέχρι το Χωριό Τσάδα και παραπέρα, και πουλούσε πραμάτειες και προϊόντα όλα οικογενειακής εσοδείας και παραγωγής, τα οποία για τη μεταφορά τους σπίλαζε στη συρίζα του ζώου.

Η στετέ μου η Δεσποινού λοιπόν για να φτιάξει την παφίτικη πίσσα, την έβαζε σε μια μαϊρισσα και την έβραζε σε χαμηλή φωτιά. Την ανακάτωνε συνέχεια για να μην κολλήσει, και με το βράσιμο εξατμίζονταν τα ξένα έλαια και έμενε καθαρή η πίσσα που έπαιρνε ένα κιρινογαλακτώδες χρώμα. Όταν έβραζε καλά, την κούλιαζε μέσα σε μια μικρή σκάφη γεμάτη νερό και σε στέρεα μορφή πλέον, την τραβούσε και την τέντωνε και την ζύμωνε πολλές φορές, ώσπου το κιτρινωπό της χρώμα γινόταν λευκό και κάτασπρο. Αυτό γινόταν για πολλή ώρα, και όταν το χρώμα γινόταν ξάστερο άσπρο και ενόσω ήταν μαλακή, την έκοβε σε κομμάτια και την φύλασσε σε περιτυλίγματα κατσιαρόκολλας έτοιμην προς πώληση και κατανάλωση.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Ο Πολιτιστικός-Περιβαλλοντικός Όμιλος Χλώρακας σε συνεργασία με μέλη των Οικολόγων Πάφου, των 100 χιλιάδων δένδρων για την Πάφο και του ΑΚΕΛ - ΕΔΟΝ Χλώρακας, διοργάνωσαν εκστρατεία καθαριότητας το Σάββατο στο “Αυλάτζιη της Ρήγαινας” και στους “Ελληνόσπηλιους” στη Χλώρακα.

Υπό το φόβο των Ιουδαίων και υπό την επιτήρηση περιπολικών της αστυνομίας και Μμαδιτών, αλλά με επιτυχία, το έργο τελέστηκε αισίως.

ΧΛΩΡΑΚΑ: ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ

   

                                                                                                                                               

                                                                               ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ-ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟΣ

                                                                       ΟΜΙΛΟΣ  ΧΛΩΡΑΚΑΣ                                                                                                                                             

                                                                                   (Π.Π.Ο.Χ.)

Προς

         -Το κοινό,                                                                  

         -Οργανώσεις,

         -Σωματεία,

         -Επιτροπές Κομμάτων.

          

                                                                               Δευτέρα, 25/5/2020

Αγαπητοί Φίλοι/Φίλες,

Σας πληροφορούμε ότι όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος ο

Πολιτιστικός-Περιβαλλοντικός Όμιλος Χλώρακας διοργανώνει εκστρατεία καθαρισμού των αρχαιολογικών μας χώρων όπως το ``Αυλάτζι της Ρήγαινας``, ``Ελληνόσπηλιους`` και τον Αρχαίο Συνοικισμό ``Παλλούρες``:

Ημέρα:  Σάββατο 30/5/20, ώρα 8:30 π.μ. 

Χώρος συνάθροισης: Απέναντι από το καφεστιατόριο ``Αλίσλαντ``,

πριν από το ξενοδοχείο ``Κινγκ Ευέλθων``.

Περιοχή Μέλανος, δρόμος- Πάφος –Κόραλ Μπέϋ.

Θα διαχωριστούμε σε ομάδες 10 ατόμων και για τους τρεις αρχαιολογικούς χώρους,  ακολουθώντας  βέβαια και το πρωτόκολλο που εξέδωσε το Υπουργείο Υγείας για την  πανδημία. Μαζί σας μπορείτε να φέρετε , τσάπες,  χτένες , φτυάρια.  ακόμη και χορτοκοπτικές αν έχετε. Θα παρέχουμε νερό, και γάντια. Η διάρκεια του καθαρισμού θα είναι  μέχρι τις 11: 00 π.μ.   

Αν ενδιαφέρεστε να λάβετε μέρος  σας παρακαλώ τηλεφωνήστε μας

 στο τηλ.: 99423797 - Αντρέας Κυριακού.

Τελευταία ημέρα δηλώσεων Παρασκευή 29/5/20, ώρα 12:00 το μεσημέρι.

Φιλικά

Εκ μέρους του Δ/Σ

του Πολιτιστικού-Περιβαλλοντικού Ομίλου

Χλώρακας

Ο ΚΟΤΤΣΙΑΣ, Η ΛΕΜΠΑ ΚΑΙ Η ΕΜΠΑ

Στην παραλία του Κοττσιά στη Χλώρακα κατά περιόδους η άμμος ξεβράζεται σε απεριόριστους τόνους στην ακτή, με αποτέλεσμα η θάλασσα να ξεβαθαίνει και ο βυθός της έως βαθιά, να είναι στρωτός με άμμο, οπότε τα παλιά χρόνια που δεν υπήρχαν λιμάνια στην Πάφο, χρησιμοποιούταν ως αποβατικό μέρος των πλοίων φορτηγών που κατέφθαναν από άλλες χώρες είτε για να φορτώσουν, είτε για να ξεφορτώσουν, και προσάραζαν στην ακτή. Ως εξ αυτού η περιοχή ονομαζόταν ΕΜΠΑ ΤΟΥ ΓΙΑΛΟΥ, και εξ αυτού πήρε το όνομα εκ παραφθοράς το χωριό της Λέμπας καθώς και της Έμπας τα οποία και τα δύο ήταν τσιφλίκια και κυρίως με αυτά έκαναν δοσοληψίες οι πλοιοκτήτες και οι καπετάνιοι φέρνοντας εμπορεύματα και δούλους, και φορτώνοντας κυρίως ζάχαρη, ζαχαροκάλαμα και τεύτλα.
Τις πληροφορίες έλαβα από απόγονον –γέρον πλέον- του τελευταίου ιδιοκτήτη του τσιφλικιού, Κοτζάμπαση της Κύπρου Ανδρέα Σολομωνίδη εξ Έμπας

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ, ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

Πολλοί ισχυρίζονται πως η επιδημία του κορωνοϊού δεν είναι τίποτα άλλο παρά ακόμα ένα νέο είδος γρίπης  το οποίον κάποιοι παγκόσμιοι εξουσιαστές έχοντας απεριόριστο χρήμα στη διάθεση τους,  το χρησιμοποιούν ως πείραμα για παγκόσμιο έλεγχο των ανθρώπων και ότι συνεπάγει αυτό, δηλαδή να ποδηγετήσουν κυβερνήσεις και ανθρώπους ώστε να συμπεριφέρονται και να πράττουν κατά πώς αυτοί θα δίνουν οδηγίες.

Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, το πείραμα σχεδόν εξολοκλήρου έχει πετύχει, αλλά με ένα βαρύ οικονομικό κόστος και μια τεράστια οικονομική ύφεση που τα πολύ κακά αποτελέσματα της θα φανούν στην άμεση μετακορωνοϊκή εποχή.

Κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημίας, όλες οι χώρες και όλοι οι ηγέτες έδειξαν να υπακούν και να ακολουθούν τις οδηγίες ποδηγετώντας τους υπηκόους τους ώστε και αυτοί με τη σειρά τους να υπακούν στα όσα μέτρα προφύλαξης τους διατάξουν. Ακόμα και ο Τραμπ  που από την αρχή έδειξε να είναι αντίθετος, στο τέλος τους ακολούθησε θέλοντας και μη καθώς με την πρώτη του αντίθεση τον χλεύασαν και τον αποδήμησαν, ενώ ο Τζόνσον που στην αρχή δοκίμασε να μην υπακούσει, του κόλλησαν την ασθένεια με αποτέλεσμα και αυτός να γίνει πειθήνιο τους όργανο.

Μέσα σε όλους αυτούς τους περιορισμούς και τον εγκλεισμό ο οποίος διήρκησε σε χρόνο που κάθε υγιής άνθρωπος δεν θα άντεχε περισσότερο, οι κυβερνήσεις μη αντέχοντας άλλο τις οικονομικές επιπτώσεις και βλέποντας τον κίνδυνο αναταραχών, άρχισαν σιγά σιγά να άρουν τα μέτρα.

Τώρα, αν κάποιος παρατηρούσε τις συμπεριφορές του κόσμου και τις δημοσιοποιούσε, θα μαθαίναμε  πολλά παράδοξα εξ όσων συμβαίνουν στις κοινωνίες. Σε πάρα πολλούς παρατηρήθηκε αλλαγή συμπεριφοράς. Πολλοί αγρίεψαν, έγιναν δύσθυμοι, εριστικοί ή και τελείως απαθείς και πολλοί κατάντησαν καταθλιπτικοί. Οι καυγάδες σε αντρόγυνα πολλαπλασιάστηκαν, η βία στην οικογένεια το ίδιο, ζευγάρια χώρισαν, ίσως στο άμεσο μέλλον να δούμε και πολλά διαζύγια να συμβαίνουν.

Άλλοι μοιρολατρώντας αποδέχτηκαν τη μοίρα που τους καθόρησαν, και άλλοι αρρώστησαν, ενώ μερικοί αυτοκτόνησαν, ενώ πολλοί σκεφτόμενοι το αβέβαιο μέλλον που τους περιμένει, ευρίσκονται σε μια διαδικασία σαλταρίσματος του νου και της σκλεψης.

Οι διαρρήκτες  αποθρασύνθηκαν αποτολμώντας να δρουν ενώ ο κόσμος ευρίσκεται εν οίκω, επιχειρηματίες έγιναν μαυραγορίτες σε είδη πρώτης ανάγκης όπως απολυμαντικά υγρά και γάντια.

 Αλλοδαποί  κυρίως Σύριοι μη σεβόμενοι τα διατάγματα, με τις συμπεριφορές τους προκαλούν τα αισθήματα των ιθαγενών κατοίκων, και οι οποίοι αντιδρώντας ομαδοποιούνται και στρέφονται εναντίον τους σε ένα επικίνδυνο κυνήγι μαγισσών στήνοντας ομάδες παρακολούθησης και κατατρεγμού τους .

Με όλα αυτά και άλλα να συμβαίνουν, τα πράγματα δείχνουν  όλο περισσότερο να δυσκολεύουν, και πως ημέρες χειρότερες έρχονται οι οποίες πόσο δύσκολες θα είναι, κανείς με σιγουριά δεν μπορεί να προβλέψει.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ