Κάθε δείλι, όταν ο ήλιος γέρνει προς τη δύση και οι χρυσές ακτίνες του απλώνονται πάνω στα γαλανά νερά, η εικόνα της Χλώρακας αποκτά μια ξεχωριστή ομορφιά. Είναι μια στιγμή όπου η φύση δημιουργεί τη δική της ζωγραφιά και ο άνθρωπος αισθάνεται τη βαθιά σχέση του τόπου με τη θάλασσα.
Στην άλλη πλευρά του οροπεδίου απλώνεται η βουνοσειρά, στις παρυφές της οποίας είναι κτισμένη η Έμπα. Προς τα βόρεια, η Χλώρακα συνορεύει σε όλο σχεδόν το μήκος της με τη Λέμπα, η οποία απλώνεται ανάμεσα στη Χλώρακα και την Έμπα και φθάνει μέχρι τη θάλασσα, στα δυτικά. Έτσι, οι τρεις οικισμοί —Χλώρακα, Λέμπα και Έμπα— σχηματίζουν μια συνεχόμενη ζώνη κατοίκησης, από τους πρόποδες των λόφων μέχρι την ακτή.
Από την παλιά πλατεία της Χλώρακας, ανάμεσα στο πράσινο, στα γραφικά καφενεία και στις φωνές των ανθρώπων, το βλέμμα φτάνει μέχρι τα καράβια που ταξιδεύουν μακριά στη γραμμή του ορίζοντα.
Η Χλώρακα απλώνεται πάνω στο οροπέδιο, ανάμεσα στη θάλασσα και στους λόφους που υψώνονται προς την ενδοχώρα. Προς τα βόρεια συνορεύει με τη Λέμπα, η οποία εκτείνεται σε όλο το μήκος της βόρειας πλευράς της Χλώρακας και φθάνει μέχρι τη θάλασσα στα δυτικά. Προς την ανατολική πλευρά, το τοπίο ανηφορίζει και συναντά τη βουνοσειρά, στις παρυφές της οποίας είναι κτισμένη η Έμπα.
Προς τα νότια και νοτιοδυτικά, τα όρια της Χλώρακας συναντούν την Πάφο: την Κάτω Πάφο, τον Μούτταλο και, ψηλότερα, την Πάνω Πόλη, το παλαιό Κτήμα. Το Κτήμα, με τη σειρά του, συνορεύει και με την Έμπα, σχηματίζοντας μαζί με τους γύρω οικισμούς ένα συνεχές γεωγραφικό τόξο γύρω από τη Χλώρακα.
Έτσι, η Χλώρακα βρίσκεται σε έναν τόπο που μοιάζει να αγκαλιάζεται από τη θάλασσα, τους λόφους και τους γειτονικούς οικισμούς: τη Λέμπα στα βόρεια, την Έμπα προς την ενδοχώρα και την Πάφο με τα παλαιά της προάστια προς τα νότια.
Χαρακτηριστικά της είναι οι απόκρημνοι βράχοι των ακτών της, τα καταγάλανα νερά, οι χρυσές αμμουδιές, οι βραχώδεις πλαγιές, οι τρεμιθιές, οι δρύες και οι καταπράσινες λαγκαδιές που κάποτε έδιναν στον τόπο μια ξεχωριστή φυσιογνωμία.
Κουρνιασμένη στη δυτική γωνιά της Κύπρου, η Χλώρακα υπήρξε πάντοτε ένα στολίδι με μεγάλη ιστορία και ανθρώπους που άφησαν το σημάδι τους στην τοπική και ευρύτερη κοινωνία.
Όμως ο χρόνος αλλάζει τους τόπους και μαζί του αλλάζει και η εικόνα τους. Η σημερινή Χλώρακα δεν είναι η Χλώρακα των παλαιότερων γενεών. Εκεί όπου κάποτε απλώνονταν αγροί, χωράφια και περιβόλια, σήμερα υψώθηκαν κτίρια, ξενοδοχεία και σύγχρονες κατασκευές.
Η ανάπτυξη έφερε νέες δυνατότητες και μια διαφορετική ζωή, όμως μαζί της χάθηκαν πολλές από τις παλιές εικόνες του τόπου. Η άγρια βλάστηση λιγόστεψε, τα φυσικά τοπία περιορίστηκαν και η παλιά σχέση του ανθρώπου με τη γη άρχισε σταδιακά να απομακρύνεται.
Οι γενιές που ακολούθησαν μετά το 1974 παρέλαβαν από τους προγόνους τους μια γη σχεδόν ανέγγιχτη, γεμάτη φυσική ομορφιά και μνήμες αιώνων. Η δική τους εποχή όμως καλείται να παραδώσει στις επόμενες γενιές έναν τόπο διαφορετικό, όπου το φυσικό τοπίο και η πολιτιστική κληρονομιά χρειάζονται προστασία και σεβασμό.
Από αυτή την ανάγκη γεννήθηκαν τα «ΑΠΑΝΤΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ». Από την επιθυμία να διασωθούν οι μνήμες ενός τόπου που δεν αποτελείται μόνο από σπίτια και δρόμους, αλλά από ανθρώπους, ιστορίες, αγώνες, παραδόσεις και βιώματα.
Οι ρίζες των κατοίκων της Χλώρακας χάνονται μέσα στον χρόνο. Οι πληροφορίες για την καταγωγή των παλαιών οικογενειών οδηγούν μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα και μαρτυρούν ότι η σημερινή κοινότητα δημιουργήθηκε από παλιές οικογένειες που, μέσα από συγγένειες και γάμους, αποτέλεσαν τον κορμό του πληθυσμού της.
Ανάμεσα στις οικογένειες που αποτέλεσαν τη βάση του αρχικού γενεαλογικού δέντρου της Χλώρακας αναφέρονται:
- Χ’ Τσιυρκακός Σιαμμάς (1840)
- Κωνσταντής Πενταράς (1850), του οποίου οι πρόγονοι ζούσαν στη Χλώρακα ήδη από το 1800
- Γιωρκής Κόμπος Ταπακούδης (1860)
- Χριστόδουλος Αζίνας (1873)
- Χριστόδουλος Λαούρης και Ευστάθιος Κυρηνέας, αδέλφια (1890)
Από αυτές και άλλες οικογένειες ξεκίνησε η αλυσίδα των γενεών που κράτησαν ζωντανή τη Χλώρακα. Άνθρωποι απλοί, εργατικοί και δημιουργικοί, οι οποίοι με τον ιδρώτα τους καλλιέργησαν τη γη, αγάπησαν τη θάλασσα, έκτισαν τα σπίτια τους και άφησαν πίσω τους μια κληρονομιά που αξίζει να διασωθεί.
Αυτό είναι το χρέος των «ΑΠΑΝΤΩΝ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ»: να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη ενός τόπου και των ανθρώπων του.
