ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση τουβιβλίου‘Η ΜΑΙΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΜΠΙΖΕΛΙ’της Δήμητρας Σωκράτουςσε εικονογράφηση της εικαστικού Δρ Στέλλας Καραγιώργη, στην κατάμεστη από μικρούς και μεγάλους Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Λεμεσούτην Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016. 

Το βιβλίο απευθύνεται σε μεγάλα παιδιά. Παρουσιάζειμέσα από συμβολισμούς, φαντασία, θετικότητακι ευαισθησία τηναναζήτηση της παιδικής αλήθειας και το χτίσιμο της κατανόησης γύρω από το θέμα του καρκίνου.Το βιβλίο έχει λάβει την έγκριση του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού για τη Βιβλιοθήκη του Δασκάλου και του Μαθητή. 

Το βιβλίο παρουσίασε ο ποιητής, συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας κι εκδότης,            κ.Τάσος Αριστοτέλους. Τη βιβλιοπαρουσίαση χαιρέτισαν ο Πρόεδρος του Συντονιστικού Συμβουλίου Πολιτιστικών Φορέων Λεμεσού, κ. Εύρος Αλεξάνδρου και ο Αντιπρόεδρος της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού, κ. Πανίκος Παναγή. Το πρόγραμμα παρουσίασε η Δρ Έλενα Κωνσταντίνου, Ερευνήτρια Κοινωνιογλωσσικών Θεμάτων στην Εκπαίδευση και περιλάμβανε αντιφώνηση από τη συγγραφέα, δρώμενο από το Θέατρο Τσέπης υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του σκηνοθέτη Μάριου Θεοχάρους και τραγούδι από τον τενόρο κ. Μάριο Χαραλάμπους με τη συνοδεία παιδιών από το 28^ο Δημοτικό Σχολείο Αρχαγγέλου Μιχαήλ και της δασκάλας πιάνου κας Μαργαρίτας Μιχαηλίδου.  

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκεμε τηνυποστήριξητου Συντονιστικoύ Συμβουλίου Πολιτιστικών Φορέων Λεμεσού, του Θεάτρου Τσέπης, της ANTAMOSIS, της RedHotPeppers, των ζαχαροπλαστείων – αρτοποιείων ΕΡΜΗΣ και WILTONConfectioneries. 

Μέρος των εσόδων από την πώληση του βιβλίου αναμένεται να διατεθεί για την ευγενική παραχώρηση βιβλίων σε φιλανθρωπικούς, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που στηρίζουν παιδιά κι ενήλικες με καρκινοπάθειες.

Λίγα λόγια για την ιστορία του βιβλίου:

Η μικρή ηρωίδα, η Μαίρη, αναρωτιέται διαρκώς γιατί και πού και πώς και πότε βρέθηκε ένα Λευκό Μπιζέλι μες στο κεφάλι της. Σκοπός της να το βρει και να το γνωρίσει. Να το κατανοήσει. Περιπλανώμενη ανάμεσα σε κόσμους πολύχρωμους κι ονειρομαγικούς συναντάει πλάσματα που της προσφέρουν τις γνώσεις και το φως τους, βοηθώντας την να γνωρίσει καλύτερα τον ίδιο της τον εαυτό. Να τον αγαπήσει. Ώσπου κάποια στιγμή, ανταμώνει με το Λευκό της Μπιζέλι…

Μια ιστορία για τη δύναμη, το θαύμα και την αγάπη της καρδιάς.

Δήμητρα Σωκράτους (συγγραφέας)

Η Δήμητρα Σωκράτους εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Εμψυχώνει εργαστήρια θεατρικού παιχνιδιού και μη τυπικής μάθησης. Συμμετέχει σε ομάδες δραματοποιημένης αφήγησης.Αποτελεί ενεργό μέλος κι εθελόντρια σε διάφορους κοινωνικοπολιτιστικούς οργανισμούς και ομάδες νεολαίας.Γράφει ιστορίες για μικρούς και μεγάλους κι αγαπά την ποίηση. Πήρε το Α’ Βραβείο στον 17^ο Διαγωνισμό Σύνθεσης Κυπριακού Τραγουδιού του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου για το τραγούδι «Επλάνεψες με Μάνα μου» (στιχουργός, 2008). Το βιβλίο Η ΜΑΙΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΜΠΙΖΕΛΙ για μεγάλα παιδιά, αποτελεί την πρώτη της εκδοτική προσπάθεια. 

Στέλλα Καραγιώργη (εικονογράφος)

Η Στέλλα Καραγιώργη είναι εικαστικός κι ερευνήτρια. Έχει κάνει σπουδές στην Τέχνη και Ιστορία της Τέχνης σε διδακτορικό επίπεδο. Το έργο της εστιάζεται στη μελέτη της προϊστορικής τέχνης της Κύπρου και την εφαρμογή των αρχαίων συμβόλων, μοτίβων και αρχετύπων στη σύγχρονη εικαστική έκφραση. Διερευνά τους παραλληλισμούς της αρχαίας τέχνης με την παιδική τέχνη και την έννοια του παιχνιδιού. Η Στέλλα είναι ενεργή στον καλλιτεχνικό χώρο με συμμετοχές σε εκθέσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Δραστηριοποιείται στη διοργάνωση εργαστηρίων και στην προσφορά συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέματα πολιτιστικής κληρονομιάς. 

Τάσος Αριστοτέλους (παρουσίαση του βιβλίου)

Ο Τάσος Αριστοτέλους γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1955. Από το 1975 που εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο μέχρι σήμερα, ασχολείται συστηματικά με διάφορες μορφές της λογοτεχνίας (παιδική λογοτεχνία, ποίηση, ευθυμογράφημα) καθώς και με την κριτική. Η μελέτη του για την «Ιστορία της Κυπριακής Σάτιρας» θεωρείται μια από τις σημαντικότερες στον τομέα αυτό. Ποιήματά του έχουν βραβευτεί σε παγκύπριους και πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης. Έχουν μεταφρασθεί σε πολλές ξένες γλώσσες και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολόγια και άλλες εκδόσεις όπως μελέτες, κ.τ.λ.  Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Λεμεσού «Βασίλης Μιχαηλίδης» (πρώην αντιπρόεδρος), της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου, της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού (πρώην πρόεδρος), τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Εταιρείας Λόγου και Τέχνης, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος και του Συνδέσμου Εκδοτών Κύπρου. Διευθύνει τις Εκδόσεις Αναστάση Αριστοτέλους και εκδίδει στη Λεμεσό το περιοδικό «Θέματα». Είναι παντρεμένος και πατέρας δυο παιδιών. Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως ένας φίλος των βιβλίων που όταν δε βρίσκει τα βιβλία που θέλει να διαβάσει, κάθεται και τα γράφει ο ίδιος. 

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ ΠΡΩΗΝ ΚΟΙΝΟΤΑΡΧΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

Απεβίωσε πλήρης ημερών σε ηλικία 92 ετών, ο Χαράλαμπος Κυπριανού πρώην κοινοτάρχης Χλώρακας.

Ο εκλιπών διετέλεσε ιδρυτικό μέλος του Μορφωτικού Συλλόγου Χλώρακας και του ΑΚΕΛ Χλώρακας.

Υπηρέτησε την κοινότητα της Χλώρακας από τη θέση του επιτρόπου ΣΠΕ Χλώρακας, από τη θέση του προέδρου της Ένωσης συνταξιούχων Χλώρακας, και ως κοινοτάρχης από το 1984 έως το 2001.

Ήταν άνθρωπος πράος και έχαιρε καθολικής εκτίμησης, και ως εκ της θέσης του, βοήθησε πολλούς συγχωριανούς του. Ως ένδειξη αυτής της εκτίμησης, τιμήθηκε από το ΑΚΕΛ, καθώς και από την υπουργό εσωτερικών Ελένη Μαύρου.
Η κηδεία θα γίνει στην εκκλησλια της Παναγίας Χρυσοαιματούσας την Παρασκευή 22/01 στις 14:00 δαπάνη του Κοινοτικού Συμβουλίου Χλώρακας.

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΛΙΠΟΝΤΑ:

 Όταν ένας αξιόλογος άνθρωπος φεύγει από την ζωή, συνηθίζεται να εκφωνείται επικήδειος λόγος σχετικά με την ζωή τη δράση και την προσφορά του.

Και επειδή μακαριστέ Χαράλαμπε Κυπριανού ήσουν ένας αξιόλογος άνθρωπος, σήμερα εδώ, σου  αποτίσουμε φόρο τιμής και εκτίμησης.

Έζησες μια ζωή δύσκολη στα πέτρινα χρόνια του μεσοπολέμου και του μεταπολέμου και αξιώθηκες να γίνεις ένας καθ’ όλα επιτυχημένος πολίτης αφήνοντας τη σφραγίδα σου στα κοινά του τόπου.

Έζησες τη ζωή σου με τους δικούς σου όρους. Υπηρέτησες την κοινότητα σου με πολλή αγάπη από διάφορες θέσεις αξιωμάτων που σε εξέλεξε ο λαός, και βοήθησες πολλούς, άλλους φανερά και άλλους κρυφά χωρίς να αποζητήσεις επαίνους και ευχαριστίες. Αντιμετώπισες όλους τους ανθρώπους με την ίδια καλοσύνη και αξιοπρέπεια.

Ο Χαράλαμπος Κυπριανού ήταν ένας γνήσιος Ακελιστής και έντιμος άνθρωπος χαμηλών τόνων αλλά δυναμικός συγχρόνως, καθώς και ευαίσθητος με πολλή καλοσύνη στην καρδιά. Ένας άνθρωπος με ηθικές αξίες και μια εντιμότητα που τον καταξίωσε και τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό στο σύνολο της τοπικής κοινωνίας.

Απεβίωσε πλήρης ημερών, άφησε όμως δυσαναπλήρωτο κενό γιατί οι άνθρωποι τον αγαπούσαν. Ήταν εξαίρετος ψάλτης καθώς πολύ αγαπημένος πατέρας και παππούς.

Όταν νέος, το 1938 μια δύσκολη εποχή για ολόκληρη την Κύπρο όπου τα πνευματικά, οικονομικά και κοινωνικά πεπραγμένα ήταν σε βαθμό ανυπαρξίας με ελάχιστα σχολεία έως καθόλου, με ορισμένους άλλους συγχωριανούς για πρώτη φορά απ όλη την Πάφο, ίδρυσαν τον «Επιμορφωτικό Σύλλογο» με σκοπό την προώθηση των γραμμάτων, και τον οποίο μετά από λειτουργία τριών ετών όταν στις 14 του Απρίλη 1941 στη Σκαρίνου αποφασίστηκε η ίδρυση του Ανορθωτικού Κόμματος του Εργαζόμενου Λαού, τον ενέταξαν στο  ΑΚΕΛ με πρώτο γραμματέα τον ίδιο τον Χαράλαμπο Κυπριανού.

Υπηρέτησε την τοπική κοινωνία από τη θέση του επιτρόπου της ΣΠΕ, από τη θέση του προέδρου της Ένωσης συνταξιούχων Χλώρακας, και από τη θέση του κοινοτάρχη από το 1984 έως το 2001, θέσεις από τις οποίες πρόσφερε πολλά. Οι αποφάσεις του ήταν πάντα σωστές και ωφέλιμες, διότι ήταν άνθρωπος κοινωνικός και γνώστης των προβλημάτων. Προσωπικότητα ήπιων τόνων, χωρίς οργή και κακολογία για κανένα. Για το έργο του τιμήθηκε από διάφορους φορείς όπως το Κοινοτικό Συμβούλιο Χλώρακας, το ΑΚΕΛ Πάφου και από την Κυβέρνηση μέσω της υπουργού Εσωτερικών Ελένης Μαύρου.

Καθώς άνθρωπος με ηθικές αρχές, αγαπούσε το Θεό, και υπηρέτησε την εκκλησία από τη θέση του αριστερού Ψάλτη για πολλές δεκαετίες.

Τώρα λοιπόν, στην ίδια εκκλησία που ο ίδιος πολύ αγάπησες Μακαριστέ Χαράλαμπε Κυπριανού, και εμείς με πολλή αγάπη σε κηδεύουμε και σε τιμούμε μετά θάνατον καθώς σου αρμόζει. Η μνήμη σου θα παραμείνει στις καρδιές μας και πάντα θα σε θυμόμαστε και θα σε τιμούμε.

ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΜΕ

Οι τιμές του πετρελαίου διεθνώς έχουν πιάσει πάτο, παρ όλα αυτά στην Κύπρο οι λιανικές τιμές παραμένουν στα ύψη, και ταυτόχρονα παρατηρούμε να μην γίνεται τίποτα από τους κρατικούς φορείς ώστε να σταματήσει ο εμπαιγμός και η μεγάλη εκμετάλλευση των καταναλωτών. Σε μια ένοχη σιωπή οι φορείς, καθώς τη μερίδα του λέοντος την επωφελείται το κράτος, αφήνονται οι απλοί πολίτες να χρυσοπληρώνουν ακόμη μια φορά τους κλέφτες. Όμως το ίδιο αισχρά συμπεριφέρονται και κάποια ΜΜΕ, καθώς οι εταιρείες άρχισαν να βάζουν διαφημίσεις στα διάφορα κανάλια με προεξάρχων το ΡΙΚ και σε εφημερίδες.

Σε μια προσπάθεια το κράτος να καλύψει τα ελλείμματα του δια του φόρου των πετρελαιοειδών, ίσως και σε συνεννόηση με τους εισαγωγείς, επιτρέπει με την ολιγωρία του να συμβαίνει αυτή η φανερή εκμετάλλευση. Όπως με τις τράπεζες που χωρίς να χρειάζονται διαφημίσεις εξαγοράζουν τη σιωπή τους με αυτές, το ίδιο γίνεται σήμερα με τους εισαγωγείς των πετρελαιοειδών. Οι εταιρείες με διαφημίσεις στη τηλεόραση και τις εφημερίδες, εξασφαλίζει  την ανοχή τους. Και τα ΜΜΕ έχοντας οικονομικά οφέλη, δεν επιτρέπουν στην αρθρογραφία που θα ξεσηκώσει το λαό.

Διάφοροι μεγαλοεκδότες και καλανάρχες, γνωρίζοντας πως η δύναμη των ΜΜΕ συνδράμει  καταλυτικά στον εγκλεισμό του πολίτη στην συνήθεια να συμφωνεί με ότι του παρουσιάζουν και να μην αντιδρά, αλλά με παθητικό τρόπο να υπομένει τα δεινά, χρησιμοποιούν το ρόλο τους περισσότερο να έχουν οικονομικά οφέλη, και ύστερα να υπηρετούν τον τύπο.

Αυτό συνέβηκε και συμβαίνει  στη περίπτωση των τραπεζών που κατέστρεψαν την οικονομία της χώρας, τώρα ακριβώς το ίδιο γίνεται με τις τιμές των καυσίμων. Αντί ο Τύπος να καθοδηγεί τον πολίτη ώστε να ζητά το δίκαιο του, με μια ένοχη σιωπή πολλές φορές τον αφήνουν απληροφόρητο, ώστε να μην φωνάζει, να μην αντιδρά και να μην ξεσηκώνεται.

Δυστυχώς οι επιτήδειοι καλά γνωρίζοντας πόσο τα ΜΜΕ επηρεάζουν τους απλούς πολίτες, χρηματίζουν τους υπευθύνους με διάφορους τρόπους όπως διαφημίσεις κλπ. Και αυτοί με τη σειρά τους μετατρέπουν ένα ολόκληρο λαό σε ουραγούς πολίτες χωρίς δική τους κριτική γνώμη. Δια της αυθυποβολής, μετατρέπουν τη θετική τους σκέψη σε αρνητική και τους καταντούν Ραγιάδες.  

Με την προπαγάνδα λοιπόν, αλλά και την παραπληροφόρηση, καταφέρνει η ολιγαρχία του πλούτου και της εξουσίας, να ελέγχει και να ποδηγετεί τις μάζες του λαού.

Υ.Γ. Πιστεύω πως αυτό μου το άρθρο δεν θα δημοσιευτεί, καθώς χωρίς αναλγησία τα περισσότερα έντυπα είναι μόνο κατ όνομα εφημερίδες  

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΜΠΙΖΕΛΙ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΟ

Η συγγραφέας Δήμητρα Σωκράτους από τη Χλώρακα, μετά την πετυχεμένη πρώτη παρουσίαση στην Πάφο του βιβλίου της ''Η ΜΑΙΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΜΠΙΖΕΛΙ'', συνεχίζει την παρουσίαση και στη Λεμεσό στη στέγη Γραμμάτων και Τεχνών (16ης Ιουνίου 1943, αρ. 7. πρώην Γλάδστωνος, τηλ. 25 749 179)., την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2016 στις 7 μ.μ.

Το βιβλίο θα παρουσιάσει ο ποιητής και συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας κ. Τάσος Αριστοτέλους.

Το βιβλίο είναι ένα σύγχρονο παραμύθι που απευθύνεται σε μεγάλα παιδιά. Παρουσιάζει μέσα από συμβολισμούς, φαντασία, θετικότητα κι ευαισθησία την αναζήτηση της παιδικής αλήθειας και το χτίσιμο της κατανόησης γύρω από το θέμα του παιδικού καρκίνου.

Μέρος των εσόδων από την πώληση του βιβλίου θα διατεθεί για την ευγενική παραχώρηση βιβλίων σε φιλανθρωπικούς, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που στηρίζουν παιδιά κι ενήλικες με καρκινοπάθειες. 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΥΠΟΒΟΛΗΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΜΗ ΠΛΕΣΣΑ

Ο Δήμος Πάφου, στο πλαίσιο των προσπαθειών του για ανάδειξη της πολιτιστικής δημιουργίας στην πόλη μας και της αξιοποίησης των πνευματικών ανθρώπων του τόπου μας, δέχεται από πολίτες λογοτεχνικά-ποιητικά κείμενα με θέμα την Πάφο και την αγάπη των κατοίκων της για αυτήν.

Τα κείμενα μπορεί να είναι σε μορφή πεζού ή ποιήματος και, κατά προτίμηση, να μη ξεπερνούν τη μισή σελίδα ή τις τρείς στροφές.

Στόχος της πρωτοβουλίας είναι η συλλογή και αξιοποίηση κειμένων παφίων δημιουργών και, ακολούθως, η μελοποίησή τους –είτε μερικώς είτε ως σύνολο- από τον μεγάλο Ελλαδίτη μουσουργό Μίμη Πλέσσα, ο οποίος θα επιμεληθεί και θα υλοποιήσει εθελοντικά την προσπάθεια αυτή.  

Σημειώνεται ότι η πρωτοβουλία είναι σε καθαρά εθελοντική βάση και δεν θα προκύπτουν θέματα πνευματικών ή άλλων δικαιωμάτων σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας.

Για πρόσθετες πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν με τον Λειτουργό Δημοτικής Υπηρεσίας του Δήμου Πάφου Γιάννη Άνθη στο τηλέφωνο 26822357 ή να αποστείλουν τα κείμενά τους, συνοδευόμενα από το όνομα και το τηλέφωνο του συγγραφέα, στην ηλεκτρονική διεύθυνση foreign.rel@pafos.org.cy  καθώς και στο φαξ 26934762.     

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΟΙ ΔΗΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΦΟΡΩΝ

Οι οικονομικοί καιροί που διερχόμεθα είναι δύσκολοι, και οι κάτοικοι έχουν καταστεί δυο ειδών πολίτες, των προνομιούχων με εργασία στο δημόσιο και στις τράπεζες, και των μη προνομιούχων που αμείβονται  πενιχρά έως καθόλου, καθώς και όσων δεν έχουν εργασία.

Παρ όλα αυτά, οι κρατούντες απαιτούν να εισπράττουν τους φόρους σε στενά χρονικά πλαίσια, χωρίς να ενδιαφέρονται για όσους  δεν έχουν τα προς το ζειν, πόσον μάλλον στην αποπληρωμή των χρεωστουμένων.

Πρέπει κατά τη γνώμη μου ως κοινωνία να απαιτήσουμε από το κράτος,όπως δοθούν διευκολύνσεις  και  παρατάσεις σε όσους δυσκολεύονται, χωρίς επί πλέον επιβαρύνσεις και τόκους. Διότι τα πρόστιμα και οι τόκοι που επιβάλουν, καθιστούν τους ίδιους ως τοκογλύφους και εκμεταλλευτές χειρίστης μορφής, καθώς για την οικονομική αδυναμία που έχουν οι πολίτες στην αποπληρωμή των χρεοστούμενων τους, δεν ευθύνονται οι ίδιοι παρά μέγιστη ευθύνη φέρει το ίδιο το κράτος που δεν μερίμνησε ως όφειλε ώστε να μην χρεοκοπήσει η χώρα και κατ επέκταση ο πληθισμός της.

Πρέπει ως εκ τούτου κατά τη γνώμη μου, το δημόσιο, οι Δήμοι και οι κοινότητες να περισσότερη παράταση χρόνου χωρίς επί πλέον χρεολύσια και άλλα έξοδα, ώστε να μπορούν -όσοι μπορέσουν-, να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, καθώς είναι πολύ δύσκολο με τα πενιχρά έσοδα τους να αποπληρώσουν δια μιας όσα μαζεύονται ταυτόχρονα κάθε τέλος και αρχή του χρόνου.  

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

Όσα γράφω σήμερα, είναι για να καταδείξω την κακοδιαχείριση έστω μικρών και αμελητέων ποσών χρημάτων από το Κοινοτικό Συμβούλιο. Οπωσδήποτε κάποιος θα σκεφτεί άμα συμβαίνουν αυτά, τι θα μπορούσε να συμβεί με μεγάλα ποσά, καθώς όσες αποφάσεις παίρνονται, είναι πάντοτε μακριά από τη δημοσιότητα.

Τα Κοινοτικά συμβούλια έχουν κάποιας μικρής μορφής εξουσία, που δυστυχώς οι έχοντες  την, πολλάκις την χρησιμοποιούν ως επίδειξη ετσιθελισμού και εγωκεντρισμού, αποδεικνύοντας τη μικρότητα τους, θέλοντας τοιουτοτρόπως να επιδείξουν την ανωτερότητα τους σε όσους  δεν γουστάρουν.

Γράφοντας αυτά ως εισαγωγή, περιγράψω την ελλειπή φαιά ουσία των όσων διαχειρίζονται τα κοινά, καθώς από βλακεία και μόνον οδηγούμενοι κατά τη γνώμη μου, αντικρίζουν όσους έχουν λόγο που επηρεάζει την κοινή γνώμη εναντίον τους.

Συγκεκριμένα θέλω να πω, πώς ενώ σαν εφημερίδα της Χλώρακας ουδεμία σχεδόν επίπληξη δεν τους εκάμαμεν, αυτοί δυστυχώς από κεκτημένη ταχύτητα μας αντικρίζουν ίσως με ένα εχθρικό τρόπο, και προσπαθούν να μας προκαλέσουν βλάβη. Συνηθίζουν να μας αγνοούν στις περιπτώσεις των διαφημίσεων, με τρόπο που προκαλεί την οργή μας, καθώς χρυσοπληρώνουν πολλές άλλες εφημερίδες που ουδεμία σχέση έχουν με την κοινότητα, ενώ εμάς που έχουμε πλήρη αμεσότητα με τους κατοίκους της κοινότητας, μας αγνοούν σχεδον παντελώς.

Βλέπετε η μικρότητα και η βλακεία διακατέχει  όσους εσείς καημένοι πολίτες της Χλώρακας έχετε επιλέξει να σας διοικούν.  Ένα κοινοτικό Συμβούλιο που μόνο σκοπό έχει την φορολόγηση και την είσπραξη χρημάτων προς δόξαν της φοροεισπρακτικής πολιτικής που εφαρμόζουν, και όχι την εξυπηρέτηση και την υπηρεσία του πολίτη που γι αυτήν τάχατες έχουν ταχτεί να υπηρετούν.

Ως τελικό συμπέρασμα, καταλήξαμε πώς ουδεμία πλέον ανοχή θα επιδείξουμε προς αυτούς, και ως εκ τούτου, από σήμερα θα γνωστοποιούμε όσες καλές και κακές αποφάσεις από τούδε και εξής θα λαμβάνονται και θα υλοποιούνται από αυτούς.  

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Οι Χλωρακώτες και φέτος γιόρτασαν τα Θεοφάνεια στη θάλασσα του Αγίου Γεωργίου, στο τεχνητό λιμανάκι που υπάρχει εκεί.

Από την εκκλησία ο κόσμος μετέβηκε στη Θάλασσα της Αλυκής, όπου ο Παπανδρέας Αγίασε τα νερά ρίχνοντας τρείς το σταυρό ενώ τολμηροί κολυμβητές που δεν φοβήθηκαν το κρύο, τρεις φορές τον ανέσυραν από τα παγωμένα νερά κερδίζοντας τοιουτοτρόπως καλή τύχη κι υγεία για όλο το χρόνο. Ακολούθως ο κοινοτάρχης Κλεόβουλος Παπακώστας έκοψε τη βασιλόπιττα και πρόσφερε στον κόσμο ως ορίζει το εθιμο.

Πρώτος κολυμβητής που ανέσυρε το σταυρό. ο Πάμπης Χαραλάμπους.

ΤΑ ΦΕΤΙΝΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Τα Θεοφάνεια εορτάζονται στις 6 Ιανουαρίου και είναι μεγάλη ετήσια χριστιανική εορτή της ανάμνησης της Βάπτισης του Ιησού Χριστού στον Ιορδάνη ποταμό από τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή. Το όνομα προκύπτει από την φανέρωση των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας που συνέβη σύμφωνα με τις ευαγγελικές περικοπές.

Οι χριστιανοί συνηθίζουν ανήμερα των Φώτων να παίρνουν Αγιασμό στα σπίτια τους από το νερό που αγιάζουν οι ιερείς στις εκκλησίες μέσα στις κολυμπήθρες, ή και αλλού όπως θάλασσα, ποταμούς, λίμνες κλπ.

Για να αγιασθούν τα νερά, ο παπάς ρίχνει το Σταυρό στο νερό, πραγματοποιώντας έτσι τον Αγιασμό των Υδάτων. Στις παραλιακές περιοχές όπου υπάρχει θάλασσα, ο αγιασμός γίνεται σε κάποιο απάνεμο λιμανάκι, οπότε τολμηροί κολυμβητές που δε φοβούνται το κρύο, βουτούν στα παγωμένα νερά και συναγωνίζονται ποιος θα τον πρωτοπιάσει. Αυτός που θα τον ανεβάσει στην επιφάνεια θεωρείται ότι θα έχει καλή τύχη κι υγεία για όλο το χρόνο. 

Στη Χλώρακα και φέτος μετά την εκκλησία, ο κόσμος καλείται να μεταβεί στη Θάλασσα της Αλυκής όπου στο απάνεμο λιμανάκι εκεί, θα αγιαστούν τα νερά και κολυμβητές θα βουτήξουν να ανασύρουν το σταυρόκαι ακολούθως ο κοινοτάρχης της Χλώρακας θα κόψει τη βασιλόπιττα και θα τη μοιράσει ως ορίζει το εθιμο.

ΜΗΝΟΛΟΓΙΟ ΙΑΝΝΟΥΑΡΙΟΥ

Ο μήνας Γενάρης θεωρείται ό πολυομβρυώτερος του έτους. Είναι μήνας μελαγχολικός και συννεφιασμένος, γι αυτό όποιος άνθρωπος είναι σκυθρωπός, τον ονομάζουν μεταφορικά Γεννάρην, που αν τυχών κάποια φορά χαμογελάσει, δι αυτού λέγει η παροιμία, «Εκαμεν τζ' ό Γεννάρης ήλιον, ή Έγέλασεν τζι ο Γεννάρης».

Κατά την νύκτα της παραμονής της πρώτης του μέρας, την νύκτα δηλαδή της 31 μαζεύονταν πολλοί συγγενείς σε φιλικήν οικίαν και καθήμενοι γύρω από τη φουκού κρατώντας στα χεριά κλαδιά ελιάς και κόβοντας ο καθένας φύλλα, τα εναποθέτουν αναστραμ­μένα επί των αναμμένων καρβούνων τραγουδώντας ή απαγγέλλωντας,

Άη Βασίλη βασιλιά πούσουν πέρα τσι ήρτες δά,

Τσι έφερες την πρωτοχρονιά, άκοψες κλωνίν βασιλιτσιάν,

Έκοψες κλωνίν ελαιάν τσι έσυρες το στη φωθκιάν,

Δείξε τσιαι φανέρωσε αν με αγαπά

Και αν το φύλλον της ελιάς μέσα στη φωτιά αφού θερμανθεί, αναπηδήσει και αναστραφεί με κρότον, θεωρείται ένδειξη ότι ο καλούμενος την ευχή, αγαπά τον ερωτώντα, αν αυτό δεν συμβεί, σημαίνει πως δεν τον αγαπά. Το είδος της μαντείας αυτής επαναλαμβάνεται τρεις φορές, για πλήρη επιβαιβέωση.

Σε ορισμένα μέρη τη βασιλόπιττα την τοποθετούν σε πιάτο με κόλλυβα και δίπλα ένα κλωνί βασιλικιάς, από το οποίο κόβουν τα φύλλα και τα ρίχνουν στη φωτιά αντί των φύλλων ελιάς, για να γνωρίσουν την μαντείαν της αγάπης. Το πρωί την πίττα την κόβουν και την μοιράζονται, ενώ τα κόλλυβα και τα φύλλα βασιλικιάς ή ελιάς που έμειναν, τα αναμιγνύουν στην τροφή των ζώων την οποίαν δίδουν στα βόδια για να ευλογηθούν από τον Άγιον Βασίλειο, καθώς τα κόλλυβα είναι σιτάρι που παράγεται ως αποτέλεσμα της εργασίας τών βοδιών.

Τις πρώτες πέντε ημέρες του Γενάρη, οι Καλικάντζαροι περιφέρονται ελεύθερα στες οικίες, και ένοχλούνι τούς ανθρώπους. Οι Καλικάντζαροι είναι δαίμονες κακοί και πονηροί, άσχημοι και κατάμαυροι, με μακριά  γαντζωτά νύχια, μακριά αχτένιστα μαλιά, τα πόδια τους είναι τραγίσια και χωλαίνουν στο περπάτημα, ενώ ο απλός λαός τους θεωρεί ότι κυκλοφορούν χωρίς ενδυμασία, τελείως γυμνοί.

Το όνομα των καλικάντζαρων, από τους Κυπρίους φέρεται και με άλλες ονομασίες, όπως σκαλαπούνταροι και πλανήταροι, δηλαδή ότι παρασέρνουν και αποστρατούν τους ανθρώπους  από την ευθεία οδό.

Την Πέμπτην ήμέραν που εορτάζουν τα Κάλαντα, κάθε οικογένεια θεωρεί καθήκον της να κάμει ξεροτήανα και να ρίξει λίγα στο δώμα του σπιτιού μαζί με κομμάτια λουκάνικο και λίγες κόρτες (φέτες) ψωμιού, για να «φάσιν τζιαι νά φύουσιν».

Αν οι νοικοκυρά ξεχάσει να τα ρίξει στο δώμα, τότε οι άλλοι της οικογένειας, της το υπενθυμίζουν με τους στίχους,

Τιτσίν, τιτσίν λουκάνικον,

κομμάτιν ξεροτήανον

νά φάσιν τζιαι να φύουσιν,

ή

Τιτσίν, τιτσίν λουκάνικον,

μασιαίριν μαυρομάνικον,

να φάει ο Καλικάντζαρος,

να πάει στη δουλειάν του

Οι νοικοκυραίοι πίστευαν ότι αν δεν τηρούσαν το έθιμο, ο αρχικαλικάντζαρος κατέβαζε το τραγοπόδαρο του από την τσιμινιά και έριχνε το τηγάνι από την νηστιά.

Επίσης ο λαός πίστευε ότι οι Καλικάντζαροι έφευγαν δια παντός, την έκτην ημέραν του μηνός, των Θεοφανείων, διά τής καταδύσεως τού Σταυρού οπότε «αγιάζεται πάσα των υδάτων ή φύσις».

Το πρωί της πρώτης ημέρας, μετά την θείον λειτουργία κόβουν την βασιλόπιττα όπου στο περιεχόμενο της έχει τοποθετηθεί μικρό αργυρό νόμισμα, το οποίον  φυλάττει και δεν το ξοδεύει όποιος το βρει, διότι θεω­ρείται ότι θα του φέρει ευτυχία καθ' ολον το έτος.

Την ημεραν αυτης της εορτης, οι μεγαλυτεροι δινουν φιλοδωριματα στα παιδια, την λεγομενη πλουμιστιρα. Σε πολλά χωριά επίσης αυτήν την ημέρα αν και είναι αργία, συνηθίζουν να δουλεύουν, διότι πιστεύουν έτσι θα έχουν όρεξη να δουλεύουν και τις άλλες ακολουθούμενες μέρες του χρόνου. Άλλοι επίσης αποφεύγουν την πληρωμή χρεών ή να δανείσουν σε άλλους χρήματα, άλλοι ακόμα προσπαθούν να έχουν καλά συναισθήματα και αγάπη στην καρδιά, διότι πιστεύουν ότι αν πράξει κάποιος είτε καλόν, είτε κακόν, το ίδιον θα πράττει κάθε όλον το υπόλοιπον  έτος.

Την ημέραν αυτής της εορτής ακόμα, ομάδες ανθρώπων και χορωδιών με μουσικά όργανα, περιφέρονται  από γειτονιά σε γειτονιά ψάλλοντας τον Άη Βασίλη, «Άης Βασίλης έρκεται απο τηγ Καισσαρίαν…

Κατά την ημέρα των Καλάντων επίσης τα παιδιά γυρνούν τα σπίτια τραγουδώντας τα Κάλαντα, ενώ οι νοικοκυραίοι τους δίνουν πλουμιστίρα.

Την ημέρα των Φώτων δίδεται πλουμιστίρα και στους μεγάλους, ήτοι τους έφηβους νέους ή νέες, αφού πρώτα πουν στους γονείς, παππούδες, η θειους και θείες «Καλή μέρα τσιαι τα φώτα τσιαι την πλουμιστίρα πρώτα, η δε παροιμία λέγει, «Τ Άη Βασιλείου πλουμίζουν τούς πελλούς, τα Φώτα τούς μεγάλους»

Για τον μήνα Γεννάρη πιστεύουν ότι το φεγγάρι φέγγει λαμπρότερα και ζωηρότερα, «Του Γεννάρη το φεγγάρι σαν την ημέραν λάμπει», λέγει η παροιμία, ενώ μια άλλη παροιμία λέγει, «του Γεννάρη το φεγγάριν γεννά ώραν» θέλοντας να πει ότι από τον μήναν αυτόν, η μέρα αρχίζει να μεγαλώνει. Επίσης το κυνήγι αυτόν τον μήνα είναι άφθονον, και οι πέρδικες παχουλές, « τα περτίτσια του Γεννάρη, μιαν οκκάν με το καντάριν» όπως λέγει η παροιμία.

ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΕ ΛΥΟΜΕΝΑ ΥΠΟΣΤΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟς ΤΩΝ ΣΤΑΥΡΑΕΤΩΝ

Πυρκαγιά εκδηλώθηκε στις 23 :23 χθες βράδυ σε δύο λυόμενα υποστατικά που βρίσκονται  στο διαχωριστικό δρόμο Χλώρακας-Λέμπας.

Σύμφωνα με την Πυροσβεστική Υπηρεσία από την φωτιά προκλήθηκαν εκτεταμένες ζημιές στα  δύο  υποστατικά που ανήκουν στο 3ο Σώμα Σταυραετών Πάφου .

Συγκεκριμένα το ένα κτίριο καταστράφηκε ολοσχερώς και το δεύτερο υπέστη εκτεταμένες ζημιές.

Η επέμβαση της πυροσβεστικής ήταν άμεση και σε σύντομο χρονικό κατάσβεσαν την φωτιά.

Από την φωτιά καταστράφηκαν ολοσχερώς τραπέζια, καρέκλες, βιβλιοθήκες , θρανία, μαγειρικά σκεύη, ξύλινοι πάγκοι και γραφική ύλη.

Το ύψος της ζημιάς υπολογίζεται στις 5 χιλιάδες ευρώ.

Μέλη του ΤΑΕ Πάφου και της Πυροσβεστικής υπηρεσίας μετέβησαν στην σκηνή για εξετάσεις.

Για την πρόκληση της πυρκαγιάς διερευνώνται  όλα τα ενδεχόμενα μη αποκλειόμενης και της κακόβουλης ενέργειας.

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΝΙΚΟΛΑΣ Χ. ΜΑΥΡΟΝΙΚΟΛΑΣ

Απεβίωσε σήμερα  29 Δεκεμβρίου σε ηλικία 77 ετών από την επάρατο νόσο,  ο αγωνιστής της ΕΟΚΑ και ιδρυτικό στέλεχος του ΔΗΣΥ Νικόλας Χ. Μαυρονικόλας από τη Χλώρακα. Η κηδεία του θα γίνει στη Γεροσκήπου την Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου, ώρα 15:00

Ρακογραφίες από τον Κυριάκο Μαργαρίτη: Χριστόδουλος Αντωνιάδης ή Πάφιος [2/2/1904 – 16/1/1987]

ΠΗΓΗ: http://www.diavasame.gr/page.aspx?itemID=SPG1939

Η Αδύναμη Παντοδυναμία Του Λαϊκού

Κοιτάζω μια ασπρόμαυρη φωτογραφία του, πρόσωπο ισχνό, γαμψή μύτη, πλούσια κυματιστά λευκά μαλλιά, μουστακάκι, γυαλιά με χοντρό σκελετό, προτεταμένο πηγούνι.

Μου θυμίζει κάποιο παράδοξο πτηνό, ίσως έναν πετεινό κατάμαυρο που γελά στην προοπτική της σφαγής.

Ο μέγιστος καραγκιοζοπαίχτης Χριστόδουλος Αντωνιάδης ή Πάφιος ήταν συγχωριανός μου, από τη Χλώρακα της Πάφου.

Δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο αλλά το πεπρωμένο του ήταν το θέατρο σκιών, τα πρόσωπα που είχε περάσει για δαιμονικά όταν είδε πρώτη φορά παράσταση στο καφενείο του χωριού.

Καθώς συνέβη με τους περισσότερους καραγκιοζοπαίχτες της γενιάς του, ο Πάφιος έφαγε πολύ ξύλο προκειμένου να μείνει μακριά από το βέβηλο και καρναβαλικό τελετουργικό του Καραγκιόζη∙ βεβαίως, δεν υπάκουσε.

Όταν βγήκε από το σχολείο, πήγε να δουλέψει ως βοηθός σε ένα ραφτάδικο, στο Κτήμα, κι εκεί βρήκε, καταπώς λέει ο ίδιος, πεδίον δράσεως. Τα χαρτόνια που πετούσε ο ράφτης, ο Πάφιος τα έπαιρνε κρυφά και σχεδίαζε τις φιγούρες του. Ήταν οχτώ χρονών.

Δούλεψε ως οικοδόμος, μηχανικός, εισπράκτορας, επιστάτης. Κυρίως, όμως, για πενήντα χρόνια, έπαιρνε τα σύνεργα της άλλης, της αυθεντικής του δουλειάς και περιπλανιόταν στα χωριά της Κύπρου, αρχικά με τα πόδια, κατόπιν μ’ ένα αυτοκίνητο, για να δίνει παραστάσεις στα καφενεία όπου τον καλούσαν.

Ξεφυλλίζω για πολλοστή φορά τα απομνημονεύματά του, ισχνά, απείρως ταπεινά όπως η τέχνη και η φυσιογνωμία του, μια σαρανταριά σελίδες, γραμμένες στην κυπριακή ντοπιολαλιά, δείγμα γραφής γνησίως λαϊκό, παράδοξο, μια πρόταση οράματος τελείως άλλου για τον κόσμο.

Σκέφτομαι ότι αυτό το ακριβό κείμενο θα μπορούσε να είναι όλο μια περιπετειώδης και ξεκαρδιστική παράσταση Καραγκιόζη. Με πρωταγωνιστή τον ακέραιο Χριστόδουλο Πάφιο που έκανε τον Καραγκιόζη φίλο καλό και τάχτηκε σαλός για λογαριασμό του.

Σε κάποιο σημείο, συνειδήσει αθώος, αυτός ο υπέροχος πίκαρος σημειώνει: Φαντάζομαι τι θα λέγουν μερικοί αγράμματοι, αστοιχείωτοι και φύσει κακοί, που θα διαβάσουν και θα ακούσουν πως διανοούμενοι και κορυφαίοι καταπιάστηκαν, εκτίμησαν και έγραψαν ωραία λόγια για τον φίλο μου τον Καραγκιόζην, που τον αγάπησα τόσον καλύτερα κι από την γυναίκα μου, που ερχόμουν από τα χωργιά και έμενα μια-δυο νύχτες μαζίν της και είκοσι, κοσιδυό, τι μείναν, με τον Καραγκιόζην.

Τα απομνημονεύματα αυτού του ανθρώπου δείχνουν πώς η αφήγηση του βίου δεν κλείνει λογαριασμούς με το παρελθόν παρά ανοίγει λογαριασμούς, γερές παρτίδες, με την αιωνιότητα και το Θεό. Είναι ένα συχώριο μουσικό της Ορθοδοξίας, έτσι όπως περιγράφει ο Νίκος Καρούζος τις τελευταίες ημέρες του Παπαδιαμάντη στην Αθήνα. Το Σκοτεινό Τρυγόνι (άλλο πτηνό παράδοξο κι αυτό) περιφέρεται στα καφενεία και ζητά συγχώρεση απ’ όσους έτυχε να πικράνει.

Ο Πάφιος, αντίστοιχα, αφηγείται τα παθήματα και τις απίθανες περιπέτειές του και ευχαριστεί ξανά και ξανά όλους όσοι τον φιλοξένησαν, του πρόσφεραν φαγητό και τον καλοδέχτηκαν για να τους ψυχαγωγήσει με τον Καραγκιόζη του.

Τους ευχαριστώ πολύ. Αυτή είναι η επωδός, μόνιμη, έμμονη, μια γενναιοδωρία της κατάφασης, σφραγισμένη από εκείνη τη λυτρωτική σοφία που αγνοεί τον εαυτό της.

Ο Πάφιος καταπιάστηκε και με τη ζωγραφική και μας άφησε πίνακες κάλλους λαϊκού και αμήχανου, αφοπλιστικούς. Αφορμή για να δοθεί στη ζωγραφική στέκεται πρωτίστως μια γυναίκα: Η Σοφία Βέμπο. Την γνωρίζει στην Αθήνα μετά την Κατοχή και, καταπώς λέει, όταν την είδα για πρώτην φοράν, νόμισα πως ήταν σταλμένη από το υπερπέραν. Όταν έφτιαξε, επιτέλους, μια ζωγραφιά της, πήγε στην Αθήνα για να της την χαρίσει μέσω της ταξιθέτριας∙ κατόπιν, της χάρισε και μια ανθοδέσμη, αφού στήθηκε για να την περιμένει στα πρώτα καθίσματα του θεάτρου.

Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1950, βρέθηκε πάλι στην Αθήνα, ενώπιον του Συλλόγου Καραγκιοζοπαιχτών, για να διεκδικήσει επιστροφή των χρημάτων του, μιας και δεν δικαιούνταν, εν τέλει, σύνταξη, χωρίς να είναι Έλληνας υπήκοος. Του την αρνήθηκαν εξαιτίας ενός άρθρου του καταστατικού.

Προκειμένου να τους πείσει, ο Πάφιος διηγήθηκε τις δυσκολίες του επαγγέλματος στην Κύπρο των Αποικιοκρατών – χωρίς αποτέλεσμα.

Στέκομαι στην εισαγωγή εκείνης της αυτοσχέδιας ομιλίας. Συνάδελφοι, ακούστε με. Εγώ είμαι μελετηρός και κάπου διάβαζα. Κάποτε συνάντησα τον Βίκτωρα Ουγκό, που γράφει κάπου ότι καλλιτέχνης χωρίς καρδιά δε γίνεται. Και σκέφτηκα λίγο και μελέτησα τον εαυτό μου και βρήκα πώς πράγματι είμαι ένας καλός καλλιτέχνης.

Ο Χριστόδουλος Πάφιος που συνάντησε τον Βίκτορα Ουγκό. Τι παντοδύναμη αδυναμία στο λαϊκό, αλήθεια.

Κοιτάζω ξανά τις φωτογραφίες. Με τη γυναίκα του, την Ευγενία, καθισμένος σε μιαν αυλή, τιράντες και ένα πουκάμισο που μέσα του επιπλέει, σκυμμένος πάνω από τις φιγούρες στο εργαστήρι του, η δική του συνεισφορά στην παράδοση, η φιγούρα ενός Κύπριου βοσκού, έργα γραμμένα για τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. (άλλωστε είχε ξυλοκοπηθεί ο Πάφιος από τους Εγγλέζους) φιγούρες Τούρκων στρατιωτών.

Ο Καραγκιόζης της Κύπρου. Και ο Καραγκιοζοπαίχτης της. Εν τέλει, το ίδιο πράγμα.

Αν ήθελα κάπως να συνοψίσω τα απομνημονεύματα του Πάφιου, αν ήθελα να συμπυκνώσω σε μια φράση το βίο του και τη σημασία που ανιχνεύω για εμάς, σήμερα, μου φαίνεται ότι θα έγραφα κάτι του τύπου: Ο Καραγκιόζης Καραγκιοζοπαίχτης.

Ποιος τον θυμάται; Ποιος τον ξέρει; Συχνά αναρωτιέμαι. Ευτύχησε να αναγνωριστεί το έργο του όσο ζούσε. Τιμήθηκε από ομοτέχνους και διανοούμενους. Αγαπήθηκε από τους θαμώνες των καφενείων, την Ευγενία του, τα εννιά παιδιά του, τους συγχωριανούς, τους φίλους και τους συγγενείς του.

Σήμερα δεν ξέρω πόσοι ακόμα τον φέρνουν στη μνήμη τους, πόσοι συναισθάνονται τη φόρτιση του ονόματός του – ο Πάφιος. Ελάχιστοι, ίσως. Μα είναι ήδη αρκετοί.

Ο καρναβαλικός / καραγκιοζικός καραγκιοζοπαίχτης Χριστόδουλος Πάφιος εκπλήρωσε, έτσι κι αλλιώς, την ύπαρξή του στο θέατρο σκιών που είναι, βεβαίως, θέατρο ανεσπέρου φωτός.

Γι’ αυτό και τα απομνημονεύματά του, εκτός από τον ύμνο στα θηλυκά χερουβείμ και τους κοριτσίστικους κόρφους που έσφιγγε και χαιρόταν, αυτός ο μέγας ερωτομανής, κλείνουν με την δίχως ίχνος αλαζονείας περιφρόνηση της σφαγής και του θανάτου.

Αυτά και άλλα πολλά συνάντησα στην ζωή μου. Αλλά έχω σύστημα να μην τα παίρνω στα σοβαρά. Και έχω μιαν καρδιά τρυφερή και καλοσυνάτην, που όταν παρουσιαστώ στον Ύψιστον, όπως τον ήρωα του Μυριβήλη, θα μου πει εμέναν ο Ύψιστος: «Μπράβο, παιδί μου. Το ταλέντο που σου ’δωσα το χειρίστης καλώς».

Έτσι δεν είναι; Έτσι ακριβώς.

[Σημείωση: Τα Απομνημονεύματα του Πάφιου βρίσκονται στο βιβλίο του καθηγητή Κωνσταντίνου Γ. Γιαγκουλλή, Το Θέατρο Σκιών Της Κύπρου. Το Κουκλοθέατρο Και Η Ταχυδακτυλουργία Μέσα Από Τα Κείμενα Και Τις Αφηγήσεις Των Καλλιτεχνών Και Τον Τύπο Της Εποχής (1894-2009), Λευκωσία 2009, σ. 52-93]

* Σκίτσο: Χαράλαμπος Μαργαρίτης

Τα φετινά Χριστούγεννα

Το τσουχτερό κρύο και η μιζέρια της προερχόμενης από τη πτώχευση του μισού πληθυσμού που δεν του έλαχε να έχει μια κυβερνητική εργασία, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά αυτού του μήνα που γιορτάζουμε τη γέννηση του Θεανθρώπου.

Το γεγονός της γέννησης του Χριστού, πάντοτε αποτελούσε τη μεγάλη ελπίδα για τη σωτηρία του κόσμου. Οι προετοιμασίες για τις γιορτές ξεκινούσαν πολλές ημέρες πριν.
Παραμονή των Χριστουγέννων σταματούσαν κάθε δουλειά και συμπλήρωναν τις τελευταίες λεπτομέρειες για τη μεγάλη γιορτή. Και την άλλη μέρα φόραγαν τα καινούργια τους ρούχα και όλοι μικροί μεγάλοι, γιόρταζαν μέσα στις εκκλησιές το Χριστός γεννάται δοξάσατε.

Την νύχτα της μεγάλης εορτής, τα παιδιά γυρνούσαν τα σπίτια και έψελναν «Καλήν εσπέρας άρχοντες», κάτι που όμως φέτος δεν θα γίνει, αφού οι άρχοντες σχεδόν εξελειπαν στον τόπο.

Τα φετινά Χριστούγεννα οι ετοιμασίες είναι λιγοστές, και ο περισσότερος κόσμος μένει κλεισμένος στα σπίτια του καθώς δεν έχει καινούργια ρούχα να φορέσει, ούτε χρήματα να ψωνίσει. Η μεγάλη οικονομική κρίση ένεκα της ανεργίας που μαστίζει τον τόπο εδώ και τρία χρόνια, όλο μεγαλώνει και συμπαρασύρει τους άνεργους πολίτες στο βάραθρο της φτώχειας και της απόγνωσης. Και όλοι αυτοί σκεφτικοί και απελπισμένοι μένουν κρυμμένοι στα σπίτια τους, καθώς από αξιοπρέπεια θέλουν να κρύβουν τον πόνο τους, και γονατιστοί προσεύχονται στο μικρό Χριστό να κάμει ένα θαύμα, να κάμει να περάσει το μεγάλο κακό, να ξημερώσει και γι αυτούς μια άσπρη μέρα.

Και με μια ελπίδα στην καρδιά, προσμένουν τη γέννηση του Θεανθρώπου, καθώς το γεγονός της γέννησης του Χριστού, πάντοτε αποτελούσε τη μεγάλη ελπίδα για τη σωτηρία του κόσμου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ

Μεεπιτυχία πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου ‘Η ΜΑΙΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΜΠΙΖΕΛΙ’ τηςΔήμητραςΣωκράτους, σε εικονογράφηση της εικαστικού Δρ. Στέλλας Καραγιώργη, στην κατάμεστη από μικρούς και μεγάλους Αίθουσα Εκδηλώσεων της Τράπεζας Κύπρου στην Πάφο, την Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου.

Τη βιβλιοπαρουσίαση έκανε ο Τάσος Αριστοτέλους, συγγραφέας Παιδικής Λογοτεχνίας, ποιητής και εκδότης. Το βιβλίο ‘Η Μαίρη και το Λευκό Μπιζέλι’ απευθύνεται σε μεγάλα παιδιά, συμπληρώνοντας ένα κενό στον χώρο της κυπριακής κι ελληνικής Παιδικής Λογοτεχνίας. Παρουσιάζει μέσα από συμβολισμούς, μεταφορές, θετικότητα και φαντασία την αναζήτηση της αλήθειας και το χτίσιμο της παιδικής κατανόησης γύρω από το θέμα του παιδικού καρκίνου και της αντιμετώπισής του.

Η βιβλιοπαρουσίαση τελούσε υπό την αιγίδα της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, κας Λήδας Κουρσουμπά. Το πρόγραμμα περιλάμβανε χαιρετισμούς από την Επίτροπο κα Κουρσουμπά, από εκπρόσωπο του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου, από τον Πρόεδρο της Πολιτιστικής Επιτροπής ΠΟΕΔ Πάφου και από Παιδοβουλευτές της Πάφου. Περιλάμβανε επίσης τραγούδια και δρώμενα από παιδιά και νέους. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με τη στήριξη της Τράπεζας Κύπρου, του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου - Πρόγραμμα Πρωτοβουλίες Νέων, του Θεάτρου Τσέπης, της ANTAMOSIS και της Red Hot Peppers.

Μέρος των εσόδων από τις πωλήσεις του βιβλίου αναμένεται να διατεθεί σε φιλανθρωπικούς, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς που στηρίζουν παιδιά κι ενήλικες με καρκινοπάθειες και συναφείς παθήσεις.

Λίγα λόγια για την ιστορία του βιβλίου:

Η μικρή ηρωίδα, η Μαίρη, αναρωτιέται διαρκώς γιατί και πού και πώς και πότε βρέθηκε ένα Λευκό Μπιζέλι μες στο κεφάλι της. Σκοπός της να το βρει και να το γνωρίσει. Να το κατανοήσει. Μ’ οδηγό και συνοδό της τη Ζέλεια, μια στρουμπουλή κυρία, το αναζητά περιπλανώμενη ανάμεσα σε κόσμους πολύχρωμους κι ονειρομαγικούς. Κάθε πλάσμα που συναντά τής προσφέρει τις γνώσεις και το φως του, βοηθώντας την να γνωρίσει καλύτερα τον ίδιο της τον εαυτό. Να τον αγαπήσει. Ώσπου κάποια στιγμή, ανταμώνει με το Λευκό της Μπιζέλι…

Μια ιστορία για τη δύναμη, το θαύμα και την αγάπη της καρδιάς.

Δήμητρα Σωκράτους (συγγραφέας)

Η Δήμητρα Σωκράτους εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Εμψυχώνει εργαστήρια θεατρικού παιχνιδιού και μη τυπικής μάθησης. Συμμετέχει σε ομάδες δραματοποιημένης αφήγησης. Αποτελεί ενεργό μέλος κι εθελόντρια σε διάφορους κοινωνικοπολιτιστικούς οργανισμούς και ομάδες νεολαίας. Γράφει ιστορίες για μικρούς και μεγάλους κι ασχολείται με την ποίηση. Πήρε το Α’ Βραβείο στον 17^ο Διαγωνισμό Σύνθεσης Κυπριακού Τραγουδιού του Ραδιοφωνικού Ιδρύματος Κύπρου για το τραγούδι «Επλάνεψες με Μάνα μου» (στιχουργός, 2008). Το βιβλίο Η ΜΑΙΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΜΠΙΖΕΛΙ για μεγάλα παιδιά, αποτελεί την πρώτη της εκδοτική προσπάθεια.

Στέλλα Καραγιώργη (εικονογράφος)

Η Στέλλα Καραγιώργη είναι εικαστικός κι ερευνήτρια. Έχει κάνει σπουδές στην Τέχνη και Ιστορία της Τέχνης σε διδακτορικό επίπεδο. Το έργο της εστιάζεται στη μελέτη της προϊστορικής τέχνης της Κύπρου και την εφαρμογή των αρχαίων συμβόλων, μοτίβων και αρχετύπων στη σύγχρονη εικαστική έκφραση. Διερευνά τους παραλληλισμούς της αρχαίας τέχνης με την παιδική τέχνη και την έννοια του παιχνιδιού. Η Στέλλα είναι ενεργή στον καλλιτεχνικό χώρο με συμμετοχές σε εκθέσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Δραστηριοποιείται στη διοργάνωση εργαστηρίων και στην προσφορά συμβουλευτικών υπηρεσιών σε θέματα πολιτιστικής κληρονομιάς.

Τάσος Αριστοτέλους (παρουσίαση του βιβλίου)

Ο Τάσος Αριστοτέλους γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1955. Από το 1975 που εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο μέχρι σήμερα, ασχολείται συστηματικά με διάφορες μορφές της λογοτεχνίας (παιδική λογοτεχνία, ποίηση, ευθυμογράφημα) καθώς και με την κριτική. Η μελέτη του για την «Ιστορία της Κυπριακής Σάτιρας» θεωρείται μια από τις σημαντικότερες στον τομέα αυτό. Ποιήματά του έχουν βραβευτεί σε παγκύπριους και πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης. Έχουν μεταφρασθεί σε πολλές ξένες γλώσσες και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολόγια και άλλες εκδόσεις όπως μελέτες, κ.τ.λ.  Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Λεμεσού «Βασίλης Μιχαηλίδης» (πρώην αντιπρόεδρος), της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου, της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού (πρώην πρόεδρος), τακτικό μέλος της Πανελλήνιας Εταιρείας Λόγου και Τέχνης, της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος και του Συνδέσμου Εκδοτών Κύπρου. Διευθύνει τις Εκδόσεις Αναστάση Αριστοτέλους και εκδίδει στη Λεμεσό το περιοδικό «Θέματα». Είναι παντρεμένος και πατέρας δυο παιδιών. Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται ως ένας φίλος των βιβλίων που όταν δε βρίσκει τα βιβλία που θέλει να διαβάσει, κάθεται και τα γράφει ο ίδιος.