Κυρία Δημητρίου,
σας γράφει ένας χαμηλοσυνταξιούχος από την Πάφο. Δεν είμαι πολιτικός ούτε
φανατικό κομματικό στέλεχος. Είμαι ένας από τους ανθρώπους που δεν μετρούν την
πολιτική με ποσοστά και δημοσκοπήσεις, αλλά με τη σύνταξη που μπαίνει στο τέλος
του μήνα και με τα έξοδα που πρέπει να πληρωθούν.
Παρακολουθώ, όμως, την πολιτική και θα ήθελα να σας καταθέσω μια σκέψη ενόψει
των προεδρικών εκλογών του 2028.
Οι βουλευτικές εκλογές του 2026 επιβεβαίωσαν ότι ο ΔΗΣΥ παραμένει η ισχυρότερη
πολιτική δύναμη στο Κοινοβούλιο, με 27,1% και 17 έδρες.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι κάθε ψηφοφόρος που ψήφισε ΔΗΣΥ το 2026 είναι
δεδομένος για τις προεδρικές του 2028.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η κατηγορία των ψηφοφόρων που στις προεδρικές εκλογές
του 2023, την πρώτη Κυριακή, επέλεξαν τον Νίκο Χριστοδουλίδη και στις
βουλευτικές εκλογές του 2026 επέστρεψαν στον ΔΗΣΥ. Η πολιτική τους συμπεριφορά
δείχνει κάτι απλό: η ψήφος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός κόμματος.Και υπάρχει
εδώ μια ακόμη παράμετρος που, κατά τη γνώμη μου, αξίζει ιδιαίτερη προσοχή.
Καθώς ανάμεσα στους ψηφοφόρους του ΔΗΣΥ υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να
βλέπουν τον Νίκο Χριστοδουλίδη ως την προτιμητέα τους επιλογή για το 2028,
είναι σίγουρο ότι θα συμμετάσχουν στις εσωκομματικές διαδικασίες του ΔΗΣΥ για
να στηρίξουν έναν υποψήφιο που, κατά την κρίση τους, δεν θα είναι ισχυρότερος
από τον Χριστοδουλίδη.
Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσαν να επιχειρήσουν να προστατεύσουν τον πολιτικό
τους εκλεκτό, χωρίς να εγκαταλείψουν τον ΔΗΣΥ στις βουλευτικές εκλογές.
Γι’ αυτό και η ηγεσία του ΔΗΣΥ δεν πρέπει να θεωρήσει όλους αυτούς τους
ψηφοφόρους δεδομένους.
Ο ψηφοφόρος του 2028 δεν θα θυμάται μόνο τι ψήφισε το 2026. Θα κρίνει κυρίως
από όσα έζησε μέχρι τότε.
Και ιδιαίτερα ο χαμηλοσυνταξιούχος.
Για εμάς η πολιτική είναι η σύνταξη, οι τιμές των τροφίμων, το ηλεκτρικό ρεύμα,
τα έξοδα του σπιτιού και, πάνω απ’ όλα, η αξιοπρέπεια.
Γι’ αυτό και το θέμα των συντάξεων δεν είναι μια ακόμη προεκλογική υπόσχεση.
Τον Ιούνιο, μετά τη συμφωνία του ΔΗΣΥ με την Άμεση Δημοκρατία, τέθηκε δημόσια η
πρόταση οι χαμηλές συντάξεις να ευθυγραμμιστούν με τον κατώτατο μισθό, που
σήμερα ανέρχεται στα €1.088. Η ίδια η κ. Δημητρίου δήλωσε ότι, σύμφωνα με τις
μελέτες που έχουν γίνει, κάτι τέτοιο μπορεί να είναι εφικτό χωρίς να
διακυβεύεται η βιωσιμότητα του Ταμείου.
Τώρα η κυβέρνηση προωθεί τη δική της συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, με στόχο την
ενίσχυση κυρίως των χαμηλοσυνταξιούχων.
Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται το ερώτημα που θα κληθεί να απαντήσει ο ΔΗΣΥ:
Θα διεκδικήσει έμπρακτα αυτό που υποσχέθηκε στους χαμηλοσυνταξιούχους ή θα
αφήσει το θέμα αποκλειστικά στην κυβέρνηση;
Γιατί ο χαμηλοσυνταξιούχος παρακολουθεί.
Μπορεί να μη διαμαρτύρεται δυνατά. Μπορεί να μην έχει τη δύναμη των οργανωμένων
ομάδων. Αλλά θυμάται.
Και το 2028 δεν θα αναρωτηθεί ποιος έκανε την καλύτερη προεκλογική ομιλία.
Θα αναρωτηθεί:
Βελτιώθηκε η ζωή μου; Με άκουσε κανείς; Με σεβάστηκαν;
Αυτές οι τρεις ερωτήσεις μπορεί να αποδειχθούν ισχυρότερες από οποιαδήποτε
προεκλογική εξαγγελία.
Κυρία Δημητρίου,
οι εποχές του ισόβιου κομματικού ψηφοφόρου έχουν σε μεγάλο βαθμό περάσει. Ο
σημερινός πολίτης συγκρίνει, αμφισβητεί και αποφασίζει κάθε φορά από την αρχή.
Ο ψηφοφόρος που ψήφισε ΔΗΣΥ το 2026 μπορεί να ψηφίσει ξανά ΔΗΣΥ το 2028. Μπορεί
να επιστρέψει στον Χριστοδουλίδη. Μπορεί να επιλέξει κάποιον άλλον. Μπορεί
ακόμη και να μην ψηφίσει.
Ο ΔΗΣΥ έχει ιστορία, οργάνωση και σημαντική εκλογική βάση. Έχει, επομένως, και
την ευκαιρία να κερδίσει ξανά εκείνους που απομακρύνθηκαν και να κρατήσει
εκείνους που ίσως απομακρυνθούν.
Αλλά αυτό δεν θα γίνει με την ανάμνηση του παρελθόντος. Θα κριθεί από το παρόν.
Από το αν ο πολίτης αισθάνεται ότι τον ακούν. Από το αν βλέπει πράξεις. Και
κυρίως από το αν αισθάνεται ότι η πολιτική υπηρετεί τον άνθρωπο.
Γι’ αυτό θα σας έδινα μία μόνο συμβουλή:
Μην ακούτε μόνο εκείνους που σας χειροκροτούν. Ακούστε περισσότερο εκείνους που
δυσκολεύονται.
Εκεί βρίσκεται η πραγματική κοινωνία.
Μιλήστε για τις χαμηλές συντάξεις και για τη δέσμευση που αναλάβατε απέναντι
στην Άμεση Δημοκρατία. Οι χαμηλοσυνταξιούχοι περιμένουν να δουν αν αυτή η
δέσμευση θα γίνει πράξη. Μην τηρείτε σιγήν ιχθύος.
Πιστεύω πως όσα σας συμβουλεύω τα γνωρίζετε ήδη. Πρέπει, όμως, να τα πείτε
δυνατά, ώστε να τα ακούσουν οι ψηφοφόροι.
Γιατί στην πολιτική, όσα δεν λέγονται καθαρά και δημόσια, δύσκολα πείθουν ότι
υπάρχει πραγματική πρόθεση να γίνουν πράξη.
Και ίσως εκεί βρίσκεται και ένα μεγάλο μέρος της απάντησης για το αποτέλεσμα
των προεδρικών εκλογών του 2028.
Γιατί στο τέλος δεν θα αποφασίσουν οι κομματικοί μηχανισμοί.
Θα αποφασίσει ο πολίτης.
Και ο χαμηλοσυνταξιούχος, όπως όλοι οι άλλοι, έχει μία μόνο ψήφο.
Μια ψήφο που μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ
