ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΧΛΩΡΑΚΑ

Το Σάββατο 17 Νοεμβρίου έγινε η τελετή για την επίσημη έναρξη της λειτουργίας μιας νέας επιχείρησης ενός καταστήματος υπο την επωνυμία «So sweet – Present», από μια νέα γυναίκα επιχειρηματία, στη Χλώρακα.

Πρόκειται για ένα νέο κατάστημα δώρων καθώς και υγιεινών παραδοσιακών βιολογικών γλυκών, που προσφέρονται σε λιανική και χοντρική τιμή, σε μικρές ή και μεγάλες ποσότητες για δώρα ή και πάρτυς.

Το νέο κατάστημα που την ημέρα των εγκαινίων ήταν η πρεμιέρα της έναρξης της λειτουργίας του, έμεινε στο μυαλό των καλεσμένων έντονα, όχι μόνο για τα προϊόντα του, αλλά και από την ομιλία του προέδρου της κοινότητας Κλεόβουλου Παπακώστα που τέλεσε τα εγκαίνια. Όπως δήλωσε, «το κατάστημα που ανοίγει στους σημερινούς καιρούς κόντρα στην οικονομική κρίση από μια νέα κοπέλα κάτοικο της Χλώρακας, πρεπει να αγκαλιαστεί και να βοηθηθεί από τον κόσμο, γιατι πρόκειται για μια εξαιρετική νέα της κοινότητας μας που οι πελάτες πρεπει να την εμπιστευτούν και να την στηρίξουν.

Η καθ όλα αξιόλογη Μαρία Χαραλάμπους πτυχιούχος διατροφολόγος – διαιτολόγος, μια νέα επιστήμονας, κάνει σήμερα μια νέα αρχή με μια νέα επιχείρηση που διαθέτοντας τον κατάλληλο εξοπλισμό, την όμορφη παρουσίαση των δώρων και των γλυκών εδεσμάτων, προσφέροντας  τις καλύτερες οικονομικές λύσεις, δημιουργώντας γαστριμαργικούς θριάμβους και χαρίζοντας μοναδικές απολαύσεις, και ακόμα συμβουλεύοντας για τη δίαιτα και τη διατροφή μας, είμαι σίγουρος ότι θα έχει τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει και τον πιο δύσκολο πελάτη. Θα μπορούμε όλοι να προμηθευόμαστε ωραία δώρα για τους φίλους μας και τους γνωστούς μας, αρκετά από τα οποία είναι δημιουργήματα της ιδιοκτήτριας Μαρίας Χαραλάμπους»

17 Νοέμβρη 1973 –διήγημα–



ΤΟ ΠΛΟΙΟ ΚΝΩΣΣΟΣ

 Κατέβηκα από το πλοίο «Κνωσός» και πάτησα τα χώματα της ιερής Ελλάδας, της μεγάλης πατρίδας της μάνας αιώνιας γης όλων των σοφών του κόσμου και των μεγάλων ηρώων. Της τιμημένης λεβεντομάνας που γέννησε τους προγόνους μου που έμαθα να αγαπώ από μικρό παιδί και να τιμώ, γι αυτήν που έδωσα όρκο στο στρατό να δώσω το αίμα μου άν μου το ζητούσε…

Αυτά σκεφτόμουν και αναρριγούσα από συγκίνηση καθώς έσκυβα και φιλούσα τα άγια χώματα της.

Έτσι έμαθα να σκέφτομαι, με αυτά τα νάματα αναγιώθηκα, ήταν το μεγάλο πιστεύω μου, ένα πιστεύω που στην πορεία θα ανακάλυπτα ότι ήταν κούφιες ιδέες που μου εμφύτευσαν στη ψυχή οι γονείς μου, οι χωριανοί μου και οι δάσκαλοι μου. Στη μεγάλη μου πορεία που άρχισα στα δεκαενιά μου χρόνια, θα ανακάλυπτα ότι την Ελλάδα του φωτός την κατάντησαν χώρα του σκότους, και από αγαπημένη μάνα πατρίδα, μια Μάνα που έτρωγε τα παιδιά της και που την έδεσαν χειροπόδαρα προδότες και απάτριδες, όρνια αρπακτικά, υπάλληλοι πολυεθνικών  και άβουλα ανθρωπάκια χειρότερα από κοράκια.

Στάθηκα στην προβλήτα του λιμανιού την γεμάτη γερανούς που ξεφόρτωναν καλαμπόκι και σιτάρι απο τα φορτηγά πλοία που ήταν δεμένα στον ντόκο, και έριξα το βλέμμα μου ένα γυρω και είδα θεόρατες πολυκατοικίες να σκιάζουν όλο τον Πειραιά ενώ ο ήλιος έστελνε τις πρωινές του ακτίνες ανάμεσα από τα πανύψηλα κτίρια.

Είχα ρωτήσει και ήξερα, εκεί που άραξε το πλοίο απέναντι ο μεγάλος δρόμος ήταν η ακτή Μιαούλη. Η χρυσή περιοχή του λιμανιού του Πειραιά που είχε ιστορία γραμμένη με χρυσό και πετρέλαιο. Που στα πολυώροφα κτίρια από γυαλί και τσιμέντο λειτουργούσαν χιλιάδες ναυτιλιακές εταιρείες με γραφεία πνιγμένα στην πολυτέλεια και που απασχολούσαν χιλιάδες υπαλλήλους. Εκεί θα ρωτούσα, εκεί θα εύρισκα δουλειά στα πλοία, δεν ήταν δύσκολο μου είχαν πει. Ήμουν καθησυχασμένος με όσα ήξερα, γιατί άλλως πως, αλλοίμονο, ήμουν απένταρος, δεν θα ήξερα τι θα απογινόμουν μέσα στα άγνωστα μέρη και στους άγνωστους ανθρώπους.

Παρ όλα αυτά σκεφτόμουν, ότι και να συνέβαινε, αφου η γλώσσα ήταν κοινή, η Ελληνική εδώ στα ξένα, θα το πάλιωνα, ήμουν αποφασισμένος…

Έστεκα και κοίταζα τον ήλιο προσπαθώντας να προσανατολιστώ, να καταλάβω σε ποια μεριά έπεφτε η Αθήνα και ο Παρθενώνας, όταν ξάφνου άκουσα παραδίπλα μου κουβέντες με Κυπριακή λαλιά. Ήταν ένας νέος που κουβέντιαζε με ένα παπά. Με είδε που έστεκα και τον κοίταζα, με ρώτησε, γνωριστήκαμε, βρεθήκαμε κοντοχωριανοί. Ήταν ένας φοιτητής από την Κάτω Πάφο, ο Ανδρέας Παπάζωσιμας που σπούδαζε Οικονομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήρθε στο λιμάνι για να παραλάβει έναν δικό του άνθρωπο. Με προσκάλεσε για καφέ σε ένα καφενείο δίπλα στην ακτή Μιαούλη. Ήταν ένα μέρος που είχα ακούσει από την Κύπρο ότι σύχναζαν ναυτικοί, κυρίως Κύπριοι. Όταν είπαμε πολλά και γνωριστήκαμε καλά, ο Ανδρέας αποδείχτηκε ένας νέος με πολλή ευγένεια που με προσκάλεσε για οτιδήποτε δύσκολο να μην διστάσω να του γυρέψω βοήθεια. Ήταν μια πρόσκληση που εκ των υστέρων αποδείχτηκε πολύ βοηθητική και σωτήρια για μένα, διότι η εξεύρεση εργασίας στα καράβια δεν ήταν όπως περίμενα. Όταν άρχισα να ρωτώ για δουλειά απο γραφείο σε γραφείο, με απογοήτευση διαπίστωσα ότι υπήρχε μεγαλη κρίση στο επάγγελμα του ναυτικού. Ξεποδαριάστηκα ανεβοκατεβαίνοντας σκάλες από πολυκατοικία σε πολυκατοικία προσπαθώντας να βρω μπάρκο.

Η μέρα πέρασε όλη, ήρθε το δείλι, δεν είχα καταφέρει τίποτα.Έλπιζα ότι θα έβρισκα αμέσως δουλειά γιατί ήμουν

απένταρος, δεν είχα χρήματα ούτε για φαγητό, ούτε για ξενοδοχείο. Απελπισία με κυρίευσε, άλλως πως μου τα είπαν, άλλως πως τα βρήκα. Όμως μες την απελπισία μου, δόξασα το Θεό που βοήθησε και γνώρισα τον Ανδρέα, ήταν μια παρηγοριά μες τη πολλη σκοτούρα μου, έλπιζα να με φιλοξενούσε, εξ άλλου ο ίδιος από μόνος του είχε την καλοσύνη να μου προτείνει τη βοήθεια του. Μπήκα σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο και του τηλεφώνησα. Με ανακούφιση τον άκουσα στην άλλη γραμμή να λέει εμπρός. Του εξήγησα την δύσκολη κατάσταση στην οποία ευρισκόμουν, και αμέσως πρόθυμα, μου απάντησε να τον περιμένω στο καφενείο της Βοσκοπούλας, και σε μια ώρα περίπου, θα ερχόταν να με βρεί.

Πράγματι ήρθε, με είδε κατσουφιασμένο και στενοχωρημένο, και με ένα πλατύ χαμόγελο μου είπε να μην στενοχωριέμαι και όλα θα πάνε καλά. Μπήκαμε στο ηλεκτρικό τρένο και ανεβήκαμε στην πλατεία Ομόνοιας. Περπατήσαμε κάμποση απόσταση ως την πλατεία Συντάγματος και μπήκαμε σε ένα λεωφορείο με κατεύθυνση του Ζωγράφου που ήταν το σπίτι του καινούργιου μου φίλου του Ανδρέα Παπάζωσιμα.

Με φιλοξένησε, με βοήθησε, με ταΐσε, με ξενάγησε, αν δεν ήταν αυτός δεν ξέρω τι θα απογινόμουν. Κάθε μέρα κατέβαινα στον Πειραιά ψάχνοντας για δουλειά, όμως χωρίς αποτελεσμα. Στις πολλές μέρες, με μεγάλη δυσκολία και ένα φτηνό μεροκάματο σαράντα πέντε λιρών της Αγγλίας, κατάφερα να βρω μπάρκο. Ήταν ένα μικρό καράβι δυόμιση χιλιάδων τόνων, ήταν το "San Denis" της εταιρείας Φραγκίστας. Ήταν Παρασκευή 16 Νοεμβρίου σούρουπο, υπόγραψα συμβόλαιο εργασίας με τη πλοιοκτήτρια εταιρεία και πήρα το ηλεκτρικό να επιστρέψω στην Αθήνα.

Βγαίνοντας από τον υπόγειο σταθμό της Ομόνοιας έπεσα πανω σε ένα μεγάλο πλήθος κόσμου που φώναζε και διαδήλωνε για ελευθερία. Ήταν ουρές φοιτητών που είχαν συναχτεί έξω από το Πολυτεχνείο, που μεγάλωσαν και κατέκλυσαν όλη την κεντρική Αθήνα. Μαζί τους εργάτες τραγούδαγαν «πότε θα κάνει ξαστεριά».

Ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου, η εξέγερση των φοιτητών, της νεολαίας και ολόκληρου του ελληνικού λαού κατά της χουντικής τυραννίας. Εκείνη τη μέρα παραμονή του Σαββάτου 17 Νοέμβρη, άρχισαν οι συγκρούσεις με την αστυνομία. Όταν η μεγαλη διαδήλωση που σχηματίστηκε κατευθύνθηκε προς το Πολυτεχνείο, η αστυνομία άρχισε να κτυπά. Τεθωρακισμένα εμφανίστηκαν και ένα τανκ έριξε κάτω την πύλη παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο και καταλαμβάνοντας το Πολυτεχνείο. Πυροβολισμοί έπεφταν και μάχες γίνονταν σώμα με σώμα. Τα δακρυγόνα γέμισαν την ατμόσφαιρα κάνοντας τα πλήθη να τρέχουν να γλυτώσουν.

Εγκλωβισμένος μέσα στο ανώνυμο πλήθος που επαναστατούσε και πολεμούσε για την Ελευθερία του, βρέθηκα εκείνο το βράδυ να παρακολουθώ τη βαναυσότητα των αστυνομικών και των στρατιωτών ενάντια στον Ελληνικό λαό που ζητούσε μονο Δημοκρατία.

Με τίμημα μόνο την εισπνοή δακρυγόνων, κατάφερα απο τοίχο σε τοίχο και ξέφυγα από το πλήθος πρώτα τρέχοντας και ύστερα περπατώντας με γοργό βάδισμα στις σκιές των κτιρίων. Διάνυσα περπατητός την μακρινή απόσταση ως του Ζωγράφου ξεφεύγοντας από τον κίνδυνο της επανάστασης στην οποία όπως μάθαμε την άλλη μέρα από φοιτητές, οι αστυνομικοί πυροβολούσαν στα τυφλά στο ανώνυμο πλήθος που διαδήλωνε.

Εκείνη τη μέρα αποχαιρέτησα το φίλο μου, πήρα το λεωφορείο και κίνησα για την Ελευσίνα που στο λιμάνι της ήταν αγκυροβολημένο το φορτηγό πλοίο "San Denis". Θα ήταν το σπίτι μου για τους επόμενους εφτά μήνες. Ήταν ένα μικρό πλοίο που όταν σαλπάραμε το ένιωσα να είναι έρμαιο σε κάθε τρικυμία και κύμα και να μου βγαίνουν τα σωθικά από το ανάποδο του ταρακούνημα, που όμως εκ των υστέρων είδα ότι όλη η ταλαιπωρία ήταν άξια κόπου. Διότι  να είναι κάποιος ταξιδευτής, να βλέπει καινούργιες χώρες και νέα μέρη ξωτικά, παράξενα μα και ωραία πραγματα, είναι μεγάλο ζήτημα.

ΕΝΑΣ ΚΑΛΟΣ ΙΕΡΕΑΣ

Ο πατέρας του ήταν ένας ευσεβής ιερέας με υψηλά ιδανικά και ηθικές αρχές αφοσιωμένος στες Άγιες και ιερές παρακαταθήκες της Χριστιανικής πίστης. Αγαπημένος του προστάτης και Άγιος ήταν ο Απόστολος Ανδρέας που σύμφωνα με την παράδοση είχε ταξιδέψει μέχρι τις ανατολικές ακτές της Κύπρου με ένα καράβι και διδάσκοντας το θείο λόγο και κάνοντας πολλά θαύματα, έφερε πολλούς ανθρώπους στο δρόμο του Χριστού. Γι αυτόν τον αγαπημένο του Άγιο και θέλοντας να τον τιμήσει, ονόμασε τον αγαπημένο του γιο με το ίδιο όνομα.

Όσο μεγάλωνε ο Ανδρέας, η ζωή του ήταν κατά Κύριον και ευάρεστη εις τον Θεόν. Ζούσε αυστηρή ζωή, και σε νεαρή ηλικία γράφτηκε και σπούδασε στην Ιερατική σχολή Κύπρου. Παρέμεινε λαϊκός μέχρι τον θάνατο του πατέρα του, οπότε χειροτονήθηκε ιερέας και συνέχισε το Θεάρεστο έργο της δοξολογίας του Κυρίου ημών Χριστού και Θεού.

Η ζωή του ήταν σκληρή και δύσκολη τα πρώτα χρόνια της ιεροσύνης του. Με ένα πολύ πενιχρό μισθό εκείνους τους δύσκολους και πέτρινους καιρούς και έχοντας να συντηρήσει σύζυγο και παιδιά, αναγκαζόταν να εργάζεται ταυτόχρονα ως γεωργός, ένα επάγγελμα πολύ σκληρό, που δεν του άφηνε καθόλο χρόνο να αναπαύεται. Παρ όλα αυτά, αγαπούσε την εκκλησία και την υπηρετούσε πιστά, και την κλίση του προς τον Θεό και το Ευαγγέλιο την έδειχνε εμπράκτως. Η καρδιά του ευφραινόταν και αγαλλιούσε όταν τις Κυριακές και τις άλλες γιορτές το μικρό παρεκκλήσι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο οποίο ιερουργούσε γέμιζε κόσμο και με κατάνυξη οι πιστοί τον παρακολουθούσαν να τελεί τη θεία λειτουργία. Ήταν η μεγαλύτερη του ευχαρίστηση γιατι ένιωθε ότι οι διδαχές του έπιαναν τόπο στις καρδιές των ανθρώπων και τους παρακινούσαν να συναθροίζωνται αθρόα στο μικρό εκκλησάκι…

 

Μα ύστερα, δυστυχώς ακολούθησαν χρόνια δύσκολα, επήλθε Εθνικός διχασμός, ο κόσμος χωρίστηκε σε δύο παρατάξεις και η εκκλησία διχάστηκε κι αυτή.

Τα μίση φώλιασαν στις καρδιές των ανθρώπων, ξέχασαν την πίστη τους και στράφηκαν εναντίον του Θεού, των εκκλησιών και του καλού ιερέα.

Τον κατηγόρησαν και τον διαπόμπευσαν, τον σπίλωσαν και τον ύβρισαν, τον έκαναν να αισθάνεται δυστυχής και τον έριξαν στη βάσανο της μοναξιάς και της απομόνωσης.

Πέρασε δύσκολες στιγμές καθότι κακοί άνθρωποι διέσπειραν κακολογίες και κατηγορίες εις βάρος του. Αποτέλεσμα η εκκλησία του άδειασε από πιστούς και παρέμεινε μόνος με την απελπισία να τον κατακλύζει και την στενοχώρια να τον βασανίζει. Στις προσευχές του παρακαλούσε το Θεό να τον φωτίσει τι να κάμει, αλλά απάντηση δεν έπαιρνε. Ο καιρός περνούσε, συνέχιζε να πηγαίνει στο παρεκκλήσι του Μιχαήλ Αρχαγγέλου και να λειτουργεί μοναχός χωρίς εκκλησίασμα, ενώ πολλές φορές οι κακοί άνθρωποι που έχασαν την πίστη τους και η καρδιά τους γέμισε κακία και πολιτικό φανατισμό, του έκλειναν τον δρόμο και δεν του επέτρεπαν την είσοδο στο μικρό εκκλησάκι. Πονούσε η καρδιά του και διερωτοταν άν αυτός ήταν άδικος και οι άλλοι δίκαιοι. Ήταν απαρηγόρητος, αλλά με καρτερία υπέμενε τα δεινά και στις προσευχές του συνέχιζε να παρακαλεί τον Μιχαήλ Αρχάγγελο να του φανερωθεί και να του δώσει συμβουλή.

Ώσπου μια νύχτα ήρθε στ όνειρο του ο Αρχάγγελος και όπως στη γένεση του κόσμου κραύγασε το στώμεν καλώς, έτσι και τώρα του φώναξε, ότι -εάν για τον άνθρωπο που γι αυτόν ο Θεός θυσιάστηκε, από αυτόν υβρίστηκε, ταπεινώθηκε, πόνεσε αλλά στο τέλος ονομάστηκε Σωτήρ, έτσι και αυτός δεν θα έπρεπε να κρίνει τον εαυτό του από τις πράξεις των άλλων, αλλά από τις δικές του, και στο τέλος σίγουρα θα ερχόταν η σωτηρία και η επιβράβευση-

Παίρνοντας θάρρος από την Αγγελική φανέρωση, αποφάσισε να ψάξει άλλους τόπους για να συνεχίσει το λειτούργημα στο οποίο είχε ταχθεί.

Έτσι μια σκυθρωπή μέρα κάποιου Φθινοπώρου, επιβιβάστηκε με την οικογένεια του σε ένα επιβατικό πλοίο και εγκατέλειψε το νησί του. Πήγε στη μακρινή χώρα της Ελλάδας όπου αναζήτησε και βρήκε εργασία σε ένα μακρινό χωριό των συνόρων.  

Με πολλή υπομονή, εγκαρτέρηση, όρεξη και πείσμα, αφοσιωθηκε στο θείο εκκλησιαστικό  του έργο, και πολύ σύντομα είδε με ευχαρίστηση το εκκλησίασμα σιγά σιγά να πληθαίνει και να γεμίζει την εκκλησία. Ένιωθε ευχαριστημένος. Βολεύτηκε οικογενειακά σ ένα ευρύχωρο σπιτάκι που του παραχώρησαν, και η αμοιβή του ήταν καλή. Περνούσε μια ήρεμη οικογενειακή ζωή, και  ταυτόχρονα με την εργασία του, γράφτηκε στο Ποιμαντικό τμήμα του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης σπουδάζοντας και παίρνοντας πτυχίο Θεολογίας.

Ήταν ευχαριστημένος και πεπεισμένος ότι ο Αρχάγγελος που του φανερώθηκε εκείνη τη νύχτα στ όνειρο του, τον έβγαλε από τη μοναξιά της απομόνωσης και τον βοήθησε να βρει νέο ποίμνιο, ίσως καλύτερο από το προηγούμενο.

Τα χρόνια περνούσαν και ο καλός ιερέας μορφωμένος πλέον με δίπλωμα πανεπιστημίου και με τη χάρη και φώτιση του Θεού, έγινε ένας πολύ σπουδαίος και σεβαστός κήρυκας του Ευαγγελίου. Έπρεπε να μην έχει κανένα παράπονο, όμως μέσα του η νοσταλγία τον έτρωγε και οι θύμισες του τόπου που γεννήθηκε τον τραβούσαν και τον έκαναν να νοσταλγεί ακόμα και τους κακούς ανθρώπους που τον διαπόμπευσαν. Όσοι έζησαν στη ξενιτιά ξέρουν από νοσταλγία, και είναι άνθρωποι που αγαπούν την πατρίδα τους περισσότερο από τους άλλους, είναι ο λόγος της απομάκρυνσης τους από αυτούς που αγάπησαν, και από αυτούς που συνδέθηκαν με τον κάθε τρόπο. Όμως δεν του πέρασε η σκέψη της επιστροφής καμιά φορά, αφού είχε φτιάξει μια καινούργια ζωή στα ξένα μέρη, μια ζωή καλή που παράπονο κανένα δεν είχε, παρά μόνο μεγάλη ευχαρίστηση είχε.

Ήταν ένα πρωινό καλοκαιρινό, πρωί με το χάραμα σκούντησε τη γυναίκα του που ακόμα κοιμόταν, και της είπε να ετοιμαστούν και θα γυρίσουν πίσω στο χωριό τους, στον τόπο τους, στα μέρη που γεννήθηκαν και αναγιώθηκαν. Η γυναίκα του έμεινε σαστισμένη να τον κοιτάζει αγουροξυπνημένη, αλλά βλέποντας το φωτισμένο πρόσωπο του να λάμπει από αποφασιστικότητα, δεν μίλησε, παρά μόνο κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Ήξερε καλά τον άντρα της, ήξερε το σαράκι της νοσταλγίας που τον έτρωγε, και τη στιγμή αυτή την περίμενε από πάντα, ήταν σίγουρη ότι θα ερχόταν.

Φόρτωσαν τα πράγματα τους σε ένα φορτηγό πλοίο της γραμμής και επέστρεψαν. Ο Εθνικός διχασμός είχε τελειώσει και οι άνθρωποι ηρέμησαν και μετανόησαν, γιατι η διχόνοια που τους προέκυψε επέφερε πολλά δεινά στον τόπο τους. Βρήκαν ευκαιρία και αιτία οι βάρβαροι Τούρκοι και εισέβαλαν πάνοπλοι σφάζοντας, βιάζοντας και σκοτώνοντας και κατακτώντας το μισό νησί.

Το 1987 λοιπόν, επιστρέφει στην Κύπρο και αναλαμβάνει την ενορία της Χλώρακας. Ταυτόχρονα  διορίζεται ως καθηγητής Θεολογίας και διδάσκει σε διάφορα Γυμνάσια. Από τότες μέχρι και σήμερα 2012, υπηρετεί με περηφάνια και προσφέρει με επιτυχία τις ποιμαντικές του υπηρεσίες στην κοινότητα της Χλώρακας. Ο καθεδρικός ναός της Παναγίας της Χρυσοαιματούσας τις Κυριακές γεμίζει ασφυκτικά, οι πιστοί τον σέβονται και τον θεωρούν πρότυπο ιερέως που με τη μεγάλη του μόρφωση και την πολύχρονη του πείρα, εμπεδώθηκε στις καρδιές τους και με κατάνυξη ζητούν την ευλογία του και τη συμβουλή του.

Τώρα σε μεγάλη ηλικία πλέον, κάποτε μόνος του καθισμένος στο καφενείο του χωριού του, αναπολεί και φέρνει στη θύμηση του όλα τα περασμένα. Νιώθει δικαιωμένος και ευχαριστημένος και μια απέραντη ευγνωμοσύνη στον Άγιο Αρχάγγελο που του φανερώθηκε στον ύπνο του και τούδωσε κουράγιο και εγκαρτέρηση τις δύσκολες εποχές που τον είχε ανάγκη. Σε λίγες μέρες ξέρει, είναι η γιορτή του και όπως κάθε φορά λογαριάζει να τον δοξολογήσει μεγαλόπρεπα καθώς του αρμόζει.

ΑΚΡΙΤΑΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
Η ΕΤΗΣΙΑ ΧΟΡΟΕΣΠΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΑΚΡΙΤΑΣ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012, πραγματοποιήθηκε στο κέντρο ΜΕΛΑΝΟΣ στη Χλώρακα η Ετήσια Χοροεσπερίδα του αθλητικού σωματείου ΑΚΡΙΤΑΣ, η οποία όπως αναμενόταν σημείωσε εξαιρετική επιτυχία.

Στην εκδήλωση απηύθυναν χαιρετισμό ο Πρόεδρος του σωματείου κ. Λουκάς Γιουκάς, ο οποίος αναφέρθηκε στα σημαντικότερα γεγονότα που αφορούσαν το σωματείο στη χρονιά που πέρασε. Τόνισε το ρόλο των μελών, των υποστηριχτών και των χορηγών για την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία και επιβίωση του συλλόγου μέσα στους δύσκολους οικονομικούς καιρούς που περνά ο τόπος.

Διαβεβαίωσε την ανεξαρτησία του σωματείου από κόμματα και ιδεοληψίες και ευχαρίστησε όλους τους παρευρισκομένους, ιδιαίτερα δε, τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ και υποψήφιο πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη που δέχτηκε να είναι υπό την αιγίδα του η χοροεσπερίδα, ευχαρίστησε επίσης τους προέδρους Κλεόβουλο Παπακώστα και Σωτήρη Ζίγκα για την παρουσία τους, την βοήθεια τους και την στήριξη τους.

Την σύναξη χαιρέτησε επίσης ο κοινοτάρχης Χλώρακας Κλεόβουλος Παπακώστας ο οποίος τόνισε ότι θα συνεχίσει την πολιτική των προκατόχων του και με αγάπη αυτός και οι κοινοτικοί σύμβουλοι θα στέκονται δίπλα στο σωματείο και θα το στηρίζουν οικονομικά, βεβαίως στα μέτρα των σημερινών οικονομικών δυνατοτήτων που επικρατούν στην σημερινή κοινωνία.

Ο υποψήφιος πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης σε σύντομο χαιρετισμό του, αφού ευχαρίστησε για την πρόσκληση, κάλεσε όλους ανεξάρτητα από κόμματα να στηρίξουν το σωματείο, και χαιρέτησε το επίτευγμα των όσων ιθυνόντων μέχρι σήμερα να κρατήσουν τον ΑΚΡΙΤΑ ανεξάρτητο σωματείο μακριά από κόμματα, και κοντά στην ευγενική άμιλλα του αθλητισμού και μόνον. Στη διάρκεια της ομιλίας του σε σχέση με την προεδρολογία, δήλωσε ότι έχει κάθε λόγο να θέλει να αφήσει το στίγμα του ως Πρόεδρος που ξεπέρασε τα βαρίδια του παρελθόντος και τις αγκυλώσεις και παθογένειες που επισωρεύθηκαν στο σημερινό σύστημα διακυβέρνησης.

ΤΟ ΜΝΗΜΑ

Απόσπασμα από τον δεύτερο τόμο του βιβλίου του Χριστάκη Ταπακούδη «ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ»

ΤΟ ΜΝΗΜΑ

Ο Χαρίλαος και ο Γιώρκος έσκαβαν το τάφο, εκεί στο βόρειο μέρος του μικρού νεκροταφείουν. Η δουλειά τους δεν ήταν ευχάριστη. Τα αισθήματά τους ήταν βαρειά, δεν μιλούσαν. Κυριακή. Ποια Κυριακή; Μήπως όλες οι μέρες δεν ήταν οι ίδιες για το Χάρο, που κατέβαινε και θέριζε χωρίς να σκοτίζεται, χωρίς να χαρίζεται ούτε σε γέρο ούτε σε νέο; Ο Γιώρκος ήταν λίγο κερχελές και πήγαινε να πεί καμιά κουβέντα, όμως ο Χαρίλαος τον σταματούσε με μια αυστηρή ματιά. Τέτοιες ώρες οι κουβέντες είναι αχρείαστες. Να βγάζεις μνήμα για νέους ανθρώπους και να έχεις και όρεξη για κουβέντες είναι από τα ανήκουστα. Του έκοβε λοιπόν τη φόρα κι ας τον παρεξηγούσε.

Τους αγγάρεψαν πρωΐ-πρωΐ, βρήκε το Νικολούϊ το Χαρίλαο. Ήταν λουσμένος στα κλάματα με το κακό που τον βρήκε. Εκείνο και την οικογένειά του. Όλο το χωριό. Αφού δυό νέοι άνθρωποι εκτελέστηκαν χωρίς έλεος, χωρίς να τους δοθεί μια τελευταία ευκαιρία να διαφύγουν. Όλο το χωριό ένοιωθε την ενοχή, εκείνο το μουγγό πρωϊνό,γιατί μπροστά στα μάτια όλων έγινε το κακό και κανείς δεν άπλωσε το χέρι, ούτε σήκωσε φωνή να το αποτρέψει. Ο Παπάκλεόβουλος πήγε στην εκκλησία χωρίς να κτυπήσει τη καμπάνα και  την ώρα της δοξολογίας κανένας επίτροπος δεν πήγε να τραβήξει το σκοινί της. Ο κόσμος όμως εκκλησιάστηκε, η μικρή, παλιά εκκλησία της Παναγίας δεν τους χώραγε όλους, γέμισε και η πλατεία, ήταν γεμάτες και οι βεράντες των καφενείων που ήταν γύρω από τη πλατεία. Η φωνή του παπά και των ψαλτάδων δεν έβγαινε ως έξω όμως όλοι έσκυβαν με ευλάβεια σαν να άκουγαν τις ψαλμουδιές και μετείχαν στη θεία ευχαριστία. Άλλωστε ήξεραν τη σειρά της Κυριακάτικης λειτουργίας. Όλες τις Κυριακές, από τότε που άρχισε ο Αγώνας, έτσι γινόταν, μα πιο πολύ εκείνη τη Κυριακή.

Το Νικολούϊ είπε στο Χαρίλαο να βρεί ακόμα ένα να τον βοηθήσει και να σκάψουν το τάφο, καθώς έπρεπε και τον πλήρωσε και προκαταβολικά. Δέκα σελίνια και για τους δυό. Σκέφτηκε ο Χαρίλαος να μη τα δεκτεί, ο Πολεμίτης ήταν φίλος του κι ας μη χρησιμοποιούσε συχνά το ταξί του, αφού είχε το ποδήλατό του που τον εξυπηρετούσε καλύτερα και ήταν και πάντα διαθέσιμο. Όμως δεν είχε δικαίωμα να αρνηθεί τη πληρωμή, όχι γιατί, με την φτώχεια που τον έδερνε, το πεντοσέλινο ήταν ένα καλό μεροκάματο, αλλά γιατί αυτό ήταν το αγώγιο του Χάρου, για να μεταφέρει τη ψυχή του νεκρού στον κάτω κόσμο.

Το χώμα ήταν μαλακό, το σκάψιμο γινόταν εύκολα, όταν προχώρησαν όμως άρχισαν να βρίσκουν τα κόκκαλα από πεθαμμένους που είχαν ταφεί πιο παλιά και ήταν πολλοί, γιατί το νεκροταφείο ήταν μικρό, το χωριό είχε μεγαλώσει, όποιος πέθαινε τον έθαβαν πάνω από τον προηγούμενο. Τώρα όμως έπρεπε να σκάψουν βαθύ λάκκο, εκεί θα έριχναν τη συνείδηση ενός ολόκληρου χωριού και το Νικολούϊ είχε πεί να σκάψουν τον τάφο «καθώς έπρεπε»…

… Αυτή την Κυριακή βέβαια, όλα ήταν διαφορετικά. Η εκτέλεση του Φύτου και του Πολεμίτη, το προηγούμενο βράδυ, από την ΕΟΚΑ είχε μιλήσει στη ψυχή όλων με τον ίδιο τρόπο. Δυό δικοί μας άνθρωποι, νέοι, με υποχρεώσεις, από δυνατές οικογένειες του χωριού, ήταν τώρα νεκροί, στο ψυχρό μάρμαρο του νεκροτομείου και στο μικρό νεκροταφείο, πίσω από τη παλιά εκκλησιά, ανοίγονταν δυό τάφοι για να τους δεκτούν. Όλοι νόμιζαν ότι άκουαν το κτύπημα της αξίνας στο μαλακό χώμα και το φτυάρισμα που άδειαζε τη γή, για να χωρέσει τα άψυχα πιά, νεανικά κορμιά.

Το Νικολούϊ, ο θετός πατέρας του Πολεμίτη δεν στεκόταν αυτή τη Κυριακή πίσω από το παγκάρι με τους άλλους επίτροπους, ούτε ήταν στη τιμητική θέση του μουκτάρη, ο Γιώρκος, ο πενθερός του Φύτου. Όλοι κοιτούσαν τις άδειες θέσεις και το κλάμα βάραινε, μουγγό τις καρδιές τους. Όλοι ένοιωθαν σαν να είχαν χάσει το δικό τους συγγενή. Αυτή τη Κυριακή, όλο το χωριό θα στεκόταν στη κηδεία των δυό νέων, όλοι θα έκλαιγαν μαζί με την οικογένειά τους. Κανένας δεν θα έζευε τα βόδια για όργωμα.

Αυτή η μέρα ήταν εκείνη που το μνήμα, αν ήταν δυνατό, θα αρνιόταν να δεκτεί τους δυό νέους, που το πρηγούμενο πρωϊνό, γεμάτοι ζωή, εκεί μπροστά, στην πλατεία της εκκλησιάς λίγο πρίν κινήσουν με ενθουσιασμό για τη δουλειά τους, αστειεύονταν μεταξύ τους με τολμηρά πειράγματα και δεν φοβούνταν να κρίνουν και να επικρίνουν όλα τα κακά, που μόνο με την επίκριση, ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να διορθώσει.

Μετά το τέλος της λειτουργίας οι γυναίκες πήραν τα μικρά  παιδιά και πήγαν σπίτι για να κάνουν τις δουλειές τους και να μαγειρέψουν. Τα μεγάλα παιδιά έμειναν στη πλατεία, αλλά δεν έπαιζαν, όπως πάντα. Μαζεύτηκαν σε ομάδες και ήταν κι αυτά αμίλητα και σοβαρά. Ήδη είχαν ακούσει πώς εξελίχτηκαν τα γεγονότα το προηγούμενο βράδυ και τώρα τα γυρόφερναν στη σκέψη τους και τρόμαζαν. Οι άντρες μαζεύτηκαν στα καφενεία και παρακολουθούσαν τους αυτόπτες μάρτυρες να εξιστορούν, ο καθένας και με το δικό του χρώμα και εντυπώσεις, πώς ήρθαν με τη μάσκα κι έκαναν το κακό.

ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΚΡΙΤΑ ΧΛΩΡΑΚΑΣ

ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΑΚΡΙΤΑ ΧΛΩΡΑΚΑΣ
Σάββατο 10/11/2012, ώρα 20.30 στο κέντρο ΜΕΛΑΝΟΣ, ετησια χοροεσπεριδα η οποια τελει υπο την υψηλή αιγίδα του προέδρου του ΔΗΣΥ και υποψήφιου προέδρου της Κυπριακής δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη.

Μικρό παιδάκι νηπιαγωγείου εντοπίστηκε να αναζητά τροφή στους κάλαθους αχρήστων του σταθμού του.

Σε νηπιαγωγείο της κοινότητας της Χλώρακας και Λέμπας, μαθητής εντοπίστηκε να αναζητά τροφή μέσα σε καλάθους απορριμμάτων και εν συνεχεία να παίρνει μισοφαγωμένο σάντουιτς και να το τρώγει.

Το περιστατικό αυτό δείχνει ότι η κατάσταση με την οικονομική κρίση έχει αρχίσει να ξεφεύγει και οφείλουμε όλοι να ασχοληθούμε και έστω από το υστέρημά μας να βοηθήσουμε τους συμπολίτες μας. Ο σύνδεσμος γονέων ευαισθητοποιημένος όπως πάντα, ξεκίνησε εκστρατεία και με διάφορα μικρά παζαράκια πουλώντας κυρίως άνθη έξω από πλατείες εκκλησιών μετά το πέρας των θείων λειτουργιών, μαζεύει χρήματα τα οποία χρησιμοποιά για την παρασκευή και παροχή σάντουιτς σε όλα τα παιδιά του νηπιαγωγείου σε καθημερινή βάση. Επίσης όπως μας λέχθηκε, έχουν στείλει επιστολή στο Κοινοτικό συμβούλιο για παροχή οικονομικής βοηθείας ως προς το σκοπό αυτό.

Σε επικοινωνία μας με τον κοινοτάρχη Κλεόβουλο Παπακώστα, μας είπε ότι παρέλαβαν την επιστολή, και οπωσδήποτε αυτός και το υπόλοιπο κοινοτικό συμβούλιο, βεβαίως και θα ανταποκριθούν με πολλή προθυμία στο αίτημα αυτό του συνδέσμου γονέων.

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗ – άρθρο –

Η τέχνη των πολιτικών και των κυβερνόντων της διαχείρησης ενός αγαναχτισμένου λαού, είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής του από τα σημαντικά του προβλήματα και από τις λανθασμένες  πολιτικές που επιβαρύνουν τους ίδιους, κατακλύζοντας τους πολίτες με διαφορετικά γεγονότα, ώστε να ξεχνούν τα τρέχοντα προβλήματα που τους δημιούργησαν οι ιδιοι, ή να πιστεύουν ότι άλλες είναι οι αιτίες των δεινών τους. Η μεγάλη τέχνη είναι να καταφέρνουν να διατηρούν το κοινό απασχολημένο τόσο πολύ, ώστε να μην έχει  καθόλου χρόνο για να σκεφτεί και να τους κρίνει.

Μια μέθοδος που φέρνει τα επιθυμητά αυτών αποτελέσματα, είναι η δημιουργία και παρουσίαση προβλημάτων με προβλεπτά αποτελέσματα που θα επιφέρουν προβλεπτές αντιδράσεις του κόσμου, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάμει να δεχτεί. Για παράδειγμα, αφήνεται να ξεδιπλωθεί, να διαδοθεί και να ενταθεί η αγανάχτηση της κοινής γνώμης για την ανισότητα της αμοιβής και της απασχόλησης των ιδιωτικών υπαλλήλων έναντι των δημοσίων υπαλλήλων. Με καθημερινούς βομβαρδισμούς από τα ΜΜΕ που δυστυχώς πολλές φορές συνεργάζονται μαζί τους ή ελέγχονται από αυτούς, ενθαρρύνουν τους απλούς ανθρώπους σε κατευθύνσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσουν νόμους και πολιτικές που χωρίς να το συνειδητοποιούν, θα είναι εις βάρος της ελευθερίας τους. Ή ακόμα δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών. Τελευταίο παράδειγμα, η μελλοντική είσοδος της Κύπρου στην οικονομική στήριξη της Ευρώπης με τους γνωστούς δυσβάσταχτους και επαχθείς όρους, που κατάντησε να υποστηρίζεται από την πλειοψηφία των Κυπρίων που νιώθουν τις απολαβές τους να μειώνονται, και όλους τους δημοσίους υπαλλήλους που κυριότερα αυτών είναι που πλήττονται τα συμφέροντα, να έχουν σιωπήσει και να μην αντιδρούν, και βλέπουμε ακόμα τους λαλίστατους ηγέτες τους να σιωπούν, αφού πρώτα έχουν είδη προετοιμάσει το έδαφος της ένοχης αποδοχής των σκληρών μέτρων του Ευρωπαϊκού μνημονίου εις βάρος τους.

Με τη σταδιακή εφαρμογή όρων και μέτρων επί συναπτών ετών, πολιτικοί επέβαλαν τις τελευταίες δεκαετίες νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, δημιούργησαν μαζική ανεργία με μισθούς στον ιδιωτικό τομέα που δεν εξασφαλίζουν αξιοπρεπές εισόδημα, ενώ τώρα ετοιμάζουν τη είσοδο της Κύπρου στον μηχανισμό στήριξης, ένα γεγονός που αν κάποιος σκεφτεί λίγο, θα διερωτηθεί, πως είναι δυνατόν η Κύπρος με την ανακάλυψη τόσων υδρογονανθράκων, να χρειάζεται να καταφύγει σε δανεισμό με τους επαχθείς όρους της Τρόικας.

Έγιναν τόσες αλλαγές, όλες εφαρμοσμένες με ιδιαίτερο τρόπο και στον ανάλογο χρόνο, ώστε δεν άφησαν τον κόσμο να αντιδράσει, αλλαγές που που αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς,.θα είχαν προκαλέσει επανάσταση.

Η παρούσα κυβέρνηση με την ανοχή ή και τη στήριξη της αντιπολίτευσης, λειτούργησε με τρόπο ώστε μέσα από μακροχρόνιες διαδικασίες, παρουσίασε την αντιλαϊκή της απόφαση, την ανάγκη εισδοχής της Κύπρου στον μηχανισμό στήριξης ως επώδυνη και αναγκαία. Κατάφερε να εξασφαλίσει τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και να είναι έτοιμη να την εφαρμόσει χωρίς αντιδράσεις και λαϊκές εξεγέρσεις. Χρησιμοποίησε την τέχνη της αναμονής και του αβέβαιου που δίνει χρόνο στους πολιτικούς να διαχειριστούν τη κοινή γνώμη και να την κατευθύνουν, ξέροντας ότι είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ' ότι μία άμεση. Με συνεχή βομβαρδισμό συζητήσεων και διαλέξεων από «ειδικούς» που χρησιμοποιώντας πολλές φορές ευτελή επιχειρήματα, με την υποβολή στη σκέψη των πολιτών, τους παρέσυραν χωρίς κριτική σκέψη δική τους, να αποδέχονται τους όρους και τις αποφάσεις των κυβερνώντων. Αποτέλεσμα αυτής της προπαγάνδας, να βλέπουμε το ανήκουστο και απίστευτο, ο Κυπριακός λαός να θέλει και να αδημονεί να μπει η χώρα στον μηχανισμό οικονομικής στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ταλαιπωρεί τη Χλώρακα η Μαραθούντα

Εξαπλώνεται σε όλη την επαρχία το πρόβλημα έλλειψης κατάλληλου χώρου για την απόρριψη των αδρανών υλικών, όπως επίσης και από την παράκαμψη του νόμου σε ό, τι αφορά τη διαχείριση των υλικών αυτών.

Πέρα από τους κατοίκους της Μαραθούντας και των γύρω περιοχών, που ταλαιπωρούνται εδώ και 13 σχεδόν χρόνια από τη λειτουργία του «προσωρινού» χώρου, τη δυσφορία τους εκδηλώνουν και κάτοικοι άλλων περιοχών της επαρχίας Πάφου, που διαπιστώνουν ότι σταδιακά δημιουργούνται σε τυχαίες περιοχές άτυποι μικροί σκουπιδότοποι.

Κάτι τέτοιο παρατήρησαν και οι κάτοικοι της γύρω περιοχής στα Διπλαρκάτζια, όπου δημιουργήθηκε σωρός από προϊόντα κλαδέματος και καθαρισμό τεμαχίων από αγριόχορτα. Ο σωρός από ξερόχορτα και κλαδιά, δίπλα στην κοίτη του ρέματος, γέμισε ανησυχία τους κατοίκους οι οποίοι στο παρελθόν είχαν αντιμετωπίσει ξανά πρόβλημα με την καύση άχρηστων υλικών στην περιοχή. Οι παρεμβάσεις τους προς το κοινοτικό συμβούλιο της Χλώρακας δεν έφεραν κάποιο αποτέλεσμα. Παρ΄ όλ΄ αυτά υπάρχει ρητή απαγόρευση για την ρίψη αχρήστων από οποιονδήποτε στο ρέμα.

Από επικοινωνία μας με τον Κλεόβουλο Παπακώστα, Πρόεδρο της Κοινότητας Χλώρακας, προέκυψε ότι ο σωρός αχρήστων δημιουργήθηκε από εργασίες του ίδιου του Κοινοτικού Συμβουλίου και ότι δικαιωματικά βρίσκεται εκεί, αφού καταλαμβάνει χώρο τ/κ τεμαχίου που υπενοικιάστηκε στην κοινότητα. Σε κάποια απόσταση, μάλιστα, διακρίνονται και κάποια μηχανήματα και οχήματα που χρησιμοποιούνται σε τέτοιες εργασίες. Καθησυχαστικός στάθηκε προς του κατοίκους ο κος Παπακώστα, ο οποίος εγγυήθηκε ότι δε θα επαναληφθεί το πρόβλημα με τις καύσεις.

Αναμφίβολα, όμως, επείγει η απομάκρυνση των υλικών καθώς οι βροχές που αναμένονται μπορεί να δημιουργήσουν μεγαλύτερα προβλήματα. Όπως είπε ο κος Παπακώστας, αναμένουν μέσα στις επόμενες ημέρες τον εργολάβο που έχει την ευθύνη να προχωρήσει είτε σε μετακίνησή τους, είτε σε τεμαχισμό τους. Σημείωσε, πάντως, ότι την ευθύνη για την καθαριότητα του ρέματος τη μοιράζεται με το Δήμο Πάφου, ο οποίος, σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, δεν έχει διαθέσει το απαραίτητο ποσό για να ολοκληρωθεί η καθαριότητα.

ΟΙ ΑΝΕΡΑΔΕΣ - διήγημα -

 Η ιστορία της «Αγίας Μαργαρινής» που γράφτηκε πριν από τις «Ανεράδες» το 2009 είναι το Β΄ μέρος, ενώ το παρόν διήγημα που γράφτηκε το 2012 είναι το Α΄ μέρος.

Είναι μια όμορφη ιστορία που την έλεγαν παλιότερα σαν παραμύθι οι παλιοί στα παιδιά τους για νανούρισμα. Εγώ θα σας την διηγηθώ καταγράφοντας την ταυτόχρονα, ώστε να μην αφεθεί να ξεχαστεί όπως τόσες άλλες που περιέγραφαν θρύλους και δοξασίες εκ των οποίων εμείς οι σημερινοί άνθρωποι μπορέσαμε να γνωρίσουμε τον πρότερο βίο των προγόνων μας.

Σε όλα τα μέρη του κόσμου οι άνθρωποι είναι προληπτικοί, πίστευαν και πιστεύουν σε δοξασίες και φοβούνται τις ανεράδες και τα φαντάσματα. Από διαδώσεις που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα δημιουργήθηκαν μύθοι και ιστορίες για Ανεραδες και Νηριειδες, τις λεγόμενες Νεράιδες, ή άλλως τις καλές κυράδες. Τις λέγανε παλιά Νηρηίδες, ύστερα νεράιδες, σήμερα Ανεράδες, δηλαδή γυναίκες ανέραστες. Είναι συνήθως κοπέλλες λεπτές, ψηλές και όμορφες, που συχνάζουν σε μυστηριώδεις τόπους, καθώς μέσα σε θάλασσες και λίμνες.

Στα πολύ παλιά χρόνια ήταν μια όμορφη κόρη θυγατέρα ενός πολύ πλούσιου προεστού, που είχε πολλά χωράφια και κοπάδια, καθώς και στη δούλεψη του πολλούς μισταρκούς που δούλευαν στις φυτείες του  και βοσκόπολυλλα που έγλεπαν τα κοπάδια του. Ήταν μια κόρη λυγερή που την ονόμαζαν Μαργαρινή, και ζούσε στο μεγάλο σπίτι του κυρού της ο οποίος της διόρισε δούλες να την περιποιούνται, και δούλους να την υπηρετούν. Την είχε μεγάλο καμάρι και καύχημα, και είχε πολύ δίκαιο να αισθάνεται έτσι, αφού σε όλη την Πάφο δεν είχε ομορφότερη της. Ρηγόπουλα και αρχοντόπουλα την ζητούσαν σε γάμο, αλλά αυτή δεν ήθελε κανένα.

Στη δυτική μεριά του μεγάλου σπιτιού ήταν ένας μικρός καταπράσινος τόπος και εκεί έτρεχε μια πηγή που σχημάτιζε μια μικρή λίμνη. Γύρω της βλάσταιναν μεγάλα δένδρα σχηματίζοντας ένα όμορφο τοπίο, μια μικρή  καταπράσινη μικρή όαση μέσα στον κατάξερο κάμπο που την περιέβαλλε. Γι αυτή τη λίμνη λέγονταν ιστορίες ότι ύστερα από τα μεσάνυχτα, κάποτε, έβγαιναν Ανεράδες και χόρευαν, κι αν υπήρχαν νιές κοπέλες εκεί, τις παράσερναν στο χορό, κι όταν κουράζονταν, έπεφταν στη λίμνη να ξεκουραστούν παίρνοντας τες μαζί τους.

Αυτός ο τόπος άρεσε πολύ στην όμορφη Μαργαρινή, και όπως κάτι βαθύ να την συνέδεε μαζί του, καθημερινά έκανε τον περίπατο της εκεί. Καθόταν δίπλα στα γάργαρα νερά κάτω από τον βαθύ ίσκιο των δένδρων και κοίταζε το νερό σαν μαγεμένη, και έλπιζε να έβγαιναν οι ανεράδες να την έπαιρναν μαζί τους.

Ώσπου κάποια μέρα κοντά στα μεσάνυχτα τα βήματα της την οδήγησαν και πάλιν στη λίμνη.

Το φεγγάρι που ήταν ολόγιομο και οι αχτίδες του διαπερνούσαν τα πυκνά πλατιά φύλλα των ευκαλύπτων και φώτιζαν τη λίμνη, για μια στιγμή φώτισαν  μια όμορφη ανεράδα να βγαίνει από τα νερά και να γνέφει στην όμορφη κόρη να πάει κοντά της. Η Μαργαρινή πήγε προς το μέρος της, και σε λίγο μαζί με άλλες ανεράδες που βγήκαν από το νερό, έστησαν χορό μέσα στη λίμνη ως το ξημέρωμα, και λίγο πριν βγει ο ήλιος, όλες μαζί με γέλια και τραγούδια με την όμορφη Μαργαρινή χαμογελαστή ανάμεσα τους, χάθηκαν μέσα στα βάθη της λίμνης…

Με το ξημέρωμα της μέρας όταν ανακάλυψαν την εξαφάνιση της, με διαταγή του κυρού της όλοι αρχίνησαν να την ψάχνουν, όμως χωρίς αποτέλεσμα. Πέρασαν μέρες, το ψάξιμο συνεχιζόταν, αλλά όταν βράδιαζε και όλοι επέστρεφαν πίσω, πάντα τα μαντάτα δεν ήταν καλά, ενώ κανένας δεν έφερνε χαμπάρι για το τι ίσως να είχε συμβεί. Θλίψη κυρίευσε τον κόσμο όλο, αλλά το πιο μεγάλο και ανείπωτο μαράζι, ήταν στην καρδιά του πατέρα της που την είχε μεγάλο καμάρι και της είχε πολύ μεγάλη αγάπη. Ήταν απαρηγόρητος και έριχνε φταίξιμο στον εαυτό του, γιατί μέσα του ήξερε ότι ο χαμός της ήταν τιμωρία για τον ίδιο, για πράξεις δικές του, όταν νεαρό βοσκόπουλο παλιότερα στράφηκε ενάντια στο νόμο και στη φύση των νεράιδων...

Λίγο καιρό πριν, σ εκείνο τον καταπράσινο τόπο συνέβηκε μια ιστορία αγάπης που για πολλά χρόνια και μέχρι την εποχή τη δική μας, την έλεγαν σαν παραμύθι οι μανάδες στα παιδιά τους για νανούρισμα:

Εκείνος ο τόπος ηταν καταπράσινος όπως μια όαση σε έρημο και ονομαζόταν Καπυρός. Ήταν μια περιοχή λίγο ψηλότερα από τη θάλασσα που έσβηνε στα ριζά των υψωμάτων όπου πάνω τους ήταν κτισμένη η κοινότητα της Χλώρακας, και που εκείνους τους παλαιούς καιρούς ζούσαν μόνο ελάχιστες οικογένειες. Ονομαζόταν Καπυρός γιατί στην τέλειωση της η πεδιάδα εκεί που ακουμπούσε στο οροπέδιο της Χλώρακας, οι γκρεμμοί αποτελούνταν από πέτρες-πλάκες, που όταν τα καλοκαίρια ο ήλιος χαμήλωνε το δείλης για να δύσει, οι αχτίνες του χτυπούσαν πάνω τους αντανακλώντας τη ζέστα που δημιουργούσε αφόρητη πυρά (ζέστη), εξ ου το όνομα κα-πυρός.

Μέσα σ αυτή την αφόρητη κάψα του καλοκαιριού, ανάμεσα σε όλη αυτή την πεδιάδα υπήρχε μια συστάδα πανύψηλων δένδρων όπου από κάτω τους ανέβλυζε μια δροσερή πηγή που τα νερά της έτρεχαν δημιουργώντας μια μικρή λίμνη και ύστερα συνέχιζαν προς τη θάλασσα.

Σ αυτή τη μικρή λίμνη έλεγαν οι παλιοί κάτοικοι, μαζεύονταν τις νύχτες οι ανεράδες που λούζονταν στα δροσερά νερά παίζοντας και τραγουδώντας. Γι αυτές έλεγαν παραμύθια οι μαμάδες στα άτακτα μωρά τους για να τα φοβίζουν ώστε να μην κάνουν αταξίες. Ήταν μικρές ιστορίες για παράξενα όντα άγνωστα μα και γνωστά, για λόττες με κουδούνια, για πάουλλους, αλλά κυρίως για νεράδες που αγαπούσαν το νερό, γι αυτό και τις έλεγαν νερά-δες.

Μια φορά και ένα καιρό εκείνους τους καιρούς, ήταν ένα βοσκόπουλο που κατοικούσε στο νοτιά, εκεί που τέλειωνε η Χλώρακα και αρχήνιζε το βασίλειο της Ρήγαινας, στα Παλιόκαστρα της Κάτω Πάφου. Μια μέρα στη βοσκή, τα πρόβατα του έκοψαν πολλή απόσταση και οδήγησαν τον νέο στον Καπυρό. Είδε τον τόπο και τον αποθαύμασε, σκέφτηκε ότι είναι πολύ ωραίο μέρος και πολύ θα του άρεσε αν κατοικούσε εκεί. Κάτω από τον ίσκιο των ψηλών δεντρών δεν είχε όρεξη να φύγει, αξ άλλου υπήρχε πολλή βοσκή για το κοπάδι του. Κοίταξε λοιπόν τη βούρκα του, και με ευχαρίστηση είδε ότι περίσσευε αρκετή τροφή και για την επαύριον. Αποφάσισε λοιπόν, να διανυχτερευσει εκεί.

Όταν όλα τα πρόβατα σιγά με το βραδύς ηρέμισαν, εγειρε και ο ίδιος πάνω σ ένα γουνάρι φύλλα και αποκοιμήθηκε  με το τραγούδι των γρυλλίδων σαν νανούρισμα ή και σημάδι επικείμενης βροχής, ή οιωνός για καλοτυχία και ευημερία, ή ακόμα ως προάγγελος θανάτου, έτσι ελεγαν για το τραγούδι των γρύλλων οι παλαιοί.

Ξαφνικά κοντά στα μεσάνυχτα τον βαθύ του  υπνο διέκοψαν φωνές, γελια και τραγούδια. Ανασηκώθηκε λίγο και στο φεγγαρόφωτο που έριχνε τις αχτίνες του από τα πλατιά φύλλα των ευκαλύπτων, είδε κοπέλες όμορφες μπροστά του να χαριεντίζονται και να παίζουν. Έκθαμβος τις παρακολουθούσε να λούζονται και να χτενίζονται, και σκεφτόταν αν όσα έβλεπε ήταν αποτέλεσμα του τραγουδιού των γρύλλων που οι δοξασίες ανάφερναν ότι όποιος τους άκουγε θα είχε καλοτυχία ή κακοτυχία. Σε λίγο κατάλαβε ότι όσα έβλεπε ήταν αληθινά, ήταν πραγματικές νεράδες που συνήθιζαν μετά τα μεσάνυχτα να βγαίνουν στις δροσερές πηγές να λούζονται και να χορεύουν.

Σηκώθηκε και ανάλαφρα χωρίς να κάνει φασαρία, σίμωσε κοντά τους και τις είδε όλες να είναι πανέμορφες, η μια ομορφότερη από την άλλη. Στροβιλίζονταν με χάρη και η μελωδική τους φωνή ήταν σαν βάλσαμο που καθόταν στην καρδιά του και την έκανε να χτυπά γλυκά σαν μελωδική καμπάνα εκκλησίας που δόξαζε την Παναγία. Και ανάμεσα σε όλες τους, ξεχώρισε μία από όλες που είχε κατάμαυρα  μαλλιά και χόρευε καλύτερα από τις άλλες. Απέμεινε να την κοιτάζει να χορεύει μέχρι που σχεδόν ξημέρωσε. Και μέσα στο χάραμα και στο ξημέρωμα τις είδε να φεύγουν και να εξαφανίζονται στον πρωινό ορίζοντα, ενώ στ αφτιά του έμεινε μόνο ο απόηχος από τα κρυστάλλινα γέλια τους και τα χαρούμενα χαμογέλια τους.

Από εκείνο το βράδυ τον βασάνιζε η σκέψη της όμορφης ανεράδας και δεν την εβγαζε από τη σκέψη του. Μαράζωνε και ήταν πολύ δυστηχισμένος. Αποφάσισε να συμβουλευτεί τους γεροντότερους, και ένας από αυτούς του είπε ότι μαγεύτηκε από την ανεράδα και μόνη ελπίδα να γλυτώσει και να του φύγουν τα μάγια, ήταν να την παντρευτεί. Για να γίνει όμως αυτό κατορθωτό, έπρεπε η ανεράδα να χάσει τα μάγια της, αλλά τα μάγια της θα τα έχανε μόνο αν την έλουζε το φως της ημέρας, αν δηλαδή δεν έφευγε από την λίμνη πριν ανατείλει ο ήλιος.

Αποφάσισε να παραμονέψει και να κλέψει την αγαπημένη του. Έστησε για τούτο μια μάντρα για τα πρόβατα και μια πρόχειρη καλύβα για λόγου του εκεί στον Καπυρό, και κάθε βράδυ έστηνε καραούλι στις ανεραδες.

Οι μέρες περνούσαν, αλλά δεν φαίνονταν. Σκέφτηκε ότι θα βρήκαν άλλες λίμνες ομορφότερες, αλλά ήταν σίγουρος, κάποτε θα τις βαριόντουσαν και θα επέστρεφαν πίσω.

Πέρασε λίγος καιρός, και ένα βράδυ κοντά στα μεσάνυχτα, άκουσε τα γέλια πάλαι  να γεμίζουν με όμορφους μουσικούς ήχους τη φεγγαρόλουστη νύχτα.

Ήξερε ότι η προσμονή του τέλειωσε, εκείνη τη νύχτα θα αιχμαλώτιζε την καλή του και θα την έκανε παντοτινή του σύντροφο…

Όταν εμφανίστηκαν οι νεράιδες στη λίμνη και άρχισαν να χορεύουν κρατώντας τα μαντήλια τους, το βοσκόπουλο αναστατωμένο από την αγάπη που του προκαλούσε η όμορφη νεράιδα, την παρακολουθούσε ώσπου στάθηκε κάτω από ένα δένδρο οπού πρωτύτερα είχε στήσει στα κλαριά του ένα δίχτυ. Μόλις σταθηκε από κάτω τράβηξε το σκοινί και άφησε το δίχτυ να πέσει και να ακουλλίσει την όμορφη νεράιδα που πιασμένη αιχμάλωτη και παγιδευμένη πλέον, δεν μπορούσε να φύγει. Σπαρταρούσε όπως το ψάρι έξω από το γιαλό, και φώναζε στις άλλες να την βοηθήσουν. Μεμιάς όμως το βοσκόπουλο πετάχτηκε έξω και με φοβερές φωνές, ανάγκασε τις άλλες νεράιδες να φύγουν μακριά.

Στάθηκε και έβλεπε την αγαπημένη του να υποφέρει και να σπαράζει από το φόβο της αιχμαλωσίας, αλλά έσφιγγε την καρδιά του και περίμενε τον ήλιο να ανατείλει.

Σε λίγο όταν ξημέρωσε και φάνηκε ο ήλιος που με τις ηλιαχτίδες του έλουσε φώς την ανεράδα, με μιάς αυτή ημέρεψε, έχασε τα μάγια της και σιώπησε, και έμεινε χασκιασμένη να κοιττάζει με απλανές βλέμμα γύρω της.

Έδειχνε ανήμπορη πιασμένη μέσα στα δίκτυα ένα όμορφο πλάσμα, που χρειαζόταν βοήθεια. Το παλικάρι έσκυψε και την απελευθέρωσε, της είπε να μην φοβάται και με αγάπη την πήρε στην αγκαλιά του και της είπε ότι θα την προστατεύσει.

Την πήρε μαζί του, την εγκατέστησε στο κονάκι του και της έβαλε στεφάνι  κάνοντας την νόμιμη σύζυγο του. Όταν την παντρεύτηκε και μετά, όλα του πήγαιναν δεξιά, απέκτησε πλούτη και περιουσία, έγινε ένας μεγάλος άρχοντας. Απόκτησε με την καλή του κυρά μια πανέμορφη κόρη που την ονόμασαν Μαργαρινή.

Τα χρόνια περνούσαν, όλα τα καλά ήταν στο σπιτικό του, το μόνο που τον στεναχωρούσε ήταν που έβλεπε την όμορφη γυναίκα του πάντα λίγο μελαγχολική. Μέσα στην πολλή ευτυχία του, αποφάσισε να αγοράσει τον Καπυρό και τα γύρω χωράφια, να χτίσει εκεί ένα καινούργιο σπιτικό, μήπως έτσι εκεί στους παλιούς γνώριμους τόπους, η γυναίκα του ξαναβρεί το χαμογέλιο της.

Έκτισε λοιπόν ένα καινούργιο μεγάλο σπίτι στα βορεινά της όμορφης λίμνης με τα καταπράσινα δένδρα, αλλά αντί αυτός ο τόπος να αρέσει στην όμορφη σύζυγο του, άρεσε πολύ στην όμορφη κόρη του την Μαργαρινή, και όπως κάτι βαθύ να την συνέδεε μαζί του, καθημερινά έκανε τον περίπατο της εκεί. Καθόταν δίπλα στα γάργαρα νερά κάτω από τον βαθύ ίσκιο των δένδρων και κοίταζε το νερό σαν μαγεμένη, και έλπιζε να έβγαιναν οι ανεράδες να την έπαιρναν μαζί τους.

Ώσπου κάποια μέρα κοντά στα μεσάνυχτα τα βήματα της την οδήγησαν και πάλιν στη λίμνη.

Το φεγγάρι που ήταν ολόγιομο και οι αχτίδες του διαπερνούσαν τα πυκνά πλατιά φύλλα των ευκαλύπτων και φώτιζαν τη λίμνη, για μια στιγμή φώτισαν  μια όμορφη νεράιδα να βγαίνει από τα νερά και να γνέφει στην όμορφη κόρη να πάει κοντά της. Η Μαργαρινή πήγε προς το μέρος της, και σε λίγο μαζί με άλλες ανεράδες που βγήκαν από το νερό, έστησαν χορό μέσα στη λίμνη ως το ξημέρωμα, και λίγο πριν βγει ο ήλιος, όλες μαζί με γέλια και τραγούδια με την όμορφη Μαργαρινή χαμογελαστή ανάμεσα τους, χάθηκαν μέσα στα βάθη της λίμνης…

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ:

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ:

Να δούμε στέγαστρα επιτέλους!

Ελπίδες για λύση στο πρόβλημα που δημιουργεί η έλλειψη στεγάστρων στις στάσεις των δρομολογίων των αστικών συγκοινωνιών στην επαρχία Πάφου, αναδύονται μετά από πρωτοβουλία της εταιρείας ΟΣΥΠΑ.

Για την υλοποίηση του σχεδιασμού, όμως, κρίνεται απαραίτητη και αναγκαία η συνεργασία των Τοπικών Αρχών, αφού σύμφωνα με τη συμφωνία που έχει υπογραφεί μεταξύ των εταιρειών αστικών συγκοινωνιών και του Υπουργείου, αυτές βαραίνει η ευθύνη της εγκατάστασης τέτοιων υποδομών.

Η απουσία στεγάστρων για όσα χρόνια βρίσκεται σε ισχύ ο θεσμός των αστικών συγκοινωνιών λειτουργεί αποτρεπτικά για την εξάπλωση της χρήσης του από το κοινό της Πάφου, όπως δείχνουν και τα παράπονα που εκδηλώνονται τον τελευταίο καιρό από πολίτες. Η έκθεση των επιβατών στις καιρικές συνθήκες, κατά την αναμονή τους στις στάσεις, όπως και η έλλειψη ενημέρωσης για τα δρομολόγια (πχ: η διαδρομή που ακολουθούν τα λεωφορεία, οι ώρες και η συχνότητα άφιξης) είναι σαφώς ένα μεγάλο κενό το οποίο συμπληρωνόταν με την εγκατάσταση στεγάστρων.

Σύμφωνα με δηλώσεις του Διευθυντή της Ο.ΣΥ.ΠΑ., κου Γιώργου Ιωαννίδη, η διερεύνηση για την εξεύρεση συμφέρουσας πρότασης έχει ξεκινήσει εδώ και ένα χρόνο και σήμερα βρίσκεται πια σε καταληκτικό στάδιο. Έχει ήδη κατασκευαστεί το πρότυπο του στεγάστρου που προτείνεται, ώστε να πληρούνται οι απαραίτητες προδιαγραφές και να μπορεί να μπορεί να γίνει υπολογισμός του κόστους. Το στέγαστρο, με σκελετό από αλουμίνιο, θα διαθέτει διαυγείς επιφάνειες στο πλάι, που θα επιτρέπουν την ορατότητα και στέγη από γαλακτώδες γυαλί που θα εξασφλίζει φωτισμό, αποτρέποντας όμως τις ενοχλητικές ακτίνες του ήλιου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η κατασκευή διαθέτει πρόβλεψη και για τοποθέτηση φωτοβολταϊκών συστημάτων που θα τροφοδοτούν τα συστήματα οπτική και ακουστικής ειδοποίησης για την άφιξη των λεωφορείων, όπως προβλέπει και το σύστημα που θα εισαχθεί σύντομα.

Ο κος Ιωαννίδης ανέφερε ότι ήδη έχει κάνει κάποιες διερευνητικές επαφές με το Κοινοτικό Συμβούλιο της Χλώρακας, προκειμένου να διαφανεί η πρόθεσή τους για συνεργασία (σημειωτέον ότι εδώ και ένα χρόνο η Χλώρακα αντιμετωπίζει πρόβλημα με τις στάσεις των λεωφορείων μετά την αφαίρεσή τους από τον ιδιώτη που τις είχε τοποθετήσει). Η επίσημη πρόταση πρόκειται να ανακοινωθεί άμεσα στο Κοινοτικό Συμβούλιο. Ο κος Ιωαννίδης, πάντως εκτιμά ότι πρόκειται για αναγκαίο μέτρο, του οποίου η εφαρμογή είναι εφικτή.

Από την εφημερίδα  «ΕΠΙΛΟΓΕΣ»

Θέλει στέγαστρα η Χλώρακα

Προτεραιότητα αποτελεί για το κοινοτικό συμβούλιο της Χλώρακας η τοποθέτηση στεγάστρων στις στάσεις των λεωφορείων.

Η κοινότητα έχει μείνει χωρίς στέγαστρα εδώ και ένα χρόνο, μετά τη ξαφνική κίνηση του επιχειρηματία που τις είχε τοποθετήσει να τις αφαιρέσει, και η έλλειψή τους είναι ιδιαίτερα εμφανής, πολύ περισσότερο λόγω του τουριστικού χαρακτήρα της περιοχής.

Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος της Κοινότητας Κλεόβουλος Παπακώστα σε επικοινωνία του μαζί μας, υπάρχει έγνοια και μέριμνα ώστε στο νέο προϋπολογισμό της κοινότητας να περιλαμβάνεται και κονδύλι που να αφορά την κάλυψη της ανάγκης αυτής. Ήδη έχει ληφθεί απόφαση ώστε ο αρμόδιος μηχανικός εξετάζει τις παραμέτρους ώστε να εξακριβωθεί το ύψος του απαραίτητου ποσού.

Ο κος Παπακώστα επιβεβαίωσε ότι έχει ενημερωθεί από τον Γιώργο Ιωαννίδη του ΟΣΥΠΑ για την προετοιμασία πρότασης για στέγαστρα και δήλωσε την προθυμία του για να υπάρξει συνεργασία μεταξύ των δύο πλευρών για την υλοποίηση του σχεδιασμού.

Η εξέλιξη αυτή θα είναι ιδιαίτερα ευνοϊκή για την αναβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχονται από τις αστικές συγκοινωνίες, αφού σχετικά σύντομα αναμένεται να εγκατασταθούν και τα ηλεκτρονικά συστήματα ειδοποίησης στις στάσεις.

Ο Σωτήρης Κωλέτττος, Διευθυντής Τμήματος Οδικών Μεταφορών, ανέφερε ότι κάποιες από τις ανάδοχες εταιρείες έχουν ήδη μπει στη διαδικασία για εξασφάλιση προσφορών για τα ηλεκτρονικά συστήματα και σημείωσε ότι και η εταιρεία της Πάφου είναι μία από αυτές.

Θετική η Χλώρακα στο ενδεχόμενο συνεργασίας με ΟΣΥΠΑ για στέγαστρα στις στάσεις. Αποφάσισε τη διερεύνηση του κόστους το Συμβούλιο ώστε να το συμπεριλάβει στον πρϋπολογισμό.

"Επιλογές Πάφου"

ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ

 – φιλοσοφικό άρθρο

Οι όροι υποχρέωση και καθήκον δεν εχουν ταυτόσημη έννοια, διότι στην ηθική το καθήκον πηγάζει από τη βούλησή του ανθρώπου ως υποχρέωση, ενώ η καθ αυτή υποχρέωση είναι πράξη εξαναγκασμού, ίσως αυτόβουλου ή που προέρχεται είτε από όφελος, είτε από γραφτούς νόμους ή άγραφους κανονισμούς των κοινωνιών.

Οι ηθικές ενέργειες είναι αρετές και πράξεις έμφυτες σύμφωνα με το καθήκον που γίνονται ανεξάρτητα από συνέπειες, σε σημείο που η ηθική πολλές φορές να αντιπαρατίθεται με το όφελος. Διότι η ηθική αποτελεί  μορφή κοινωνικής συνείδησης που χαρακτηρίζεται από πράξεις και στάσεις έναντι των άλλων, που λαμβάνουν συνήθως μορφή κωδικοποιημένων κανονισμών ώστε να είναι ηθικά αποδεκτές και προσδιορισμένες ανάμεσα σε ένα σύνολο ηθικών κανόνων. Για ποιες ενέργειες είναι ηθικά αποδεκτές και ορθές και ποιες ανάρμοστες και λανθασμένες στα θέματα ηθικής, συνήθως δεν υπάρχουν ταυτόσημες απόψεις, παρά μόνο θεμελιώδεις διαφωνίες. Η ηθική δεοντολογία θέτει ως κριτήρια για την συμπεριφορά την ορθότητα των πράξεων, ενώ η καθηκόντως δεοντολογία δεικνύει ως κριτήριο που καθορίζει το ήθος, τις ηθικές αρετές του χαρακτήρα ή τον τρόπο ζωής που ακολουθεί κανείς.

Η λέξη ηθική περιγράφει τα ήθη και τον τρόπο σκέψεως μιας κοινωνίας που συνήθως διαφέρει από τις άλλες, διότι μεταξύ τους δεν υπάρχουν πάντα ταυτόσημες απόψεις, αλλά διαφορετικές θεωρίες και αντιφατικές, ακόμα και στα βασικά τους σημεία.

Παρατηρούμε ότι άλλο τρόπο σκέψεως και ηθικό προσανατολισμό εχουν οι μεσογειακοί λαοί, και άλλο οι βόρειοι ή νότιοι. Όμως τον κυριότερο ρόλο που καθορίζει την ηθική κουλτούρα μίας κοινωνίας, αποτελεί το πολιτισμικό και πολιτιστικό περιβάλλον. Στην αρχαία Ελλάδα για παράδειγμα, η χρήση δούλων ήταν ηθικά αποδεκτή, ενώ στην σύγχρονη εποχή με τα Ευρωπαϊκά ανθρώπινα δικαιώματα, είναι εντελώς απαράδεκτη.

Καταληχτικά, η έννοια της Ηθικής που προέρχεται από τη λέξη ήθος και σημαίνει χαρακτήρας, στηρίζεται στη διάκριση μεταξύ καλού και κακού που καθορίζει τη γενική μας συμπεριφορά έναντι των άλλων, με τρόπο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε ως σωστοί άνθρωποι και χρήσιμοι σε μια κοινωνία.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗΣ

ΧΡΗΣΙΜΑ ΦΥΣΙΚΑ ΓΙΑΤΡΟΣΟΦΙΑ

ΓΡΑΦΕΙ Η ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗ

· Για χτύπημα στο κεφάλι βάζουμε βούτυρο όχι πάγο.

· Βρεγμένη μπατονέτα με πιπέρι στο αυτί για τον πονόδοντο.

· Σε ένα λίτρο βραστό νερό βάζουμε 10 φακελάκια τσάι μέντα, το αφήνουμε

στο ψυγείο και πίνουμε ένα σφηνάκι κάθε βράδυ πριν τον ύπνο για 1 εβδομάδα (SOS: μαύρα ούρα το πρωί) κάνει αποτοξίνωση στον οργανισμό.

· Βρασμένη ρίγανη και κανέλα για τον πυρετό

· Βρασμένη ρίγανη για διάρροια και γαστρεντερολογικά

· Δυο τρία κρυσταλλάκια μαστίχα στο νερό για δυσπεψία, και ρίχνει την πίεση(130 ασθένειες)

· Γλυκάνισο βρασμένο σαν τσάι για τους πόνους της περιόδου.

· Στο κρύωμαβάζουμε δίπλα στο κρεβάτι μας μια φέτα κρεμμύδι με κανέλα για να τραβάει τα μικρόβιο (ιονιστής).

· Μισό κρεμμύδι σε μια λεκάνη ρίχνουμε βραστό νερό και κάνουμε εισπνοές – ξεβουλώνει την μύτη.

· Όταν μαγειρεύουμε μοσχάρι, φακές ή σπανάκι ρίχνουμε σταγόνες πορτοκάλι για να αφομοιώνεται o σίδηρος (όχι φέτα, όχι ξύδι).

· Το κατακάθι του καφέ κάνει καλό peeling στο πρόσωπο και διώχνει την κυτταρίτιδααπό το σώμα.

· Σε ένα μπουκάλι βάζουμε χαμομήλι βρασμένο και μια κουταλιά σόδα για φαγούρες και εκζέματα και στην ευαίσθητη περιοχή.

· Μαύρο τσάι κάνουμε ποδόλουτρο κάθε βράδυ για 20-30 μέρες για τους μύκητεςτου δέρματος.

· Ποδόλουτρο με 1 κουταλιά σόδα 1 κουταλιά αλάτι χοντρό και 1 κουταλιά πράσινο σαπούνι για τους μύκητες των νυχιών.

· Σε ελληνικό καφέ στάζουμε 10 σταγόνες λεμόνι για τις ημικρανίες και τον πονοκέφαλο.

· Τσουκνίδα βρασμένη ρίχνει την πίεση.

· Χυμό από λεμόνι σκέτο ρίχνει την πίεση.

· Εχινάκια μέσα στο φαγητό σαν μπαχαρικό στο τέλος του βρασμού για να παίρνουμε βιταμίνη C (σαν 30 πορτοκάλια) και ενισχύει τον μεταβολισμό.

· Ένα κομματάκι μαύρη σοκολάτα δίνει διαύγεια.

· Πράσινο αλάτι με Κάλιο (με πράσινα γράμματα): δεν προκαλεί φούσκωμα, δεν ανεβάζει την πίεση.

· Ρόφημα κανέλας ενεργοποιεί τον μεταβολισμό.

· Χυμό από βρασμένο λάχανο για εντριβή σε μέση και αυχέναδιώχνει τον πόνο.

· Χυμό από τρία λεμόνια και 1 κουταλιά μέλι τα βάζουμε στο ψυγείο και πίνουμε 1 κουταλιά της σούπας κάθε πρωί για απόφραξη των αρτηριών.

· Για τους άντρες μετά το σεξ να γίνεται η ούρηση καθιστοίγια να αδειάζει η κύστη και να καθαρίζει.

· Όταν πέσει κάποιος κάτω,

-      αν είναι με κλειστά μάτια είναι λιποθυμίακαι του σηκώνουμε τα πόδια σε ορθή γωνία για να πάει αίμα στο κεφάλι.

-      Αν είναι με ανοιχτά μάτια είναι εγκεφαλικό χτυπάμε λίγο την μύτη για να βγει αίμα ή τρυπάμε με μια βελόνα ένα δάχτυλο του αριστερού χεριού εκτός από τον αντίχειρα (πάει κατευθείαν στην καρδιά).

· Αν έχει πόνους στο στήθοςκαι χτυπάνε πίσω στην πλάτη και μουδιάζει το χέρι, είναι καρδιά βάζουμε μια ασπιρίνη κάτω από την γλώσσα.

· Σε έγκαυμα ρίχνουμε οινόπνευμα και μετά απλώνουμε επάνω ασπράδι αυγού δεν αφήνει κανένα σημάδι.

· Σε δηλητηρίαση από χλωρίνη ή χάπιαδίνουμε να πιει ασπράδι αυγού εγκλωβίζει τις ουσίες.

· Αν βάλει το παιδί κάτι στην μύτητου βάζουμε να εισπνεύσει πιπέρι, φτερνίζεται και το βγάζει.

· Ο καφές με το γάλα κάνει μούχλα στο στομάχι.

· Ο νεσκαφέ είναι χημικό που γίνεται σαν κόλα στο στομάχι.

·         Καψίματα

Ένας νεαρός ψεκάζοντας το γρασίδι του με φυτοφάρμακα θέλησε να ελέγξει την στάθμη του βαρελιού για να δει πόσο υπάρχει ακόμη. Άνοιξε το καπάκι και άναψε τον αναπτήρα του, αμέσως τον τυλίξανε οι φλόγες από τις αναθυμιάσεις του φυτοφάρμακου.

Πήδηξε από την καρότσα του φορτηγού του ουρλιάζοντας. Μια γειτόνισσά του ακούγοντας τις φωνές και βλέποντας το περιστατικό έτρεξε από το σπίτι της με μια ντουζίνα αυγά φωνάζοντας “φέρτε μου αυγά!”. Τα έσπασε, διαχωρίζοντας το ασπράδι από τον κρόκο.

Κατόπιν τα άπλωσε στο πρόσωπο του άτυχου νέου. Όταν το ασθενοφόρο κατέφθασε και

οι νοσοκόμοι είδαν τον ασθενή ρώτησαν ποιός το έκανε αυτό. Όλοι δείξανε την γειτόνισσα που είχε αναλάβει πρωτοβουλία.

Την συγχαρήκανε και της είπανε “του σώσατε το πρόσωπο”. Προς το τέλος του καλοκαιριού ο νεαρός επισκέφτηκε την γειτόνισσά του με ένα μπουκέτο λουλούδια. Το προσωπό του ήταν σαν μικρού παιδιού.

Θαυματουργή επίδραση στα καψίματα Θυμηθείτε αυτή την θεραπεία για καψίματα η οποία διδάσκεται στους νέους πυροσβέστες.

1.      Πρώτα πρώτα ψεκάστε κρύο νερό στην καμένη περιοχή μέχρι η θερμότητα να μειωθεί και το κάψιμο ιστού να σταματήσει.

2.      Κατόπιν, απλώστε ασπράδια στην καμένη περιοχή.

Μια γυναίκα έκαψε ένα μεγάλο μέρος του χεριού της με βραστό νερό. Παρόλο τον πόνο έβαλε το χέρι της κάτω από κρύο νερό, χώρισε δύο ασπράδια, τα ανακάτεψε ελαφρά και βούτηξε το χέρι της στο μίγμα. Τα ασπράδια στεγνώσανε στο χέρι της και σχηματίσανε μια προστατευτική κρούστα.

Αργότερα έμαθε ότι τα ασπράδια περιέχουν φυσικό κολλαγόνο και συνέχισε να εναποθέτει χτυπημένο ασπράδι στην περιοχή. Μέχρι το απόγευμα δεν ένοιωθε πόνο και την επόμενη μέρα με δυσκολία μπορούσες να δεις σημάδι καθώς το δέρμα αποκτούσε το κανονικό του χρώμα. Η καμένη περιοχή είχε τελείως αναγεννηθεί χάρη στο κολλαγόνο των ασπραδιών, ένα πλακούντα πλήρη σε βιταμίνες.

Αυτή η πληροφορία μπορεί να είναι πολύ χρήσιμη στον καθένα μας!

Παρακαλώ μοιραστείτε αυτό με τους φίλους σας και την οικογενειά σας.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΑΠΑΚΟΥΔΗ - ΙΩΑΝΝΙΝΑ