Η πληθυσμιακή εξέλιξη της κοινότητας φανερώνει την πορεία της μέσα στον χρόνο:
1946: 877 κάτοικοι
2011: 5340 κάτοικοι
Από ένα μικρό γεωργικό χωριό εξελίχθηκε σε μια σύγχρονη κωμόπολη, χωρίς όμως να χάσει τη βαθιά σχέση της με το παρελθόν.
Το όνομα της Χλώρακας συναντάται σε βενετικούς χάρτες του 1400 με την ονομασία FLORAKAS, όπως αναφέρει ο Χρίστος Μαυρέσης στο βιβλίο του για την ιστορία και τη λαογραφία της κοινότητας.
Παράλληλα, η προφορική παράδοση που μεταφέρθηκε από γενιά σε γενιά αναφέρει ότι παλαιότερα ο τόπος ονομαζόταν Πραστιόριζο ή Πρασκίουρο, ονομασία που συνδέθηκε με την εικόνα της περιοχής.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, τα πρώτα σπίτια ήταν κτισμένα κατά μήκος της άκρης του οροπεδίου, σχηματίζοντας μια πράσινη ουρά. Στους πρόποδες του οροπεδίου απλώνονταν εύφορες εκτάσεις, όπου φύτρωναν θεόρατες δρύες, βελανιδιές και τρεμιθιές, δημιουργώντας ένα μακρύ πράσινο τοπίο, μια πράσινη ουρά, που έδωσε την παλαιότερη αυτή ονομασία.
Οι πρώτοι κάτοικοι της Χλώρακας ήταν κυρίως βοσκοί και γεωργοί. Η θέση του οικισμού στις παρυφές του οροπεδίου δεν ήταν τυχαία. Από εκεί μπορούσαν να επιβλέπουν τη θάλασσα και να αντιλαμβάνονται έγκαιρα πιθανούς κινδύνους από επιδρομές πειρατών και Σαρακηνών, ώστε να προστατεύουν τις οικογένειες και τα υπάρχοντά τους.
Οι πρώτες κατοικημένες περιοχές εκτείνονταν από τα υψώματα μετά τη σημερινή οδό Χατζηφιλίππου και έφθαναν μέχρι τα υψώματα της Λέμπας, στην περιοχή του προϊστορικού συνοικισμού.
Καθώς η κοινότητα μεγάλωνε και αυξανόταν ο πληθυσμός, οι κάτοικοι απέφευγαν να κτίζουν πάνω στην εύφορη γη που καλλιεργούσαν στις χαμηλότερες περιοχές. Έτσι άρχισαν σταδιακά να μετακινούνται προς το εσωτερικό του οροπεδίου, όπου η γη ήταν πιο πετρώδης και καλυπτόταν από άγρια βλάστηση, κυρίως σχοινιές και αρκόσσιηλλες, που παρέμεναν πράσινες όλο τον χρόνο.
Από αυτή τη χλωρή γη, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, προήλθε και το όνομα Χλώρακα.
