Υπάρχουν άνθρωποι που τους γνωρίζεις από παιδιά και, ύστερα από πολλές δεκαετίες, όταν τους βλέπεις να διαγράφουν τη δική τους πορεία, θυμάσαι τα πρώτα σημάδια του χαρακτήρα τους.
Ένας από αυτούς είναι για μένα ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Τον θυμάμαι παιδάκι, τον γιο του αφεντικού, να μας ακολουθεί στα χωράφια και να
μας βοηθά όσο μπορούσε για την ηλικία του. Θυμάμαι ακόμη να κουβαλά στον ώμο
την κούζα με το νερό, για να ξεδιψούμε στις αφόρητες ζέστες του καλοκαιριού.
Μου έκανε εντύπωση, όμως, κάτι περισσότερο. Ήταν ένα πολύ έξυπνο παιδί, με
μεστό λόγο και σκέψη. Είχε μια ωριμότητα δυσανάλογη προς την ηλικία του. Για
ό,τι δεν ξέραμε, τον ρωτούσαμε. Και συνήθως είχε την απάντηση.
Εκείνο, όμως, που τον ξεχώριζε περισσότερο ήταν η ηρεμία και η πραότητά του.
Και εγώ, τότε, έλεγα μέσα μου: αυτό το παιδί, όταν μεγαλώσει, θα διαπρέψει και
θα ξεχωρίσει.
Πέρασαν τα χρόνια. Τελείωσα τον στρατό και πήγα στα καράβια. Έλειψα πέντε
χρόνια και, όταν επέστρεψα, βρήκα την Κύπρο διαφορετική. Οι άνθρωποι είχαν
αλλάξει, παλιές έχθρες είχαν καταλαγιάσει, οικογένειες είχαν συμφιλιωθεί. Η
Κύπρος, όμως, παρέμενε διαιρεμένη.
Ως ενεργός πολίτης και μέλος του ΔΗΣΥ, παρακολουθούσα την πολιτική ζωή του
τόπου. Είδα αντιπαραθέσεις, κομματικές συγκρούσεις και πολλές φορές μια
πολιτική πραγματικότητα που με απογοήτευε. Ευχόμουν να έρθει κάποτε η ώρα που η
πολιτική θα υπηρετούσε περισσότερο τον τόπο και λιγότερο τις προσωπικές
φιλοδοξίες.
Και κάποια στιγμή εμφανίστηκε δυναμικά στο προσκήνιο ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Δεν εκπλάγηκα από την ανέλιξή του. Παρακολουθώντας τον από μακριά, αναγνώριζα
σε αυτόν αρκετά από εκείνα τα χαρακτηριστικά που είχα διακρίνει από παιδί: την
ευστροφία, τον μεστό λόγο, την ψυχραιμία και την ικανότητα να αντιλαμβάνεται
γρήγορα τα δεδομένα.
Βεβαίως, ένας πολιτικός δεν κρίνεται από το παιδί που υπήρξε. Κρίνεται από την
πολιτική του διαδρομή, τις αποφάσεις, τις θέσεις και τις πράξεις του.
Το 2023 ο Αβέρωφ διεκδίκησε την Προεδρία της Δημοκρατίας, αλλά, εξαιτίας του
γνωστού «ελέφαντα στο δωμάτιο», δεν πέρασε στον δεύτερο γύρο. Η ήττα εκείνη
ήταν αναμφίβολα μια μεγάλη πολιτική καμπή. Δεν διέγραψε, όμως, την εμπειρία
ούτε την πολιτική του παρουσία.
Σήμερα, ο Αβέρωφ επιστρέφει στην πρώτη γραμμή, ανακοινώνοντας την πρόθεσή του
να διεκδικήσει ξανά την Προεδρία το 2028.
Μπροστά του, όμως, υπάρχει και ένα δύσκολο εσωκομματικό τοπίο.
Η Αννίτα Δημητρίου, την πολιτική ανέλιξη της οποίας ο ίδιος ο Αβέρωφ είχε
στηρίξει, βρίσκεται πλέον σε διαφορετική πολιτική πορεία και έχει επίσης
εκφράσει την πρόθεσή της να διεκδικήσει το χρίσμα του ΔΗΣΥ για τις Προεδρικές
του 2028.
Στην πολιτική οι συμμαχίες αλλάζουν και οι δρόμοι χωρίζουν. Δεν είναι θέμα
προσωπικής ευγνωμοσύνης. Είναι, όμως, μια πολιτική πραγματικότητα που ο Αβέρωφ
καλείται σήμερα να διαχειριστεί.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου έχει ήδη δώσει τις πολιτικές του μάχες. Έχει γνωρίσει την
επιτυχία, αλλά και την ήττα. Έχει βρεθεί στην κορυφή ενός μεγάλου κόμματος και
έχει διεκδικήσει την Προεδρία της Δημοκρατίας. Σήμερα επιχειρεί μια νέα αρχή.
Το αν αυτή η προσπάθεια θα δικαιωθεί θα το κρίνουν οι πολιτικές εξελίξεις και,
τελικά, οι πολίτες.
Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, σκέφτομαι πως ο χρόνος δικαίωσε εκείνη την παλιά μου διαίσθηση.
Και σε μια πολιτική ζωή
που συχνά χαρακτηρίζεται από ένταση, προσωπικές συγκρούσεις και εφήμερες
συμμαχίες, ίσως αξίζει να θυμόμαστε: οι άνθρωποι δεν είναι μόνο οι τίτλοι και
τα αξιώματα που απέκτησαν. Είναι και η διαδρομή που έκαναν μέχρι να φτάσουν
εκεί.
Και τη διαδρομή του Αβέρωφ Νεοφύτου εγώ την παρακολουθώ από τότε που ήταν ακόμη
ένα παιδί με μια κούζα νερό στον ώμο.
