Η ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ
Δεν έγινα συγγραφέας στα νεανικά μου χρόνια, ούτε ακολούθησα τον δρόμο των
σπουδών που θα ήθελα. Η ζωή είχε άλλες απαιτήσεις. Έπρεπε να εργαστώ, να παλέψω
με τις δυσκολίες της καθημερινότητας και να φροντίσω την οικογένειά μου. Η
αγάπη μου, όμως, για τα γράμματα δεν έσβησε ποτέ. Έμεινε μέσα μου, περιμένοντας
την ώρα που θα μπορούσα να της αφιερώσω τον χρόνο που της άξιζε.
Εργάστηκα για χρόνια ως ναυτικός και ασχολήθηκα με διάφορες επαγγελματικές
δραστηριότητες. Γνώρισα τη ζωή από πολλές πλευρές, με τις δυσκολίες και τις
χαρές της. Η επιθυμία μου, όμως, να μάθω περισσότερα και να ασχοληθώ με τη
συγγραφή παρέμενε ζωντανή.
Στα πενήντα πέντε μου χρόνια πήρα μια απόφαση που για κάποιους ίσως να φαινόταν
παράξενη. Γράφτηκα στη δημοσιογραφική σχολή του ΑΝΤ και ολοκλήρωσα τις σπουδές
μου με άριστα. Δεν ήταν μόνο η χαρά ενός διπλώματος. Ήταν η ικανοποίηση ότι
κατάφερα να πραγματοποιήσω κάτι που επιθυμούσα από παλιά, παρά τα χρόνια που
είχαν περάσει και τις δυσκολίες που είχα συναντήσει.
Τότε κατάλαβα ακόμη καλύτερα πως δεν είναι όλα τα όνειρα για τα νεανικά μας
χρόνια. Μερικά μπορεί να αργήσουν, να περιμένουν και να δοκιμαστούν από τις
περιστάσεις. Αν, όμως, δεν τα εγκαταλείψουμε, ίσως κάποτε να βρούμε τον δρόμο
για να τα πραγματοποιήσουμε.
Ακολούθησαν βιβλία, διηγήματα, ναυτικές ιστορίες, λαογραφικά κείμενα και άρθρα
με κοινωνικό, ψυχολογικό και φιλοσοφικό περιεχόμενο. Ασχολήθηκα, επίσης, με την
ιστορία και την παράδοση της Χλώρακας, του τόπου όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα.
Ένιωσα πως οι μνήμες των παλαιότερων, οι μαρτυρίες τους και οι ιστορίες που
έζησαν δεν έπρεπε να χαθούν με το πέρασμα του χρόνου. Γιατί ένας τόπος δεν
είναι μόνο τα σπίτια και οι δρόμοι του. Είναι και οι άνθρωποί του, οι αγώνες
τους, οι συνήθειες και οι ιστορίες που αφήνουν πίσω τους.
Στη δημοσιογραφική μου πορεία είχα την ευκαιρία να αρθρογραφήσω σε όλες τις
παγκύπριες εφημερίδες. Η «Φωνή της Πάφου», όμως, κατέχει μια ιδιαίτερη θέση
στην καρδιά μου.
Για πολλά χρόνια με φιλοξένησε αφιλοκερδώς, παραχωρώντας μου τη δική μου στήλη
για να παρουσιάζω το συγγραφικό και δημοσιογραφικό μου έργο. Μου έδωσε τη
δυνατότητα να καταθέτω τις απόψεις μου, να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου και να
επικοινωνώ με τους αναγνώστες. Μέσα από τις σελίδες της έγιναν γνωστότερα τα
γραπτά μου και είχα την ευκαιρία να κερδίσω την εκτίμηση και την αποδοχή του
κοινού ως δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Όποιος γράφει γνωρίζει πως, όταν τελειώσει ένα κείμενο, δεν τελειώνει και η
διαδρομή του. Αρχίζει τότε η αναζήτηση του αναγνώστη. Αναρωτιέσαι αν οι σκέψεις
σου θα φτάσουν σε κάποιον, αν μια ιστορία θα του θυμίσει κάτι από τη δική του
ζωή ή αν ένα άρθρο θα τον κάνει να σταθεί για λίγο και να σκεφτεί. Γι’ αυτό η
δυνατότητα να δημοσιεύεις το έργο σου έχει μεγάλη σημασία. Και όταν αυτή η
δυνατότητα προσφέρεται για χρόνια, χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα, η ευγνωμοσύνη
είναι αυτονόητη.
Θέλω να εκφράσω δημόσια τις ευχαριστίες μου στη διεύθυνση και στους ανθρώπους
της «Φωνής της Πάφου» για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν όλα αυτά τα χρόνια.
Γνωρίζω πως μια εφημερίδα έχει τις δικές της δυσκολίες και υποχρεώσεις, γι’
αυτό εκτιμώ ιδιαίτερα την ευκαιρία που μου έδωσε να έχω το δικό μου βήμα και να
επικοινωνώ με τους αναγνώστες.
Από τη δική μου πορεία έμαθα πως ο άνθρωπος δεν παύει να μαθαίνει επειδή
μεγάλωσε. Ούτε πρέπει να πιστεύει πως έκλεισε ο δρόμος για τη γνώση επειδή δεν
είχε την ευκαιρία να σπουδάσει όταν ήταν νέος. Άλλος μπορεί να επιστρέψει στα
θρανία, άλλος να μάθει μια καινούργια τέχνη και άλλος να αρχίσει να γράφει. Δεν
έχουν όλοι τις ίδιες δυνατότητες ούτε ακολουθούν την ίδια πορεία. Εκείνο που
έχει σημασία είναι να μην εγκαταλείπουν την επιθυμία να προχωρήσουν.
Σήμερα, που η επιστήμη και η τεχνολογία αλλάζουν καθημερινά τη ζωή μας, η
ανάγκη να μαθαίνουμε γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Η μάθηση, όμως, δεν βρίσκεται
μόνο στις σχολές και στα διπλώματα. Βρίσκεται και στο βιβλίο που διαβάζουμε,
στην εμπειρία που αποκτούμε, στην ερώτηση που τολμούμε να κάνουμε και στην
προσπάθεια να κατανοήσουμε καλύτερα τον κόσμο γύρω μας.
Κοιτάζοντας πίσω, δεν μετανιώνω για τον δρόμο που ακολούθησα, παρόλο που δεν
ήταν εκείνος που θα διάλεγα στα νεανικά μου χρόνια. Κάθε περίοδος της ζωής μου
μού έδωσε εμπειρίες, τις οποίες αργότερα αξιοποίησα στη γραφή μου. Ίσως
ορισμένα πράγματα να μην μπορούσα να τα γράψω με τον ίδιο τρόπο αν δεν τα είχα
πρώτα ζήσει.
Θα ήθελα η δική μου πορεία να δώσει κουράγιο σε όσους πιστεύουν πως άργησαν να
πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω.
Μπορούμε, όμως, να αξιοποιήσουμε τον χρόνο που έχουμε μπροστά μας και να
προσπαθήσουμε για όσα εξακολουθούν να έχουν αξία για εμάς.
Προς τη «Φωνή της Πάφου» αισθάνομαι ένα μεγάλο και ειλικρινές ευχαριστώ. Για τη
φιλοξενία, για την εμπιστοσύνη και για την ευκαιρία που μου έδωσε να μοιραστώ
το έργο μου με τους αναγνώστες. Εύχομαι να συνεχίσει την πορεία της και να
εξακολουθήσει να δίνει βήμα στον δημόσιο λόγο, στον πολιτισμό και στους
ανθρώπους που έχουν κάτι να προσφέρουν μέσα από τη γραφή τους.
Στη ζωή δεν μπορούμε να διαλέξουμε όλες τις περιστάσεις που θα συναντήσουμε.
Μπορούμε, όμως, να αποφασίσουμε αν θα μείνουμε καθηλωμένοι σε όσα δεν
καταφέραμε ή αν θα προσπαθήσουμε ξανά. Εγώ χαίρομαι που δεν εγκατέλειψα την
αγάπη μου για τα γράμματα και που, έστω και αργότερα, βρήκα τον δρόμο μου.
Γιατί τα χρόνια περνούν, αλλά η ανάγκη να μαθαίνουμε, να δημιουργούμε και να
προσφέρουμε δεν γερνά. Και όσο έχουμε κάτι να πούμε και τη δύναμη να το
γράψουμε, η ζωή εξακολουθεί να μας ανοίγει δρόμους.
