Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν υπήρξε ποτέ ένα ιδεολογικά συμπαγές οικοδόμημα. Ιδρύθηκε από τον Γλάυκο Κληρίδη πάνω σε μια καθαρή, ρεαλιστική και θαρραλέα γραμμή για μια εφικτή λύση στο Κυπριακό, η οποία θα διασφάλιζε το σύνολο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δίπλα όμως στους αυθεντικούς εκφραστές αυτής της σχολής σκέψης που τον ακολούθησαν πιστά, προσχώρησε αναγκαστικά και η γριβική παράταξη, η οποία μετά την τραγωδία του 1974 αναζητούσε πολιτική στέγη. Ταυτόχρονα, στη διαδρομή των δύο δεκαετιών κατά τις οποίες το κόμμα διαχειρίστηκε την εξουσία, εισέρρευσε κύμα καιροσκόπων που διογκωνόταν εκθετικά. Αυτό το ανομοιογενές μίγμα χάρισε στον ΔΗΣΥ εκλογικά ποσοστά ρεκόρ και πρωτοκαθεδρία, παράλληλα όμως εκτρέφανε τους σπόρους της φθοράς. Η συγκατοίκηση ήταν πάντα εύθραυστη και γεμάτη έντονες προστριβές, μέχρι που φτάσαμε στο διά ταύτα με τα γνωστά αποτελέσματα: αποστασιοποιήσεις, αποστασίες, προδοσίες και πισώπλατες μαχαιριές.
Όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, οι μάσκες έπεσαν. Οι Γριβικοί βρήκαν τη φυσική τους συνέχεια και το ιδεολογικό τους καταφύγιο στο ΕΛΑΜ, επιστρέφοντας ουσιαστικά στο δικό τους «σπίτι». Αντίθετα, οι καιροσκόποι στοιχήθηκαν πίσω από την υποψηφιότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη, ποντάροντας στη διατήρηση των προνομίων και της προσβασιμότητάς τους στις σφαίρες της εξουσίας. Όμως, ενώ η πρώτη ομάδα αποκόπηκε οριστικά, οι δεύτεροι παρέμειναν εντός των τειχών. Η ηγεσία του ΔΗΣΥ δεν τόλμησε να πράξει το αυτονόητο: να κάνει αυτό που έπρεπε, δηλαδή μια αποφασιστική εκκαθάριση.
Η θέση που διατυπώθηκε το 2023 από πολλούς συνεπείς συναγερμικούς ήταν ξεκάθαρη: θα ήταν προτιμότερο να μείναμε ένα μικρότερο κόμμα, αλλά καθαρό, αδιάσπαστο και ιδεολογικά συνεπές. Δυστυχώς, αυτή η γνώμη δεν εισακούστηκε. Η ηγεσία προτίμησε την ψευδαίσθηση της πολυσυλλεκτικότητας και τώρα το κόμμα πληρώνει τα σπασμένα από την αρχή. Διότι με το να μην αποπεμφθούν οι αποστάτες, έμειναν εντός του κόμματος, διατηρώντας ακέραιη την ιδιότητα του αποστάτη στην πράξη. Απτόητοι και χωρίς ίχνος αιδούς, εφόσον δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, συνεχίζουν και σήμερα την υποσκάψη και το διαιρετικό τους έργο απροκάλυπτα.
Το αμείλικτο ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από την παράταξη είναι ένα: γιατί η ηγεσία το 2023 δεν τόλμησε να κάνει το καθήκον της; Η δειλία μπροστά στο πρόσκαιρο κομματικό κόστος είναι η επιδερμική ανάγνωση. Όταν όμως η υπονόμευση συνεχίζεται εκ των έσω χωρίς καμία αντίδραση, η σκέψη οδηγείται νομοτελειακά σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό: μήπως θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι ήταν και αυτοί της ηγεσίας, κρυφοί αποστάτες της ιδεολογικής παρακαταθήκης του ιδρυτή του κόμματος; Αν ο ΔΗΣΥ θέλει να έχει μέλλον και πολιτική αξιοπιστία, οφείλει να δώσει την απάντηση όχι με λόγια, αλλά με πράξεις κάθαρσης — έστω και τώρα.
