Στην Αργάκα της Πάφου, εκεί όπου η ζωή κυλούσε ανέκαθεν αργή, σκληρή και αδυσώπητη και οι άνθρωποι γνώριζαν ο ένας τον άλλον με το μικρό τους όνομα, γεννήθηκε ο Αβέρωφ Νεοφύτου. Δεν γεννήθηκε μέσα στα γραφεία της εξουσίας ούτε μεγάλωσε γνωρίζοντας πως κάποτε θα βρεθεί στην κορυφή ενός μεγάλου πολιτικού κόμματος. Δεν ήταν από «τζάκι γεννημένος». Ήταν το πέμπτο παιδί μιας πολύτεκνης αγροτικής οικογένειας. Η αφετηρία του ένα χωριό της κυπριακής υπαίθρου και μια οικογένεια που γνώριζε την αξία της δουλειάς. Ήταν νέος όταν πήγε στην Αμερική για σπουδές. Η Νέα Υόρκη ήταν ένας άλλος κόσμος για έναν νέο από την Αργάκα. Μεγάλες λεωφόροι, άνθρωποι από κάθε γωνιά της γης, γρήγοροι ρυθμοί και ένας αγώνας διαφορετικός από εκείνον που γνώριζε στην Κύπρο.
Εκεί, παράλληλα με το διάβασμα και τα βιβλία, χρειάστηκε να δουλέψει:
Σερβιτόρος, και άλλες δουλειές. Σκληρές, πολλές ώρες, με μόχθο και κούραση.
Μπορεί σήμερα, αναπολώντας τα παλιά, όλα αυτά να φαίνονται ασήμαντα. Δεν είναι
όμως. Γιατί η ζωή ενός ανθρώπου δεν αποτελείται μόνο από τις θέσεις που
κατέλαβε αργότερα. Αποτελείται και από εκείνες τις στιγμές που κανείς δεν τον
χειροκροτεί, όταν πρέπει μόνος του να σταθεί στα πόδια του. Ένας φοιτητής, μακριά
από την πατρίδα του, που το πρωί σπούδαζε και τις άλλες ώρες δούλευε για να
καλύψει τα έξοδά του.
Και σαν πέρασε ο καιρός και γύρισε πλέον μορφωμένος στην Κύπρο, στρώθηκε στη
δουλειά. Ήταν η εποχή που ο τουρισμός άρχιζε να παίρνει τη δική του δυναμική.
Ασχολήθηκε με τον κλάδο και τις επιχειρήσεις και, καθώς προχωρούσε
επαγγελματικά, άρχισε παράλληλα να πλησιάζει την πολιτική. Η έγνοια του για τον
τόπο του δεν έμεινε έξω από αυτή την πορεία.
Με γοργούς ρυθμούς προχώρησε και ανελίχθηκε, καταλαμβάνοντας το ένα πόστο μετά
το άλλο.
Επαρχιακός Γραμματέας και στη συνέχεια Αντιπρόεδρος της ΝΕΔΗΣΥ. Δήμαρχος Πόλης
Χρυσοχούς. Βουλευτής. Υπουργός. Αναπληρωτής Πρόεδρος του Δημοκρατικού
Συναγερμού. Και, τελικά, Πρόεδρος του κόμματος.
Για έναν άνθρωπο που ξεκίνησε από ένα χωριό της Πάφου, η διαδρομή ήταν μεγάλη.
Όμως η πολιτική δεν είναι δρόμος χωρίς στροφές. Πίσω από όλες αυτές τις θέσεις
και τις επιτυχίες υπήρχε ο άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που, όπως όλοι, είχε και τη
ζωή του έξω από την πολιτική. Την οικογένεια. Τη σύζυγο. Τον γιο του. Τις
στιγμές μακριά από τις κάμερες και τα πολιτικά έδρανα. Με τις στιγμές μακριά
από τις κάμερες, τα μικρόφωνα και τα πολιτικά έδρανα. Στιγμές απλές,
καθημερινές, που για έναν άνθρωπο έχουν συχνά μεγαλύτερη αξία από τα αξιώματα
και τη δημοσιότητα. Ανάμεσά τους και εκείνες γύρω από ένα τραπέζι. Η χαρά του
καλού φαγητού, του ψαριού, των κυπριακών εδεσμάτων. Η χαρά να μαγειρεύει ο
ίδιος και να στρώνει το τραπέζι για ανθρώπους που αγαπά. Εκεί, μακριά από τα
μικρόφωνα και τις πολιτικές αντιπαραθέσεις, δεν ήταν ο υπουργός, ο βουλευτής ή
ο αρχηγός ενός κόμματος. Ήταν απλώς ο οικοδεσπότης. Ένας άνθρωπος ανάμεσα σε
ανθρώπους.
Ίσως, τελικά, ο άνθρωπος να φαίνεται περισσότερο στις μικρές στιγμές παρά στις
μεγάλες θέσεις. Γιατί οι θέσεις γράφονται στα βιογραφικά, ενώ οι στιγμές
γράφονται στη μνήμη.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του μέσα στην πολιτική. Υπήρξε
δήμαρχος, υπουργός, βουλευτής, αναπληρωτής πρόεδρος και πρόεδρος του
Δημοκρατικού Συναγερμού. Η πολιτική του πορεία είναι γνωστή και καταγεγραμμένη.
Αλλά πριν γίνει όλα αυτά, ήταν ένα παιδί της Αργάκας.μΈνας μαθητής. Ένας νέος
που έφυγε για την Αμερική. Ένας φοιτητής που σπούδαζε και ταυτόχρονα εργαζόταν.
Και ύστερα ένας νέος που επέστρεψε στην πατρίδα του για να αναζητήσει τη δική
του θέση μέσα στην κυπριακή κοινωνία.
Από εκεί αρχίζει η πραγματική σκιαγράφηση ενός ανθρώπου.μ Όχι από το αξίωμα που
κατέκτησε. Αλλά από την αφετηρία του.
Και η αφετηρία του Αβέρωφ Νεοφύτου ήταν ένα χωριό της Πάφου, μια πολύτεκνη
οικογένεια και μια ζωή που του έμαθε, πριν ακόμη γνωρίσει την πολιτική, πως
τίποτα δεν χαρίζεται και πως κάθε δρόμος χρειάζεται προσπάθεια για να διανυθεί.
Και όταν έφτασε η ώρα να διεκδικήσει το ύπατο αξίωμα της Πολιτείας, γνώρισε
ίσως την πιο δύσκολη πλευρά της πολιτικής. Βρέθηκαν άνθρωποι που δεν περίμενε
να του γυρίσουν την πλάτη. Άνθρωποι που πίστευε πως θα ήταν δίπλα του και που,
όπως ο ίδιος έχει πει, τον απογοήτευσαν και τον πρόδωσαν.
Μπορεί να ήταν μια ήττα πολιτική, όμως ίσως να ήταν και ένα μεγάλο μάθημα ζωής.
Γιατί οι εκλογές τελειώνουν, οι συμμαχίες αλλάζουν και οι άνθρωποι
αποκαλύπτονται περισσότερο στις δύσκολες στιγμές.
Σήμερα, έχοντας πίσω του, όπως ο ίδιος λέει, την εμπειρία της προδοσίας,
δηλώνει ότι θα ξαναπροσπαθήσει. Και αυτή τη φορά δεν ξεκινά από εκεί που ξεκίνησε
την προηγούμενη. Γνωρίζει πλέον τον «ελέφαντα στο δωμάτιο». Έχει ζήσει από
κοντά όσα μπορεί να κρύβονται πίσω από τις πολιτικές συμμαχίες, τις υποσχέσεις
και τις φιλίες. Κουβαλά μαζί του τις πικρές εμπειρίες της απογοήτευσης, της
αχαριστίας και της προδοσίας. Και ίσως αυτή η γνώση να είναι σήμερα ένα από τα
μεγαλύτερα εφόδιά του.
Ίσως γι’ αυτό η νέα του προσπάθεια να έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά από την
προηγούμενη. Γιατί ο άνθρωπος που επιστρέφει σε μια μεγάλη μάχη δεν είναι ποτέ
ο ίδιος με εκείνον που την έδωσε την πρώτη φορά.
Ο Αβέρωφ της Αργάκας, ο νεαρός που έφυγε για την Αμερική, ο άνθρωπος που
δούλεψε για να σπουδάσει, ο επιχειρηματίας, ο δήμαρχος, ο βουλευτής, ο υπουργός
και ο αρχηγός του Δημοκρατικού Συναγερμού, έχει πλέον πίσω του μια ολόκληρη
ζωή.
Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμή του. Το αν θα καταφέρει
αυτή τη φορά να φτάσει μέχρι το ύπατο αξίωμα, θα το αποφασίσει ο κυπριακός
λαός.
Όμως ένα πράγμα φαίνεται βέβαιο: ο Αβέρωφ Νεοφύτου δεν έμαθε ποτέ να
εγκαταλείπει έναν δρόμο επειδή συνάντησε δυσκολίες.
Και ίσως η ιστορία του να μην έχει γράψει ακόμη την τελευταία της σελίδα.
